HvJ EU, 05-03-2020, nr. C-766/18 P

Tot staving van haar hogere voorziening voert rekwirante vier middelen aan.

Ter ondersteuning van haar eerste middel, ontleend aan schending van artikel 66 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 74 van verordening 2017/1001), voert rekwirante aan dat uit deze bepaling blijkt dat collectieve merken wat het onderscheidend vermogen ervan betreft niet op dezelfde wijze kunnen worden beoordeeld als individuele merken. In dit verband benadrukt rekwirante dat uit lid 1 van deze bepaling volgt dat de wezenlijke functie van herkomstaanduiding van collectieve merken erin bestaat de waren of diensten die afkomstig zijn van een of meer leden van een vereniging te onderscheiden van die van andere ondernemingen, en dat uit lid 2 van diezelfde bepaling voortvloeit dat, in afwijking van artikel 7, lid 1, onder c), van deze verordening, dergelijke merken mogen wijzen op de plaats van herkomst van de betrokken waren of diensten.

Het Gerecht heeft echter de in artikel 66, leden 1 en 2, van verordening nr. 207/2009 vermelde kenmerken van collectieve merken miskend door de benadering van de kamer van beroep te bevestigen die erin bestond het onderscheidend vermogen van het merk HALLOUMI te laag in te schatten op grond dat de term ‘halloumi’ duidt op een soort kaas die volgens een bijzonder recept op basis van melk uit Cyprus wordt geproduceerd.

Door bovendien te eisen dat de houder van een collectief merk in het kader van een oppositieprocedure de mate van onderscheidend vermogen van dit merk aantoont, heeft het Gerecht een ongeschikte bewijslast ingevoerd. Het Gerecht heeft zich hoofdzakelijk gebaseerd op de premisse van een zwak onderscheidend vermogen en heeft geëist dat rekwirante deze premisse weerlegt.

Met haar tweede middel, ontleend aan schending van artikel 8, lid 1, onder b), gelezen in samenhang met artikel 66, van verordening nr. 207/2009, herhaalt rekwirante in essentie dezelfde argumenten als die welke zij in het kader van het eerste middel heeft aangevoerd en leidt zij daaruit af dat het Gerecht bij de beoordeling van het in artikel 8, lid 1, onder b), bedoelde criterium van ‘[gevaar voor] verwarring bij het publiek’ geen rekening heeft gehouden met de in dat artikel 66 vermelde kenmerken van collectieve merken.

Met haar derde middel betoogt rekwirante dat het Gerecht bij de toepassing van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 de rechtspraak van het Hof betreffende deze bepaling heeft miskend.

Om te beginnen benadrukt rekwirante dat het arrest van 13 juni 2012, Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias/BHIM — Garmo (HELLIM) (T-534/10, EU:T:2012:292), waarnaar het Gerecht verwijst, door het Hof niet is bevestigd. De hogere voorziening tegen dit arrest werd weliswaar afgewezen bij beschikking van 21 maart 2013, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/BHIM (C-393/12 P, niet gepubliceerd, EU:C:2013:207), maar het Hof heeft zich in deze beschikking beperkt tot de vaststelling dat rekwirante dat arrest onjuist had gelezen, zonder uitspraak te doen over de vraag of het Gerecht de relevante beginselen juist had toegepast.

Met betrekking tot het arrest van 20 september 2017, The Tea Board/EUIPO (C-673/15 P–C-676/15 P, EU:C:2012:314), dat ook door het Gerecht in het bestreden arrest wordt aangehaald, merkt rekwirante op dat het Hof daarin enkel heeft gepreciseerd dat er bij de beoordeling van het verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 rekening moet worden gehouden met het feit dat de wezenlijke functie van een collectief merk, net zoals die van individuele merken, erin bestaat de commerciële herkomst van de betrokken waren of diensten aan te duiden.

Met betrekking tot het eveneens door het Gerecht aangehaalde arrest van 24 mei 2012, Formula One Licensing/BHIM (C-196/11 P, EU:C:2012:314), voert rekwirante aan dat het Gerecht in punt 41 van het bestreden arrest ten onrechte uit voornoemd arrest heeft afgeleid dat een collectief Uniemerk enkel een zekere mate van onderscheid vermogen kan worden toegekend wanneer de houder van dit merk hiervan het bewijs levert.

Bovendien heeft het Gerecht met betrekking tot de globale beoordeling van het verwarringsgevaar de in de rechtspraak van het Hof geformuleerde fundamentele regels inzake artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 miskend. Rekwirante verwijst in dit verband naar het arrest van 8 november 2016, BSH/EUIPO (C-43/15 P, EU:C:2016:837), en in het bijzonder naar de punten 61 tot en met 64 ervan, waar het Hof deze regels herhaalt door met name te benadrukken dat er zelfs in het geval van een ouder merk met een zwak onderscheidend vermogen sprake kan zijn van verwarringsgevaar wegens de overeenstemming van de conflicterende merken en de soortgelijkheid van de betrokken waren of diensten.

Rekwirante betoogt dat punt 71 van het bestreden arrest duidelijk onverenigbaar is met deze rechtspraak, aangezien het Gerecht in dat punt het bestaan van verwarringsgevaar heeft uitgesloten zonder naar behoren over te gaan tot een globale beoordeling van dat gevaar waarbij rekening wordt gehouden met alle relevante factoren en met de onderlinge samenhang tussen deze factoren.

Met haar vierde middel, ontleend aan schending van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 65, lid 2, van verordening nr. 207/2009, verwijt rekwirante het Gerecht dat het de zaak niet naar het EUIPO heeft terugverwezen, ondanks het feit dat het heeft vastgesteld dat de kamer van beroep blijk had gegeven van onjuiste opvattingen.

Volgens het EUIPO en M. J. Dairies hebben de kamer van beroep en het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in het kader van de beoordeling van het in artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 bedoelde verwarringsgevaar te oordelen dat het onderscheidend vermogen van het merk HALLOUMI als zwak moest worden aangemerkt.

Zij herinneren eraan dat de wezenlijke functie van een collectief merk, net zoals die van een individueel merk, erin bestaat de commerciële herkomst van de erdoor aangeduide waren en diensten aan te duiden. Het onderscheidend vermogen van een dergelijk collectief merk mag dus niet worden beoordeeld aan de hand van andere criteria dan die welke van toepassing zijn wanneer het oudere merk een individueel merk betreft.

Het eerste en het tweede middel van de hogere voorziening moeten bijgevolg worden afgewezen.

Het derde middel is eveneens ongegrond. In dit verband merken het EUIPO en M. J. Dairies op dat het Gerecht heeft vastgesteld dat er geen verwarringsgevaar bestond, niet alleen op basis van het zwakke onderscheidend vermogen van het oudere merk, maar ook op basis van andere relevante factoren, in het bijzonder de geringe mate van overeenstemming tussen de conflicterende merken. Het bestreden arrest, daaronder begrepen punt 71 ervan, is dus verenigbaar met de rechtspraak van het Hof betreffende artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.

Wat het vierde middel betreft, zijn het EUIPO en M. J. Dairies van mening dat het Gerecht mocht vaststellen dat er geen verwarringsgevaar bestond, ondanks de onjuiste opvattingen waarvan de kamer van beroep bij de fonetische en begripsmatige vergelijking van de conflicterende tekens blijk had gegeven.

Hoewel de door rekwirante tegen het aangevraagde merk BBQLOUMI ingestelde oppositie zowel op artikel 8, lid 1, onder b), als op artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 was gebaseerd, staat vast dat deze oppositie, gelet op de later aangevoerde middelen en argumenten, door de kamer van beroep en door het Gerecht uitsluitend kon worden onderzocht tegen de achtergrond van artikel 8, lid 1, onder b).

Volgens de bewoordingen van laatstgenoemde bepaling, die bij gebreke van een andersluidende bepaling in de artikelen 67 tot en met 74 van verordening nr. 207/2009 krachtens artikel 66, lid 3, van deze verordening van toepassing is op collectieve Uniemerken (arrest van 20 september 2017, The Tea Board/EUIPO, C-673/15 P–C-676/15 P, EU:C:2017:702, punt 46), wordt inschrijving van het aangevraagde merk geweigerd wanneer het gelijk is aan of overeenstemt met het oudere merk en betrekking heeft op dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor verwarring bij het publiek kan ontstaan op het grondgebied waarop het oudere merk beschermd wordt.

In casu is het oudere merk het collectieve Uniemerk HALLOUMI, dat rekwirante voor kaas heeft laten inschrijven. De door de kamer van beroep verrichte en door het Gerecht bevestigde beoordeling volgens welke het relevante publiek bestaat uit het grote publiek van de Unie omdat de bedoelde waren gangbare consumptiegoederen zijn, wordt niet betwist.

Rekwirante voert echter met het eerste tot en met het derde middel van haar hogere voorziening aan dat het Gerecht de criteria heeft miskend aan de hand waarvan het bestaan van verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 moet worden beoordeeld. Deze middelen zien aldus op de algemene rechtsbeginselen die voor de beoordeling van het gevaar voor verwarring van de conflicterende merken gelden, hetgeen een rechtsvraag oplevert die aan het Hof kan worden voorgelegd in het kader van een hogere voorziening (arrest van 8 november 2016, BSH/EUIPO, C-43/15 P, EU:C:2016:837, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Deze drie middelen moeten samen worden behandeld, teneinde eerst te onderzoeken welke criteria gelden, en vervolgens of het Gerecht deze criteria in acht heeft genomen.

In zaken betreffende opposities op basis van individuele oudere merken heeft het Hof herhaaldelijk geoordeeld dat er van verwarringsgevaar sprake is wanneer het publiek kan menen dat de door het oudere merk aangeduide waren of diensten en die waarop het aangevraagde merk betrekking heeft, van dezelfde onderneming of, in voorkomend geval, van economisch verbonden ondernemingen afkomstig zijn (arresten van 12 juni 2007, BHIM/Shaker, C-334/05 P, EU:C:2007:333, punt 33; 8 mei 2014, Bimbo/BHIM, C-591/12 P, EU:C:2014:305, punt 19, en 12 juni 2019, Hansson, C-705/17, EU:C:2019:481, punt 40).

In een geval als het onderhavige, waarin het oudere merk een collectief merk is, waarvan de wezenlijke functie overeenkomstig artikel 66, lid 1, van verordening nr. 207/2009 erin bestaat de waren of diensten van de leden van de vereniging die merkhouder is te onderscheiden van die van andere ondernemingen (arresten van 20 september 2017, The Tea Board/EUIPO, C-673/15 P–C-676/15 P, EU:C:2017:702, punt 63, en 12 december 2019, Der Grüne Punkt/EUIPO, C-143/19 P, EU:C:2019:1076, punt 52), moet verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 worden begrepen als het gevaar dat het publiek kan menen dat de door het oudere merk aangeduide waren of diensten en die waarop het aangevraagde merk betrekking heeft, alle afkomstig zijn van leden van de vereniging die houder van het oudere merk is of, in voorkomend geval, van ondernemingen die economisch verbonden zijn met deze leden of met deze vereniging.

Ook al moet er bij oppositie door de houder van een collectief merk rekening worden gehouden met de wezenlijke functie van dit type merk, zoals uiteengezet in artikel 66, lid 1, van verordening nr. 207/2009, teneinde te begrijpen wat onder ‘verwarringsgevaar’ in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van deze verordening moet worden verstaan, dit neemt dus niet weg dat de rechtspraak waarin de criteria worden vastgesteld aan de hand waarvan concreet moet worden beoordeeld of een dergelijk gevaar bestaat, kan worden toegepast op zaken betreffende een ouder collectief merk.

Geen van de kenmerken van collectieve Uniemerken rechtvaardigt immers dat er bij oppositie op basis van een dergelijk merk wordt afgeweken van de uit die rechtspraak voortvloeiende criteria voor de beoordeling van het verwarringsgevaar.

Volgens deze rechtspraak dient het verwarringsgevaar globaal te worden beoordeeld, met inachtneming van alle relevante omstandigheden van het concrete geval (arresten van 12 juni 2007, BHIM/Shaker, C-334/05 P, EU:C:2007:333, punt 34; 2 september 2010, Calvin Klein Trademark Trust/BHIM, C-254/09 P, EU:C:2010:488, punt 44, en 8 mei 2014, Bimbo/BHIM, C-591/12 P, EU:C:2014:305, punt 20).

Die beoordeling dient, wat de visuele, fonetische of begripsmatige overeenstemming tussen de betrokken merken betreft, te berusten op de totaalindruk die door deze merken bij het relevante publiek wordt opgeroepen (arresten van 12 juni 2007, BHIM/Shaker, C-334/05 P, EU:C:2007:333, punt 35; 2 september 2010, Calvin Klein Trademark Trust/BHIM, C-254/09 P, EU:C:2010:488, punt 45, en 8 mei 2014, Bimbo/BHIM, C-591/12 P, EU:C:2014:305, punt 21).

Een dergelijke beoordeling veronderstelt bovendien een zekere onderlinge samenhang tussen de in aanmerking te nemen factoren, met name tussen de overeenstemming van de merken en de soortgelijkheid van de waren of diensten waarop zij betrekking hebben. Zo kan een geringe mate van soortgelijkheid van de aangeduide waren of diensten worden gecompenseerd door een hoge mate van overeenstemming van de merken, en omgekeerd (arresten van 18 december 2008, Éditions Albert René/BHIM, C-16/06 P, EU:C:2008:739, punt 46, en 12 juni 2019, Hansson, C-705/17, EU:C:2019:481, punt 43).

Het is eveneens vaste rechtspraak dat de mate van onderscheidend vermogen van het oudere merk, die bepalend is voor de omvang van de door dit merk verleende bescherming, tot die relevante factoren van het concrete geval behoort. Wanneer het onderscheidend vermogen van het oudere merk sterk is, kan het verwarringsgevaar hierdoor toenemen. Niettemin is het bestaan van verwarringsgevaar niet uitgesloten wanneer het oudere merk een zwak onderscheidend vermogen heeft (zie in die zin arresten van 8 november 2016, BSH/EUIPO, C-43/15 P, EU:C:2016:837, punten 61 en 62, en 12 juni 2019, Hansson, C-705/17, EU:C:2019:481, punten 42 en 44).

Rekwirantes stelling dat het onderscheidend vermogen van het oudere merk, in het bijzonder gelet op artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009, anders moet worden beoordeeld wanneer het oudere merk een collectief Uniemerk is, kan niet worden aanvaard.

In dit verband zij erop gewezen dat, bij gebreke van een andersluidende bepaling in de artikelen 67 tot en met 74 van verordening nr. 207/2009, artikel 7, lid 1, onder b), en artikel 7, lid 3, van deze verordening van toepassing zijn op collectieve Uniemerken. Bijgevolg moeten dergelijke merken in elk geval, hetzij intrinsiek hetzij door het gebruik dat ervan is gemaakt, onderscheidend vermogen hebben.

Artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 vormt geen uitzondering op dit vereiste van onderscheidend vermogen. Deze bepaling staat weliswaar in afwijking van artikel 7, lid 1, onder c), van deze verordening de inschrijving als collectief Uniemerk toe van tekens die kunnen wijzen op de plaats van herkomst van de waren of diensten, maar zij staat niet toe dat de aldus ingeschreven tekens elk onderscheidend vermogen missen. Wanneer een vereniging verzoekt om inschrijving als collectief Uniemerk van een teken dat een plaats van herkomst kan aanduiden, dient zij er dus voor te zorgen dat dit teken elementen bevat aan de hand waarvan de consument de waren of diensten van haar leden kan onderscheiden van die van andere ondernemingen.

Zelfs in de veronderstelling dat het collectieve Uniemerk HALLOUMI impliciet verwijst naar de Cypriotische geografische herkomst van de betrokken waren, zoals rekwirante stelt, moet dit merk derhalve niettemin zijn wezenlijke functie vervullen, namelijk het onderscheiden van de waren of diensten van de leden van de vereniging die merkhouder is van die van andere ondernemingen, en is de mate van onderscheidend vermogen van dit merk overeenkomstig de in punt 70 van dit arrest vermelde rechtspraak een relevante factor voor de beoordeling of er verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 bestaat tussen dit merk en het aangevraagde merk BBQLOUMI.

Hieruit volgt dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de mate van onderscheidend vermogen van het oudere merk HALLOUMI te beoordelen en door deze factor in aanmerking te nemen bij zijn beoordeling van het bestaan van verwarringsgevaar.

Anders dan rekwirante betoogt, blijkt bovendien niet dat het Gerecht bij deze beoordeling het onderscheidend vermogen van het oudere merk HALLOUMI ‘te laag heeft ingeschat’ of dat het zich heeft gebaseerd op een premisse van zwak onderscheidend vermogen die rekwirante diende te weerleggen. Integendeel, uit de punten 42 en 70 van het bestreden arrest blijkt dat het Gerecht, net als de kamer van beroep na analyse van de door rekwirante aangevoerde bewijzen, objectief heeft vastgesteld dat de term ‘halloumi’, het enige bestanddeel waaruit dit oudere merk bestaat, een bepaalde soort kaas aanduidt die volgens een bijzonder recept wordt geproduceerd en dat het onderscheidend vermogen van een dergelijk merk, dat zich beperkt tot het aanduiden van een productsoort, zwak is. Deze beoordeling van de mate van onderscheidend vermogen van het oudere merk kan, bij gebreke van een specifieke grief ontleend aan een kennelijk onjuiste opvatting van de bewijselementen, voor het Hof niet worden aangevochten (zie in die zin arrest van 20 september 2017, The Tea Board/EUIPO, C-673/15 P–C-676/15 P, EU:C:2017:702, punt 41).

Het Gerecht heeft evenmin de draagwijdte miskend van het arrest van 24 mei 2012, Formula One Licensing/BHIM (C-196/11 P, EU:C:2012:314). In de punten 41 tot en met 47 van dat arrest heeft het Hof gepreciseerd dat bij het onderzoek van een oppositie op basis van een nationaal merk ‘een zekere mate van onderscheidend vermogen’ aan dit merk moet worden toegekend. Los van de vraag of deze rechtspraak op het onderhavige geval kan worden toegepast, blijkt hoe dan ook uit het bestreden arrest dat het Gerecht, door vast te stellen dat het merk HALLOUMI een zwak onderscheidend vermogen heeft, aan dit merk ‘een zekere mate van onderscheidend vermogen’ heeft toegekend en dit arrest van het Hof dus niet heeft miskend.

Hoewel uit alle voorgaande overwegingen volgt dat het eerste en het tweede middel van de hogere voorziening ongegrond zijn en dat de in het kader van het derde middel van de hogere voorziening aangevoerde argumenten inzake miskenning van de draagwijdte van de arresten van 24 mei 2012, Formula One Licensing/BHIM (C-196/11 P, EU:C:2012:314), en 20 september 2017, The Tea Board/EUIPO (C-673/15 P–C-676/15 P, EU:C:2017:702), eveneens moeten worden afgewezen, dient niettemin het — eveneens ter ondersteuning van dit derde middel aangevoerde — argument te worden onderzocht dat het Gerecht niet is overgegaan tot een globale beoordeling van het verwarringsgevaar waarbij overeenkomstig de rechtspraak van het Hof rekening wordt gehouden met alle relevante factoren en met de onderlinge samenhang tussen deze factoren.

In dit verband moet worden opgemerkt dat het Gerecht in de punten 62 tot en met 69 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de kamer van beroep ten onrechte had geconcludeerd dat de conflicterende merken op fonetisch en begripsmatig vlak niet overeenstemden. Het Gerecht heeft daarentegen geoordeeld dat deze merken, zij het in geringe mate, zowel visueel als fonetisch en begripsmatig overeenstemmen.

Het Gerecht heeft in punt 70 van dat arrest eveneens vastgesteld dat het oudere merk HALLOUMI een zwak onderscheidend vermogen heeft en in punt 71 van dat arrest dat de door de conflicterende merken aangeduide waren deels hetzelfde en deels in zekere mate soortgelijk zijn.

Nadat het Gerecht die verschillende factoren aldus had beoordeeld, diende het overeenkomstig artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009, zoals uitgelegd in de rechtspraak die in de punten 67 tot en met 70 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, deze factoren in een globale beoordeling te betrekken, gelet op de onderlinge samenhang tussen deze factoren, met name tussen de overeenstemming van de merken en de soortgelijkheid van de waren of diensten waarop zij betrekking hebben, waarbij een geringe mate van soortgelijkheid van de aangeduide waren of diensten kan worden gecompenseerd door een hoge mate van overeenstemming van de merken, en omgekeerd.

Hieruit volgt dat het Gerecht minstens diende te onderzoeken of het feit dat het merk HALLOUMI en het aangevraagde merk BBQLOUMI volgens zijn beoordeling visueel, fonetisch en begripsmatig slechts in geringe mate overeenstemmen, met name wordt gecompenseerd door het feit dat de door beide merken aangeduide waar, te weten kaas, hetzelfde is. Overeenkomstig de in voornoemde rechtspraak neergelegde beginselen, volgens welke een beoordeling vereist is waarbij rekening wordt gehouden met de onderlinge samenhang tussen de relevante factoren, was een dergelijk onderzoek noodzakelijk om uit te maken of er al dan niet een gevaar bestaat dat het grote publiek ten onrechte kan menen dat de onder het merk BBQLOUMI aangeboden waren of diensten afkomstig zijn van een onderneming die verbonden is met de vereniging die houder is van het merk HALLOUMI.

Hoewel het Gerecht deze beginselen in punt 56 van het bestreden arrest in herinnering heeft gebracht en in punt 69 daarvan heeft aangekondigd dat het in het resterende deel van dat arrest zou overgaan tot een globale beoordeling van het verwarringsgevaar, heeft het zich in de punten 70 en 71 van datzelfde arrest beperkt tot het formuleren van zijn vaststellingen met betrekking tot de mate van onderscheidend vermogen van het oudere merk en de mate van overeenstemming van de conflicterende merken en van soortgelijkheid van de erdoor aangeduide waren, en heeft het enkel in abstracto geoordeeld dat er bij het relevante publiek geen sprake is van verwarringsgevaar, omdat het bestaan van een zekere — in casu geringe — mate van visuele, fonetische en begripsmatige overeenstemming tussen conflicterende merken niet volstaat om te concluderen tot het bestaan van verwarringsgevaar bij een ouder merk met een zwak onderscheidend vermogen. Louter op die grond heeft het Gerecht in punt 72 van het bestreden arrest geoordeeld dat de kamer van beroep weliswaar de in de punten 62 tot en met 69 van dat arrest vastgestelde fouten had gemaakt, maar dat zij terecht had geoordeeld dat er geen verwarringsgevaar bestond.

Uit geen enkele overweging van het bestreden arrest blijkt dus dat het Gerecht de onderlinge samenhang tussen de relevante factoren naar behoren heeft onderzocht. Zelfs indien het Gerecht zou hebben onderzocht of de geringe mate van overeenstemming van de conflicterende merken kon worden gecompenseerd door de duidelijk hogere mate van soortgelijkheid van de door deze merken aangeduide waren, moet worden vastgesteld dat het Gerecht in het bestreden arrest niet heeft uiteengezet waarom het van oordeel was dat dit niet het geval was.

Uit punt 71 van het bestreden arrest blijkt veeleer dat het Gerecht zich heeft gebaseerd op de premisse dat het bestaan van verwarringsgevaar bij een ouder merk met een zwak onderscheidend vermogen moet worden uitgesloten zodra er blijkt dat de overeenstemming van de conflicterende merken op zich niet volstaat om een dergelijk gevaar aan te tonen.

Zoals volgt uit de in de punten 69 en 70 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, is een dergelijke premisse onjuist, aangezien de omstandigheid dat een ouder merk een zwak onderscheidend vermogen heeft, het bestaan van verwarringsgevaar niet uitsluit. Om te bepalen of er al dan niet sprake was van een dergelijk gevaar, moest er, gelet op het in die rechtspraak geformuleerde criterium van onderlinge samenhang, worden onderzocht of de geringe mate van overeenstemming van de conflicterende merken wordt gecompenseerd door de hogere mate van soortgelijkheid of zelfs de gelijkheid van de door deze merken aangeduide waren. De beoordeling van het Gerecht bevat dienaangaande echter geen enkel concreet onderzoek.

Deze lezing van het bestreden arrest dringt zich op, ongeacht of er rekening wordt gehouden met de oorspronkelijke versie van dat arrest dan wel met de versie die voortvloeit uit de rectificatiebeschikking van 17 september 2019. Aangezien de rectificatie waartoe het Gerecht is overgegaan dus geen gevolgen heeft voor de beoordeling van de onderhavige hogere voorziening, behoeft de vraag — waarover partijen ter terechtzitting voor het Hof standpunten hebben uitgewisseld — of een dergelijke rectificatie, die door het Gerecht kort voor die terechtzitting voor het Hof aan partijen ter kennis is gebracht, verenigbaar is met de toepasselijke procedureregels, niet te worden onderzocht.

Aangezien de beoordeling van het Gerecht om de in de punten 82 tot en met 87 van het onderhavige arrest uiteengezette redenen niet voldoet aan het vereiste van een globale beoordeling waarbij er rekening wordt gehouden met de onderlinge samenhang van de relevante factoren, moet worden geoordeeld dat het Gerecht de criteria aan de hand waarvan het bestaan van verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 moet worden beoordeeld, heeft miskend, en aldus blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.

Hieruit volgt dat het bestreden arrest moet worden vernietigd, zonder dat het vierde middel van de hogere voorziening behoeft te worden onderzocht.