Rb. 's-Gravenhage, 10-11-2006, nr. 09/757844-05

[medeverdachte (A)] heeft zich op 25 oktober 2005 in Suriname bedreigend uitgelaten over het slachtoffer tegen de (ex-) echtgenote van het slachtoffer genaamd [(ex-) echtgenote]. Zij heeft in dit gesprek onder meer gezegd (zakelijk weergegeven) dat als zij [het slachtoffer] niet zou krijgen [(ex-) echtgenote] hetzelfde zou overkomen, dat (medeverdachte) [verdachte (B)] [het slachtoffer] wilde vermoorden en dat als het niet in Nederland zou lukken, dan wel op Zanderij (in Suriname) (verkl. [(ex-) echtgenote] 1/12/05, G/544, verkl. [(ex-) echtgenote] t.o.v. RC d.d. 9/10/06 onder 2);

Van deze bedreiging is op dezelfde dag beklag gedaan bij de politie, waarvan een mutatie is opgemaakt. Uiteindelijk is op 31 oktober 2005 aangifte gedaan van deze bedreiging (AH/238, verkl. [naam] t.o.v. RC d.d. 10/10/06);

[medeverdachte (A)] reist op 25 oktober 2005 vanuit Suriname naar Nederland en wordt op 26 oktober 2005 op Schiphol opgehaald door [verdachte (B)] (V/Ram/40-41, EV Ram t.t.z. 26/10/06);

[het slachtoffer], die doorgaans woont en werkt in Suriname, verblijft in die dagen in Nederland ([adres]) en wordt op 26 oktober 2005 omstreeks 12.09 uur gebeld waarbij gebruik wordt gemaakt van een mobiele telefoon welke op naam staat van [verdachte (B)] (AH/70);

[medeverdachte (A)] en [verdachte (B)] verkeren op 26 oktober 2005 aan het eind van de middag in de omgeving van [adres] de [adres] te Den Haag (verkl. [verdachte (B)] t.o.v. RC. d.d. 14/9/2006);

[slachtoffer] wordt op 26 oktober 2005 omstreeks 17.46 uur gebeld waarbij gebruik wordt gemaakt van een mobiele telefoon welke op naam staat en in gebruik is bij [verdachte (B)]. Hierbij wordt door genoemde mobiele telefoon de zendmast aangekozen in de directe omgeving van de [adres] (AH/71, V/Ram/42);

Uit de getuigenverklaring van [getuige] (vaste bewoonster [adres] te Den Haag) blijkt dat [slachtoffer] op 26 oktober 2005 tegen haar heeft gezegd dat hij telefonisch werd lastig gevallen door een vrouw uit Suriname (G/55, verkl. RC d.d. 1/05/05 onder 14);

Op 27 oktober 2005 voeren [medeverdachte (A)] en [verdachte (B)] in de ochtend een gesprek in de woning van [verdachte (B)] te [woonplaats] (RC verkl. [verdachte (B)] d.d. 14/09/06 onder 10 en EV Ram t.t.z. 26/10/06);

Op 27 oktober 2005 voert [verdachte (B)] in de ochtend, vóór zijn vertrek naar Den Haag, in [woonplaats] een telefoongesprek waarin hij in de Hindoestaanse taal tegen een man zegt: "Als ik je tegenkom ga ik je doodmaken" en "Als ik je te pakken krijg... (V/Nar/15);

[slachtoffer] wordt op 27 oktober 2005 om 11.20 uur gebeld waarbij gebruik wordt gemaakt van een mobiele telefoon welke op naam staat en in gebruik is bij [verdachte (B)]. Hierbij wordt door genoemde mobiele telefoon de zendmast aangekozen in de directe omgeving van de [adres] (AH/72);

Meteen na dit gesprek vertrekt [verdachte (B)] met de auto (en zijn vriendin en medeverdachte [C]) naar Den Haag (V/Nar/15);

Het bij [verdachte (B)] in gebruik zijnde telefoonnummer [nummer]staat op 27 oktober 2005 tussen 12.11 uur tot en met 17.08 uur op de voicemail (AH/72);

[verdachte (B)] had omstreeks 13.00 uur afgesproken met [medeverdachte (A)] op de kruising van de [adres] met de [straat], om naar [slachtoffer] te gaan (V/Ram/69 en 70);

[medeverdachte (A)] wordt op 27 oktober 2005 om 13.16 uur in Den Haag is gebeld door [verdachte (B)], gebruik makend van een telefoon op naam van [D], waarbij [verdachte (B)] tegen verdachte gezegd zou hebben "Je moet blijven wachten", "Heb je alles bij je", "Hoe lang duurt het voordat jij er bent" en "Ik kom naar je toe" (V/Nar/32, AH/73);

[verdachte (B)] parkeert de auto in een zijstraat van de [adres], stapt uit de auto en pakt een witte plastic tas uit de kofferbak, waarna hij in de richting van de [adres] loopt (V/Nar/15 en 25);

[verdachte (B)] geeft [C] als hij uit de auto stapt een mobiele telefoon, op naam van [D], met daarbij de opdracht met die telefoon te bellen (V/Nar/31);

[medeverdachte (A)] en [verdachte (B)] zijn toen naar de woning van het slachtoffer aan de [adres] gegaan (V/Ram/45);

Op 27 oktober 2005 omstreeks 13.27 uur probeert [slachtoffer] het nummer "122" te bellen (AH/73);

[verdachte (B)] heeft [slachtoffer] van achteren, via zijn nek, naar achteren naar de grond getrokken (V/Ram/74).

[medeverdachte (A)] heeft de handen (onder meer met handboeien) vastgebonden terwijl [verdachte (B)] met zijn kruis op de borst vlakbij de keel van [slachtoffer] zat, met zijn billen druk heeft uitgeoefend en met zijn handen zijn gezicht probeerde weg te duwen, om hem zo rustig te krijgen (V/Ram 73/74, EV Ram t.t.z. 26/10/06);

[verdachte (B)] heeft zijn handen ook op de nek van [slachtoffer] gehad (V/Ram/75);

[medeverdachte (A)] heeft [slachtoffer] geschopt en geslagen onder andere in het gezicht (V/Bho/89);

[medeverdachte (A)] heeft [slachtoffer] met een staaf/gordijnroede op het hoofd, benen en buik geslagen (V/Ram/46, EV Ram t.t.z. 26/10/06);

[verdachte (B)] heeft, samen met [medeverdachte (A)], tot twee maal toe, de benen van [slachtoffer] vastgebonden, allereerst met gordijnkoord en daarna met een kabel en/ of een touw (V/Ram 74/75, EV Ram t.t.z. 26/10/06, V/Bho/89);

[medeverdachte (A)] heeft een bruinachtig stuk textiel gepakt, dat bij de borst/keel van [slachtoffer] is geplaatst (V/Bho/119);

[medeverdachte (A)] heeft [slachtoffer] een steekwond in het dijbeen toegebracht (V/Bho/91);

[medeverdachte (A)] heeft de voorhuid van de penis van [slachtoffer] ingesneden (V/Bho/121);

Er was kneuzing van de beide longen wat is veroorzaakt door heftig samendrukkend geweld op de borstkas, deze kneuzing kan tot verminderde zuurstofopname hebben geleid en zodoende een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan het overlijden:

Als gevolg van heftig samendrukkend en/of omsnoerend geweld op de hals was er breuk van de hoorntjes van het strottenhoofd en waren er bloeduitstortingen in de halsspieren. Deze geweldsinwerkingen kunnen aanleiding hebben gegeven tot verstikkingsverschijnselen en zodoende het overlijden verklaren:

Het in de mond aangetroffen kledingstuk kan, indien dit er bij leven in is gestopt, aan de verstikkingsverschijnselen hebben bijgedragen:

Er is op grond van de sectiebevidingen geen volgorde aan te geven waarin de letsels zijn opgelopen:

Er waren daarnaast letsels aan de penis en in de bilspleet welke het gevolg zijn geweest van niet nader te duiden mechanisch geweld. Gezien de geringe wondreactie zijn deze letsels vermoedelijk rondom het overlijden ontstaan:

Conclusie:

Bij [slachtoffer] was het overlijden te verklaren door verstikken als gevolg van heftig samendrukkend geweld op de hals in combinatie met heftig samendrukkend geweld op de borstkas;

[slachtoffer] is aangetroffen met zilverkleurige handboeien, of daarop gelijkende voorwerpen, strak om beide polsen zittend. Beide enkels waren met een touw vastgeboden (G/001);

Op de ceintuur van de jas, die om de enkels van het slachtoffer was gebonden, is DNA van [medeverdachte (A)] aangetroffen, evenals op één van de twee beschermhulzen van injectienaalden en op een bebloede latexhandschoen, die door de politie in de woning van [getuige] zijn aangetroffen (04/OPV/TR, p. 2005, 2011, 2012 en 2021);

De op het slachtoffer aangetroffen handboeien en het touw en de in de woning door de politie aangetroffen twee messen, twee beschermdoppen van een injectiespuit en de (bebloede) latexhandschoen waren volgens de bewoonster van de [adres] 72 (vóór het gepleegde delict) niet aanwezig in de woning (G/310);

Opzettelijk en met voorbedachten rade.

Uit de onder I vermelde feiten en omstandigheden, in onderling verband en samenhang bezien, en het gegeven onder V vermeld dat er door verdachte en medeverdachte [medeverdachte (A)] bij het gepleegde geweld onder meer gebruik is gemaakt van kennelijk door henzelf meegenomen materialen, leidt de rechtbank af dat het besluit om [slachtoffer] van het leven te beroven vooraf is gegaan aan de daad zelf; er is door de verdachten [medeverdachte (A)] en [verdachte (B)] nadrukkelijk niet gehandeld in een opwelling. In termen van vaste jurisprudentie: verdachten hadden tijd zich te beraden op het te nemen of reeds genomen besluit, zodat de gelegenheid heeft bestaan over de betekenis en de gevolgen van hun voorgenomen daad na te denken en zich daarvan rekenschap te geven. Naar het oordeel van de rechtbank kan ten aanzien van verdachte (als medepleger) de zwaarste vorm van voorbedachten rade, te weten levensberoving na kalm beraad en rustig overleg, zoals die ook ten laste is gelegd, wettig en overtuigend bewezen worden.

Verdachte heeft ter terechtzitting aangevoerd de dood van [slachtoffer] niet gewild te hebben. Naar het oordeel van de rechtbank impliceert dit, gelet op het hiervooroverwogene, dat verdachte op enig moment zou zijn teruggekomen op het reeds genomen besluit [slachtoffer] te doden. Die stelling vindt geen steun in het dossier, noch in hetgeen ter terechtzitting aan de orde is geweest. Immers hebben [medeverdachte (A)] en [verdachte (B)] in die zin de daad bij het woord gevoegd dat zij de doodsbedreiging, gegeven de gewelddadige handelingen die zij verricht hebben, daadwerkelijk hebben uitgevoerd. Dat bij de uitvoering wellicht andere/meer middelen zijn gebezigd dan zij zich hadden voorgenomen, doet daaraan niet af (zie HR 24 juni 1986, NJ 1987, 177, waarin wordt geoordeeld dat de voorbedachten rade ex art. 289 Sr op de levensberoving ziet en niet op het middel).

Verdachte en diens raadsman hebben voorts gesteld dat verdachte de woning (veel) eerder dan [medeverdachte (A)] heeft verlaten, toen [slachtoffer] nog niet dood was, en dat een aantal (voor de dood cruciale) geweldshandelingen derhalve buiten aanwezigheid van verdachte hebben plaatsgevonden. Verdachte zelf zegt met name van het genitale geweld en de messteek niets te hebben geweten.

De rechtbank overweegt allereerst dat op grond van de historische printgegevens van het mobiele telefoonverkeer dat op de middag van 27 oktober 2005 tussen [medeverdachte (A)] en [verdachte (B)] enerzijds en [C] anderzijds heeft plaatsgevonden (AH 72 ev.), in combinatie met de verklaringen van [verdachte (B)] en [C] ten overstaan van de politie over hun vertrek per auto nadat [verdachte (B)] zich weer bij [C] voegde en de verklaringen van de getuigen die zich die middag aan de [adres] 72 hebben gemeld (met name de getuigen [getuige] en [getuige]), de conclusie gerechtvaardigd is dat, mocht het al zo zijn dat [verdachte (B)] de woning eerder dan [medeverdachte (A)] zou hebben verlaten, hij de woning kort voor 16.00 uur moet hebben verlaten, terwijl [medeverdachte (A)] de woning uiterlijk kort na 16.00 uur heeft verlaten; dat [verdachte (B)] de woning veel eerder dan [medeverdachte (A)] heeft verlaten, is niet aannemelijk geworden, integendeel.

Voorts geldt in zijn algemeenheid dat voor een veroordeling voor medeplegen van moord geen noodzakelijke voorwaarde vormt dat verdachte bij de uitvoering in haar geheel betrokken is geweest.

Verder is, onder verwijzing naar het hiervoor vermelde, komen vast te staan dat een belangrijk deel van de onder II opgesomde geweldshandelingen, met name het op de borstkas en de nek uitgeoefende geweld die volgens het obductieverslag in belangrijke mate bepalend zijn geweest voor het intreden van de dood, door [verdachte (B)] (naar zijn eigen zeggen) eigenhandig dan wel in zijn bijzijn zijn gepleegd; van een tijdig en nadrukkelijk distantiëren, zoals de raadman van verdachte heeft betoogd, is naar het oordeel van de rechtbank, mede gelet op hetgeen hiervoor is overwogen over de tijdstippen van aanwezigheid, geen sprake geweest.

Tot slot: de messteek houdt volgens het obductierapport waarschijnlijk geen oorzakelijk verband met de dood en datzelfde geldt, zo begrijpt de rechtbank het rapport, voor de genitale letsels (die overigens vermoedelijk zouden zijn ontstaan "rondom het overlijden").

De rechtbank oordeelt dat dit verweer van de verdediging aan een bewezenverklaring van opzettelijk medeplegen van levensberoving, zoals bij vonnis vermeld niet in de weg staat.

De raadsman van verdachte heeft ter terechtzitting voorts aangevoerd dat medeverdachte [C] haar verklaring met betrekking tot de door haar gehoorde door [verdachte (B)] d.d. 27 oktober 2005 telefonisch geuitte doodsbedreiging aan het adres van een manspersoon en met betrekking tot het telefoongesprek dat [verdachte (B)] met [medeverdachte (A)] wat later in Den Haag voerde ("heb je alles" etc.), afgelegd bij de politie d.d. 26 november 2005, tijdens het verhoor bij de rechter-commissaris d.d. 4 mei 2006 heeft ingetrokken. De raadsman heeft tevens aangegeven dat medeverdachte [C] op de onderhavige terechtzitting niet als getuige in de zaak van verdachte is gehoord. Nu de verklaring van medeverdachte [C] d.d. 26 november 2005 naar het oordeel van de raadsman het enige bewijsmiddel is waaruit de rechtstreekse betrokkenheid van verdachte bij het opzettelijk en met voorbedachten rade van het leven beroven van [slachtoffer] zou kunnen volgen, kan deze verklaring naar vaste jurisprudentie niet als bewijsmiddel worden gebezigd.

De rechtbank stelt vooreerst vast dat [C] ten overstaan van de rechter-commissaris enkel met betrekking tot eerstgenoemd telefoongesprek heeft gezegd dat ze bij de politie heeft gelogen en de verklaring omtrent de inhoud van dat telefoongesprek in zoverre heeft ingetrokken. Wat daar ook van zij, het verweer faalt naar het oordeel van de rechtbank reeds omdat de gewraakte verklaring naar haar oordeel, met verwijzing naar het hiervoor onder I tot en met V gestelde, niet het enige bewijsmiddel is waaruit verdachtes betrokkenheid bij het tenlastegelegde rechtstreeks kan volgen.

De overige door de verdediging gevoerde bewijsverweren met betrekking tot de voorbedachten rade en het opzet van verdachte vinden hun weerlegging in het bovenstaande.

Overwegingen betreffende de strafbaarheid van het bewezenverklaarde en van de verdachte.

Het bewezenverklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat het na te melden misdrijf oplevert.

De raadsman heeft namens verdachte een uitdrukkelijk beroep gedaan op noodweer(exces), waardoor verdachte ontslagen dient te worden van alle rechtsvervolging.

De raadsman heeft daartoe aangevoerd, dat verdachte de woning is binnengestormd toen hij medeverdachte [medeverdachte (A)] hoorde roepen dat [slachtoffer] haar wilde vermoorden. Bij binnenkomst werd verdachte geconfronteerd met een hevig gevecht. Er was derhalve sprake van een ogenblikkelijk wederrechtelijke aanranding van [slachtoffer] jegens medeverdachte [medeverdachte (A)], waartegen een verdediging noodzakelijk was, te meer nu het een ongelijke strijd tussen man en vrouw betrof. Nu noodweer ook geldt voor zover het gaat om de verdediging van een anders lijf, is aan de voorwaarden voldaan. De handelingen van verdachte, te weten het boeien, vastbinden, het niet weerhouden van medeverdachte [medeverdachte (A)] [slachtoffer] te slaan dienen gezien te worden als handelingen als gevolg van een hevige gemoedsbeweging voortvloeiende uit de (relationele) band die bestond en bestaat tussen verdachte en medeverdachte [medeverdachte (A)].

De rechtbank verwerpt het beroep op noodweer(exces).

In het dossier bevinden zich geen stukken die de verklaring van de medeverdachte dat zij in de woning door [slachtoffer] werd aangevallen en er aldus sprake was een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding, ondersteunen. De verwonding aan medeverdachte [medeverdachte (A)] haar vinger door [slachtoffer] is weliswaar een 'aanranding', doch de rechtbank acht het niet aannemelijk dat die verwonding is toegebracht 'in de aanval'; medeverdachte [medeverdachte (A)] heeft onvoldoende duidelijk gemaakt op welk moment en onder welke omstandigheden zij die verwonding heeft opgelopen, anders dan dat het in de woning aan de [adres] is gebeurd. Bovendien is het [slachtoffer] geweest die "122" heeft gebeld (en kennelijk "112" heeft willen bellen) en aldus heeft willen aangeven dat hij hulp nodig had.

Maar ook als er wel op enig moment sprake zou zijn geweest van een ogenblikkelijke wederrechtelijk aanranding van de medeverdachte door [slachtoffer], staat daar het volgende tegenover:

47 en 289 van het Wetboek van Strafrecht.

Beslissing.

De rechtbank,

verklaart wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte het bij dagvaarding primair tenlastegelegde feit heeft begaan en dat het bewezenverklaarde uitmaakt:

MEDEPLEGEN VAN MOORD;

verklaart het bewezenverklaarde en de verdachte deswege strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot:

een gevangenisstraf voor de duur van TWAALF (12) JAREN;

bepaalt dat de tijd, door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;

in verzekering gesteld op : 4 december 2005,

in voorlopige hechtenis gesteld op : 6 december 2005,

gelast de teruggave aan verdachte van het blijkens de aan dit vonnis gehechte beslaglijst inbeslaggenomen voorwerp, genummerd 3;

verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is telastgelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.