CRvB, 23-02-2011, nr. 09/5737 WIA, nr. 09/5856 WIA, nr. 10/326 WIA

In hoger beroep heeft appellant zijn standpunt herhaald dat appellante in weerwil van het advies van haar eigen Arbo-arts in eerste instantie de re-integratie zelf ter hand heeft genomen. Ook het gelijkluidende deskundigenadvies van het Uwv, dat naar aanleiding van een verzoek van appellante zelf, op 8 november 2006 is uitgebracht, heeft haar niet op andere gedachten kunnen brengen. Ook in het op verzoek van appellant uitgebrachte deskundigenoordeel van het Uwv van 25 januari 2007 werd geoordeeld dat de re-integratie-inspanningen van appellante als inadequaat moeten worden bestempeld. Volgens appellant zijn de re-integratie-inspanningen van appellante dus (volstrekt) onvoldoende geweest en is daardoor voor hem veel tijd verloren gegaan.

Voorts heeft appellant naar voren gebracht — samengevat — dat de rechtbank zich ten onrechte heeft beperkt tot het inhoudelijk toetsen van het handelen van appellante, terwijl zij had moeten beoordelen of het Uwv in redelijkheid tot het bestreden besluit heeft kunnen komen. Tot slot is appellant van mening dat hij ten onrechte niet in de gelegenheid is gesteld om te worden gehoord bij het nemen van het nieuwe besluit van 12 november 2009.

De Raad volgt appellant in zijn hierboven in 4.2 weergegeven standpunt. Anders dan de rechtbank is de Raad van oordeel dat appellante wel in haar re-integratieverplichtingen jegens appellant is tekortgeschoten. De Raad verwijst daartoe naar de rapportages van de arbeidsdeskundige P.C. Hooijkamp van 25 januari 2007 en 4 januari 2008 alsmede naar de rapportage van de bezwaararbeidsdeskundige M.B. Thür-Emmerich van 24 juni 2008. Blijkens die rapportages is de arbeidsdeskundige Hooijkamp tot twee keer toe tot de conclusie gekomen dat appellante niet heeft voldaan aan haar re-integratieverplichtingen jegens appellant, terwijl zij daar geen deugdelijke grond voor had. Door na te laten de Arbodienst in te schakelen heeft appellante verzuimd om vast te stellen of de door haar aan appellant aangeboden werkzaamheden als passend zijn te beschouwen. Ook heeft volgens de (bezwaar)arbeidsdeskundige ten onrechte geen interventie plaatsgevonden en heeft het ontbroken aan een onafhankelijke nazorg op het moment dat er een meningsverschil ontstond tussen appellant en de nieuwe werkgever. In dit licht had het voor appellante duidelijk moeten zijn dat appellant alle vertrouwen in haar had verloren. Onder die omstandigheden had appellante bij het zelf ter hand nemen van de re-integratie in het tweede spoor een goed re-integratieplan met duidelijke concrete afspraken moeten opstellen. Aangezien daarvan pas in augustus 2007 sprake was op het moment dat een extern re-integratiebureau definitief met het re-integratietraject begon, kan naar het oordeel van de Raad niet worden gesproken van voldoende re-integratie-inspanningen. Hieruit volgt tevens dat appellante door het advies van haar eigen Arbo-arts en de conclusies van de beide deskundigen van het Uwv niet te volgen veel tijd verloren heeft laten gaan. Het namens het Uwv ter zitting van de Raad — in afwijking van de eerdere besluitvorming — ingenomen standpunt inhoudende dat appellante voldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht, acht de Raad in het licht van voormelde arbeidskundige rapporten onvoldoende onderbouwd, zodat de Raad dat standpunt niet onderschrijft.

Ter zake van de grief van appellant dat hij ten onrechte niet is gehoord bij het nieuwe besluit van 12 november 2009 overweegt de Raad als volgt. Artikel 7:2, eerste lid, van de Awb houdt niet een algemene verplichting in tot het opnieuw horen bij het nemen van een nieuw besluit op bezwaar ter voldoening aan een uitspraak van de rechtbank. Het nieuwe besluit van 12 november 2009 komt overeen met het oordeel van de rechtbank. In dat licht heeft het Uwv in redelijkheid kunnen verwachten dat het horen van appellant tot niet meer zal kunnen leiden dan een herhaling van de bij de rechtbank naar voren gebrachte gronden.

Uit hetgeen onder 4.4 is overwogen, volgt dat het hoger beroep van appellant slaagt. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Aangezien daarmee de grondslag komt te ontvallen aan het nieuwe besluit van 12 november 2009 dient dat besluit eveneens te worden vernietigd. De Raad ziet aanleiding om het Uwv op grond van artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de proceskosten van appellant in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op € 874,- voor verleende rechtsbijstand in hoger beroep.

Appellante heeft zich in hoger beroep op het standpunt gesteld dat de rechtbank in de aangevallen uitspraak ten onrechte tot het oordeel is gekomen dat het besluit van het Uwv van 25 november 2008, waarbij de loonsanctie van appellante is bekort tot 23 december 2008, niet bij de aanhangige beroepsprocedure kan worden betrokken. Volgens appellante raakt het besluit van 25 november 2008 de kern van de rechtsstrijd tussen partijen en is sprake van zodanige verwevenheid dat de ratio van de artikelen 6:18 en 6:19 van de Awb meebrengt dat de rechtbank het besluit van 25 november 2008 bij haar beoordeling had moeten betrekken.

De Raad volgt appellante niet in haar standpunt. Zoals hij reeds eerder heeft geoordeeld, zie bijvoorbeeld zijn uitspraak van 11 augustus 2010 (LJN BN3811), voorziet artikel 25, negende lid, van de Wet WIA in het opleggen van een loonsanctie van (maximaal) 52 weken, waarbij de uiteindelijke duur van de loonsanctie afhankelijk is van het herstel van de tekortkoming door de werkgever. In artikel 25, twaalfde, dertiende en veertiende lid, van de Wet WIA heeft de wetgever voorzien in een regeling voor de bekorting van de loonsanctie. Een oordeel over de bekorting van de loonsanctie kan dus ingevolge de systematiek van de wet niet aan de orde komen bij de beoordeling van de vraag of al dan niet terecht een loonsanctie is opgelegd, omdat het hier twee onderscheiden procedures betreft. Dat appellante zich in deze rechtspraak van de Raad niet kan vinden maakt het niet anders.

Uit hetgeen hierboven is overwogen volgt dat het hoger beroep van appellante niet slaagt. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd voor zover aangevochten. De Raad ziet geen aanleiding om een proceskostenveroordeling uit te spreken.