Hof 's-Hertogenbosch, 03-06-2026, nr. 24/1479

De ontvanger heeft belanghebbende bij beschikking aansprakelijk gesteld voor een onbetaald gebleven naheffingsaanslag loonheffingen aan [V.O.F.] .

Belanghebbende heeft daartegen bezwaar gemaakt. De ontvanger heeft uitspraak op bezwaar gedaan en het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Daarnaast heeft de ontvanger met een gelijktijdige ambtshalve beslissing het bedrag van de beschikking tot aansprakelijkstelling verminderd.

Belanghebbende heeft tegen deze uitspraak beroep ingesteld bij de rechtbank.

De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. De ontvanger heeft een verweerschrift ingediend.

De ontvanger heeft incidenteel hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank. Belanghebbende heeft schriftelijk gereageerd op het incidentele hoger beroep.

De zitting heeft plaatsgevonden op 12 maart 2026 in ’s-Hertogenbosch. Daar zijn verschenen belanghebbende, bijgestaan door zijn gemachtigde [gemachtigde] , en, namens de ontvanger, [ontvanger] , bijgestaan door [inspecteur 1] , [inspecteur 2] en [inspecteur 3] , die namens de inspecteur aanwezig waren. Op deze zitting zijn gelijktijdig, maar niet gevoegd, behandeld de onderhavige zaak en de zaken met nummers 24/1525 en 24/1480.

Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.

Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat gelijktijdig met de uitspraak in Mijn Rechtspraak is geplaatst.

Het geschil betreft het antwoord op de volgende vragen:

I. Heeft de ontvanger het bezwaar van belanghebbende tegen de beschikking tot aansprakelijkstelling terecht niet-ontvankelijk verklaard?

II. Indien vraag I ontkennend moet worden beantwoord: heeft de ontvanger de beschikking tot aansprakelijkstelling terecht en naar een juist bedrag aan belanghebbende opgelegd?

III. Indien vraag I ontkennend moet worden beantwoord: heeft de rechtbank het beroep ten onrechte gegrond verklaard en het bedrag van de beschikking tot aansprakelijkstelling verminderd?

Belanghebbende concludeert tot ontvankelijkheid van het bezwaar, en tot vernietiging van de beschikking tot aansprakelijkstelling. De ontvanger concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank, nietontvankelijkheid van het bezwaar en instandlating van de beschikking tot aansprakelijkstelling.

Ten aanzien van het geschil

I. Heeft de ontvanger het bezwaar van belanghebbende tegen de beschikking tot aansprakelijkstelling terecht niet-ontvankelijk verklaard?

Het hof overweegt dat tussen partijen niet in geschil is dat de ontvanger de beschikking tot aansprakelijkheidstelling met dagtekening 18 september 2017 als aangetekend stuk aan (het juiste adres van) belanghebbende heeft toegezonden. Daarmee heeft de bekendmaking van de beschikking plaatsgevonden.2.De bezwaartermijn eindigde op 30 oktober 2017. Belanghebbende heeft echter pas op 16 mei 2018 bezwaar gemaakt tegen de beschikking.

Aangezien belanghebbende te laat bezwaar heeft gemaakt, dient te worden beoordeeld of de termijnoverschrijding verschoonbaar is. Niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar blijft achterwege indien redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat belanghebbende in verzuim is geweest.3.

De ontvanger stelt zich op het standpunt dat de beschikkingen tot aansprakelijkstelling aan belanghebbende en aan [naam 1] tegelijk en naar hetzelfde adres zijn verstuurd, en dat voor ontvangst van deze poststukken getekend is door belanghebbendes zoon. Volgens een verklaring van een medewerker van PostNL is de procedure bij meerdere aangetekende brieven die op dezelfde dag op hetzelfde adres worden bezorgd dat slechts één keer getekend hoeft te worden. Ter zitting heeft de ontvanger er verder op gewezen dat uit de onder 3.6 geciteerde e-mailcorrespondentie tussen [naam 1] en de voormalig gemachtigde blijkt dat het doorsturen van stukken door belanghebbende en [naam 1] aan de gemachtigde niet altijd goed ging, zodat het te laat instellen van bezwaar ook daaraan kan hebben gelegen.

Belanghebbende stelt dat hij door niet aan hem toe te rekenen omstandigheden geen kennis heeft genomen van de aan hem per aangetekende post toegezonden beschikking tot aansprakelijkstelling. Hij wijst erop dat zijn zoon slechts eenmaal zijn handtekening heeft gezet voor de ontvangst van post op 20 september 2017. Daarmee staat wel vast dat er door de zoon is getekend voor de ontvangst van post, maar niet hoeveel poststukken er daadwerkelijk aan hem overhandigd zijn. Bovendien was de zoon destijds minderjarig, terwijl aangetekende post uitsluitend aan de geadresseerde of diens volwassen huisgenoot mag worden uitgereikt. Verder voert belanghebbende aan dat de voormalig gemachtigde namens [naam 1] tijdig bezwaar heeft gemaakt en het hoogst onaannemelijk is dat niet tevens namens belanghebbende bezwaar zou zijn gemaakt als hij de beschikking tot aansprakelijkstelling had ontvangen.

Het hof overweegt dat voor een verschoonbare termijnoverschrijding niet vereist is dat belanghebbende aannemelijk maakt dat hij de beschikking niet ontvangen heeft. Voldoende is dat op grond van hetgeen belanghebbende aanvoert de ontvangst of de aanbieding van de beschikking redelijkerwijs kan worden betwijfeld. Het hof is van oordeel dat hetgeen belanghebbende in dit kader heeft aangevoerd, daarvoor voldoende is. Daarbij acht het hof van belang dat de zoon die dag slechts één handtekening voor ontvangst heeft gezet, en dat vaststaat dat de beschikking aan [naam 1] die dag in ontvangst is genomen, zodat redelijkerwijs kan worden betwijfeld of de beschikking ten name van belanghebbende toen ook in ontvangst is genomen. Bovendien is deze handtekening gezet door de destijds minderjarige zoon van belanghebbende, terwijl op de website van PostNL staat dat aangetekende post slechts wordt uitgereikt aan de geadresseerde of een (volwassen) huisgenoot. Ook dat draagt bij aan de twijfel of het aan belanghebbende geadresseerde poststuk wel is ontvangen. Gelet op alle omstandigheden van dit geval is denkbaar dat sprake is geweest van een (of meer) fout(en) bij de bezorging. Gelet op dit een en ander kan de ontvangst van de beschikking redelijkerwijs worden betwijfeld.

Belanghebbende is door een e-mailbericht van de ontvanger op 7 mei 2018 bekend geworden met de beschikking. De ontvanger heeft op 15 mei 2018 een bezwaarschrift van belanghebbende ontvangen. Daarmee heeft belanghebbende het bezwaarschrift, nadat hij met de beschikking tot aansprakelijkstelling bekend was geworden, alsnog ingediend zo spoedig mogelijk als dit redelijkerwijs van hem kon worden verlangd. Het hof acht de termijnoverschrijding dan ook verschoonbaar.

Het bezwaar is naar het oordeel van het hof op grond van het voorgaande ontvankelijk. De rechtbank is terecht, zij het op andere gronden, tot hetzelfde oordeel gekomen. Het incidenteel hoger beroep van de ontvanger is op dit punt dan ook ongegrond.

II. Heeft de ontvanger de beschikking tot aansprakelijkstelling terecht en naar een juist bedrag aan belanghebbende opgelegd?

Ten aanzien van de beschikking tot aansprakelijkstelling heeft de rechtbank het volgende overwogen:

“Beschikking tot aansprakelijkstelling

Is de vof in gebreke met betaling van de belastingschuld?

5. De ontvanger kan een vennoot van een vof hoofdelijk aansprakelijk stellen als de vof in gebreke is met de betaling van de belastingschuld.[2] Een lichaam is in gebreke op het moment dat hij de belastingschuld niet heeft betaald en de betalingstermijn is verstreken.[3] Tussen partijen is niet in geschil dat de vof op 18 september 2017, de datum waarop de beschikking tot aansprakelijkstelling aan belanghebbende tot stand is gekomen, in gebreke was met de betaling van de naheffingsaanslag loonheffingen. De ontvanger heeft belanghebbende dus in beginsel terecht aansprakelijk gesteld voor de loonbelastingschuld van de vof.

Disculpatie

6. Belanghebbende heeft de mogelijkheid om te bewijzen dat het niet aan hem te wijten is dat de belasting niet is voldaan (disculpatie).[4]

Belanghebbende heeft in dat kader – kort en zakelijk weergegeven – aangevoerd dat de vof zich heeft laten bijstaan door een adviseur en een advocaat en dat de gemachtigden destijds hebben verzuimd om tijdig bezwaar te maken tegen de naheffingsaanslag loonheffingen. Door dit verzuim is de naheffingsaanslag loonheffingen onherroepelijk komen vast te staan en is er ook geen uitstel van betaling verleend. Volgens belanghebbende is hij daar destijds niet (tijdig) van op de hoogte gesteld en werd hem voorgehouden dat er nog genoeg mogelijkheden waren om de hoogte van de naheffingsaanslag te betwisten. Hij wijst daarbij op de e-mail van 1 juni 2017 van [advocaten] (zie 3.6).

De rechtbank is van oordeel – los van de vraag of de voormalig gemachtigden van belanghebbende een verwijt treft – dat belanghebbende als vennoot ervoor verantwoordelijk was en is dat de vof de aan haar opgelegde aanslagen tijdig betaalt en dat belanghebbende hiervoor ook het risico draagt. Belanghebbende kan zich dus niet disculperen door te wijzen op het zich in dit geval eventueel voorgedane verzuim van de gemachtigden van de vof met betrekking tot het aanwenden van rechtsmiddelen en het daaruit voortvloeiende gemis van uitstel van betaling. De rechtbank leidt uit de overgelegde e-mail of andere stukken ook niet af dat belanghebbende ervan mocht uitgaan dat de naheffingsaanslag (nog) niet hoefde te worden betaald. Kennelijk was de vof al aangemaand om te betalen. In de e-mail wordt niets geschreven over uitstel daarvan, maar wordt alleen ingegaan op de mogelijkheden tot betwisting van de hoogte van de naheffingsaanslag. Daarbij komt dat de ontvanger de afwijzing van het verzoek om uitstel van betaling dat vervolgens is gedaan niet alleen heeft verzonden aan de gemachtigde van de vof, maar ook aan de vof zelf. De vof, en daarmee belanghebbende als vennoot van de vof, was er dus in elk geval vanaf dat moment van op de hoogte, althans had dat kunnen en moeten zijn, dat er geen uitstel van betaling werd gegeven en de naheffingsaanslag loonheffingen moest worden voldaan binnen de daarvoor gestelde termijn.

Het voorgaande betekent dat belanghebbende er niet in is geslaagd om zich te disculperen. De ontvanger mocht belanghebbende daarom aansprakelijk stellen voor de belastingschuld van de vof. De rechtbank zal hierna ingaan op de hoogte van de aansprakelijkstelling.

Hoogte van de naheffingsaanslag loonheffingen

7. In het kader van de aansprakelijkstelling voor de belastingschuld van een ander, kan de aansprakelijkgestelde in bezwaar en beroep tegen die aansprakelijkstelling de hoogte van de onderliggende belastingaanslag aan de orde stellen. Belanghebbende kan daarbij feiten en omstandigheden naar voren brengen waar de rechter zich niet eerder over heeft uitgelaten.[5]

Belanghebbende betwist in dat kader dat de naheffingsaanslag loonheffingen terecht aan de vof is opgelegd. Volgens belanghebbende zijn de aangiften loonheffingen over de tijdvakken gelegen in de naheffingsperiode naar de juiste bedragen ingediend en zijn de vereiste aangiften dus gedaan.

(…)

Voor de tijdvakken gelegen in de periode 1 januari 2013 tot en met 30 mei 2015 stelt de ontvanger dat de vof niet de vereiste aangiften loonheffingen heeft gedaan omdat volgens hem de vof aan werknemers meer loon heeft uitbetaald, dan in haar aangiften loonheffingen is aangegeven en op aangifte is afgedragen. Er is daarom een dusdanig bedrag aan belasting niet afgedragen dat, aldus de ontvanger, op grond van artikel 27e van de AWR de bewijslast moet worden verzwaard. In dat geval dient de vof, en in dit geval belanghebbende overtuigend aan te tonen dat de naheffingsaanslag loonheffingen niet naar het juiste bedrag is vastgesteld.

De rechtbank stelt voorop dat de inspecteur voor de onderhavige tijdvakken geen informatiebeschikking heeft genomen. Verzwaring van de bewijslast is dan alleen aan de orde als de inspecteur, en in dit geval in zijn plaats de ontvanger, aannemelijk maakt dat aan belanghebbende te wijten is dat door de vof de vereiste aangiften niet zijn gedaan. Deze toets moet voor ieder tijdvak afzonderlijk worden aangelegd. Beoordeeld moet worden of het niet aangegeven bedrag aan belasting in verhouding tot het over ieder tijdvak afzonderlijk verschuldigde bedrag aan belasting zowel absoluut als relatief aanzienlijk is en of de vof zich daarvan bewust was of zich daarvan bewust moest zijn.

Ter onderbouwing van zijn stelling dat de vereiste aangiften niet zijn gedaan zal de ontvanger aan de hand van de normale regels van stelplicht en bewijslast feiten en omstandigheden aannemelijk moeten maken die deze conclusie rechtvaardigen. Onderdeel van zulke feiten en omstandigheden kan zijn dat de loonadministratie zodanige gebreken en tekortkomingen bevat dat deze niet kan dienen als grondslag voor de vaststelling van de verschuldigde loonheffingen.[6]

In dat kader stelt de ontvanger zich, onder verwijzing naar de bevindingen uit het boekenonderzoek (zie 3.3. en 3.4.), op het standpunt dat de vof gebruik heeft gemaakt van betaalde werknemers die niet in de financiële administratie zijn opgenomen en dat de werknemers die wel in de financiële administratie zijn opgenomen meer uren hebben gewerkt dan opgegeven in de administratie. De loonadministratie van de vof vertoont daarom ernstige gebreken, aldus de ontvanger. De ontvanger heeft ter onderbouwing van zijn standpunt verschillende bewijsmiddelen overgelegd, waaronder:

(i) notitieblaadjes en kladblaadjes met daarop vermeld uren, en/of een naam, en/of een datum, en/of loon (de urenbriefjes),

(ii) een rooster,

(iii) verklaringen van onder meer werknemers, belanghebbende en [naam 9] , de eigenaar van het administratiekantoor [naam 7] ,

(iv) e-mailverkeer van de vof en het administratiekantoor [naam 7] ,

(v) de bedrijfsadministratie van de vof, en

(vi) een verslag van bevindingen van de cameraobservatie over de periode 11 mei 2015 tot en met 15 juli 2015.

De rechtbank is van oordeel dat de ontvanger hiermee aannemelijk heeft gemaakt dat de door de vof gevoerde loonadministratie gebreken vertoont. De rechtbank acht aannemelijk dat de urenbriefjes de feitelijk gewerkte uren van werknemers van de vof weergeven. Uit verschillende verklaringen van deze personen komt namelijk duidelijk naar voren dat zij en/of belanghebbende de feitelijk per week gewerkte uren noteerden op een notitieblaadje en dat op basis van deze genoteerde uren het salaris contant aan de werkers werd uitbetaald. De stelling van belanghebbende dat de urenbriefjes slechts aantekeningen van belanghebbende betreffen, is niet onderbouwd en acht de rechtbank overigens ook niet geloofwaardig. Uit de verklaringen van belanghebbende en van [naam 9] komt naar voren dat [naam 1] de door de werknemers gewerkte uren per e-mail aan het administratiekantoor doorgaf. Het administratiekantoor verzorgde op basis daarvan de loonadministratie en de aangiften loonheffingen. Uit een vergelijking tussen de uren die per e-mail aan het administratiekantoor zijn doorgegeven en de uren vermeld op de gedateerde urenbriefjes komt naar voren dat er in een groot aantal gevallen minder uren aan het administratiekantoor zijn doorgegeven dan de uren die staan vermeld op deze urenbriefjes. Verder zijn van een aantal werkers in het geheel geen uren doorgegeven. De rechtbank acht aannemelijk dat ook die personen werknemers betroffen ten aanzien waarvan loonheffingen dienden te worden ingehouden, aangezien de feitelijke werkwijze gelijk was en mede op basis van de getuigenverklaringen aannemelijk is dat [belanghebbende] als feitelijk leidinggever binnen de vof gezag over het werk van deze personen uitoefende. Dat zij als oproepkracht werkten, maakt niet dat zij geen werknemer waren.

Aangezien de rechtbank aannemelijk acht dat de urenbriefjes de feitelijk gewerkte uren van de werknemers weergeven, gaat de rechtbank ervan uit dat de uren die zijn vermeld in de namens de vof aan het administratiekantoor verzonden e-mail voor een groot deel niet kloppen en dat ten aanzien van sommige werkers helemaal geen uren zijn opgegeven. De rechtbank acht aannemelijk dat de loonsom die betaald werd aan werkers hoger was dan wat daarover in de administratie werd vastgelegd voor fiscale doeleinden. Dientengevolge zijn ook de op basis van deze e-mails opgemaakte loonstroken en de daarop gebaseerde aangiften loonheffingen ten dele onjuist, doordat de aan de werkzame personen betaalde lonen niet (volledig) zijn verantwoord in de stukken van de loonadministratie.

De rechtbank komt op basis van het voorgaande tot de conclusie dat aan de loonadministratie van de vof gebreken kleven, omdat de betaalde lonen niet (volledig) zijn verantwoord in de stukken van de loonadministratie. Gelet op de overgelegde bewijsstukken is de ontvanger in zijn bewijslast geslaagd aannemelijk te maken dat die conclusie geldt voor ieder van de naheffingstijdvakken in de periode 1 januari 2013 tot en met 30 mei 2015.

De rechtbank acht de gebreken en tekortkomingen verder van zodanige aard en omvang dat zij tot de conclusie leiden dat de door de vof gevoerde loonadministratie niet kan dienen als grondslag voor berekening van de over de lonen verschuldigde loonheffingen. Bij dit oordeel brengt een redelijke bewijslastverdeling mee dat de ontvanger ter voldoening aan de op hem rustende bewijslast in eerste instantie kan volstaan met een gemotiveerde schatting van de hoogte van de lonen en daarmee de daaruit voortvloeiende verschuldigde loonheffingen, waarna belanghebbende aannemelijk dient te maken dat en waarom de loonkosten en dus de verschuldigde loonheffingen lager zijn geweest.[7]

De ontvanger heeft verwezen naar de schatting van de inspecteur van de totale loonkosten over de periode 1 januari 2013 tot en met 30 mei 2015. De schatting van de inspecteur bestaat uit een berekening van het gemiddelde aantal arbeidsuren per week en het gemiddelde netto uurloon op basis van de aangetroffen urenbriefjes. De inspecteur heeft daarbij gemotiveerd aangegeven dat ook de ongedateerde urenbriefjes meegenomen dienen te worden, omdat ook deze zien op tijdvakken gelegen in de in geschil zijnde periode. De berekening heeft de inspecteur geëxtrapoleerd naar de perioden waarover geen urenbriefjes zijn aangetroffen. De inspecteur heeft verder op basis van de aanwezige gegevens een inschatting gemaakt van de toepasselijke loonbelastingtarieven. Daardoor is een deel van de uren tegen het normale tarief belast (indien de loonbetalingen zijn te relateren aan identificeerbare personen) en een deel tegen het anoniementarief (indien onvoldoende informatie beschikbaar is). De inspecteur heeft de totale loonkosten vervolgens gebruteerd. Op de totaal berekende loonheffingen heeft de inspecteur de reeds aangegeven en afgedragen loonheffingen in mindering gebracht. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de ontvanger door verwijzing naar de schatting van de inspecteur, de hoogte van de gewerkte uren, de hoogte van de lonen, en de daarover verschuldigde loonheffingen voldoende gemotiveerd.

Met hetgeen belanghebbende hiertegen heeft aangevoerd, heeft hij niet aannemelijk gemaakt dat en waarom de loonkosten en de verschuldigde loonheffingen lager zijn dan door de inspecteur berekend. De stelling van belanghebbende dat het restaurant beschikt over een beperkte capaciteit en dat er daarom redelijkerwijs niet zo veel werknemers in het restaurant aanwezig kunnen zijn als op basis van de urenbriefjes is berekend, komt de rechtbank, zonder verdere onderbouwing van die stelling, niet aannemelijk voor. Integendeel, de bevindingen van de cameraobservatie en het bij de doorzoeking aangetroffen rooster ondersteunen juist de berekening van het gemiddelde aantal arbeidsuren per week. Verder is de rechtbank van oordeel dat de inspecteur bij de berekening van de loonheffingen terecht gedeeltelijk het anoniementarief tot uitgangspunt heeft genomen. Belanghebbende heeft immers niet voldaan aan de voorwaarden gesteld in artikel 26b van de Wet LB 1964. Belanghebbende heeft evenmin aannemelijk gemaakt dat van een lager netto uurloon moet worden uitgegaan.

Gelet op voorgaande volgt de rechtbank de schatting van de inspecteur van de lonen en de daarover verschuldigde loonheffingen, waarnaar de ontvanger verwijst.

Verder is de rechtbank van oordeel dat de niet aangegeven bedragen in verhouding tot het verschuldigde bedrag aan af te dragen belasting voor elk tijdvak afzonderlijk zowel absoluut als relatief aanzienlijk is. Immers gaat het om een terugkerend werkpatroon zonder al te veel schommelingen in de openingstijden en omzet van het restaurant. De vof moet zich daar bovendien ten tijde van het doen van de aangiften bewust van zijn geweest. De rechtbank overweegt in dat verband dat de bewustheid van belanghebbende, als vennoot en daarmee bestuurder van de vof, in dit geval aan de vof moet worden toegerekend. Gelet op de verklaring van belanghebbende dat hij alles regelt met betrekking tot de uren en de verklaringen van de werknemers die dat ondersteunen, acht de rechtbank aannemelijk dat belanghebbende zich ervan bewust was, dan wel moest zijn, dat een aanzienlijk bedrag aan verschuldigde belasting niet zou worden aangegeven, ingehouden en afgedragen als de aangiften op de loonadministratie werden gebaseerd.

De rechtbank komt gelet op het voorgaande tot de conclusie dat de vof niet de vereiste aangiften heeft gedaan. Voor toepassing van de bewijsregel van artikel 27e van de AWR, is ook vereist dat het aan de aansprakelijkgestelde, in dit geval belanghebbende, is te wijten dat niet de vereiste aangifte is gedaan.[8] De rechtbank acht dat – onder verwijzing naar haar motivering onder 7.14. – hier het geval. Dat betekent dat op belanghebbende, voor de tijdvakken gelegen in de periode 1 januari 2013 tot en met 30 mei 2015, de last komt te rusten om te doen blijken, dat wil zeggen overtuigend aan te tonen, dat en in hoeverre de aan de vof opgelegde naheffingsaanslag onjuist is (de omkering en verzwaring van de bewijslast).

De omkering en verzwaring van de bewijslast laat onverlet dat de naheffingsaanslag niet naar willekeur vastgesteld mag worden, maar moet berusten op een redelijke schatting. In dat kader rust op de ontvanger de taak de schatting zodanig met feitelijke stellingen te onderbouwen dat die schatting de redelijkheidstoets kan doorstaan.[9] Wanneer de ontvanger daarin slaagt, ligt het vervolgens op de weg van de belastingplichtige, en in dit geval in haar plaats belanghebbende, voor zover zij de juistheid van de schatting betwist, daarvoor het verzwaarde (tegen)bewijs te leveren.[10]

Gelet op hetgeen is overwogen in 7.10. tot en met 7.12. is de rechtbank van oordeel dat de naheffingsaanslag berust op een redelijke schatting. Met hetgeen belanghebbende naar voren heeft gebracht, heeft hij niet overtuigend aangetoond dat de naheffingsaanslag te hoog is vastgesteld. Daarmee heeft belanghebbende dus ook niet overtuigend aangetoond dat het bedrag van de beschikking tot aansprakelijkstelling verder moet worden verminderd dan tot € 447.274.

Voetnoten:

[3] Artikel 49, eerste lid, van de IW.

[4] Artikel 33, vierde lid, van de IW.

[5] Vgl. Hoge Raad 8 juli 2011, ECLI:NL:HR:2011:BP8686, rov. 3.5.2, Hoge Raad 2 december 2016, ECLI:NL:HR:2016:2722 en Hoge Raad 10 februari 2023, ECLI:NL:HR:2023:176.

[6] Vgl. Hoge Raad 9 juli 2021, ECLI:NL:HR:2021:1086, r.o. 3.1.3 en Gerechtshof Den Haag van 19 januari 2022, ECLI:NL:GHDHA:2022:36, r.o. 5.1.5.

[7] Vgl. Hoge Raad van 9 juli 2021, ECLI:NL:HR:2021:1086, r.o. 3.2.2.

[8] Artikel 49, vijfde lid, van de IW.

[9] Hoge Raad van 27 januari 2006, ECLI:NL:HR:2006:AV0401.

[10] Hoge Raad van 31 mei 2013, ECLI:NL:HR:2013:BX7184.”

Hetgeen de rechtbank heeft overwogen in de hierboven geciteerde overwegingen van haar uitspraak acht het hof juist. Het hof neemt die overwegingen over en maakt deze tot de zijne. Het hof overweegt in aanvulling daarop als volgt.

Voor zover belanghebbende in hoger beroept stelt dat de cameraobservaties niet gebruikt mochten worden, gaat het hof aan die stelling voorbij. In het procesverbaal van de zitting bij de rechtbank staat daarover namelijk het volgende, waaruit het hof afleidt dat belanghebbende deze stelling in beroep uitdrukkelijk en ondubbelzinnig heeft prijsgegeven:

“De gemachtigde verklaart:

- Een voormalig gemachtigde heeft de vraag opgeworpen op welke grondslag de

camerabeelden zijn gemaakt door de inspectie. Het is ons nooit duidelijk geworden,

maar dat punt laten we vallen voor deze procedures.”

Verder heeft belanghebbende in hoger beroep gesteld dat de naheffingsaanslag niet berust op een redelijke schatting. De schatting is volgens belanghebbende onzorgvuldig, willekeurig en onredelijk, doordat deze is gebaseerd op kladbriefjes zonder data en aangezien de gemiddelde loonkosten van fastservice horeca niet stroken met de schatting. Daarnaast betwist hij dat sprake is van anonieme werknemers. Er zijn incidenteel hulpkrachten ingezet, maar van een gezagsverhouding was geen sprake. Belanghebbende was dan ook niet inhoudingsplichtig. Bovendien zijn de correcties die volgen uit extrapolatie onhoudbaar, en sluit de berekening uit het controlerapport niet aan bij de financiële gegevens van belanghebbende in de jaren na de onderzoeksperiode in het controlerapport, aldus belanghebbende.

Ten aanzien van hetgeen belanghebbende in hoger beroep heeft aangevoerd, is het hof van oordeel dat dit niet tot een andere uitkomst leidt in deze zaak. Belanghebbende heeft zijn stellingen namelijk niet nader onderbouwd.

III. Heeft de rechtbank het beroep ten onrechte gegrond verklaard en het bedrag van de beschikking tot aansprakelijkstelling verminderd?

De ontvanger stelt zich in hoger beroep op het standpunt dat de rechtbank ten onrechte heeft aangenomen dat volgens de ontvanger de naheffingsaanslag loonheffingen over de tijdvakken gelegen in de periode 1 januari 2012 tot en met 31 december 2012 ten onrechte aan de vof is opgelegd. De ontvanger heeft zich daarover namelijk niet uitgelaten, nu hij niet bevoegd is over de naheffingsaanslag te beslissen. De ontvanger is wel bevoegd om het bedrag van de beschikking tot aansprakelijkstelling te verminderen, dat heeft hij ook gedaan tot een bedrag van € 447.274 met een ambtshalve beslissing. Het beroep is dan ook ten onrechte gegrond verklaard, aldus de ontvanger.

Het hof overweegt dat de rechtbank het beroep terecht gegrond heeft verklaard, aangezien de ontvanger het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard. Weliswaar heeft de rechtbank in haar uitspraak ten onrechte overwogen dat volgens de ontvanger de naheffingsaanslag loonheffingen over de tijdvakken gelegen in de periode 1 januari 2012 tot en met 31 december 2012 ten onrechte aan de vof is opgelegd, maar dit maakt de uitkomst van de zaak niet anders. De rechtbank heeft het bedrag van de beschikking tot aansprakelijkstelling namelijk terecht en conform het standpunt van de ontvanger verminderd tot een bedrag van € 447.274. Het incidenteel hoger beroep is op dit punt dan ook ongegrond.

Tussenconclusie

De slotsom is dat het hoger beroep en het incidenteel hoger beroep ongegrond zijn.

Ten aanzien van het griffierecht

Het hof ziet geen aanleiding om het door belanghebbende betaalde griffierecht te laten vergoeden.

Ten aanzien van de proceskosten

Het hof veroordeelt de ontvanger tot vergoeding van de kosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het door de ontvanger ingestelde incidentele hoger beroep bij het hof, omdat het incidentele hoger beroep ongegrond is. Het hof stelt deze tegemoetkoming op € 1.868.4.

Het hof:

De uitspraak is gedaan door M.H. van Schaik, voorzitter, L.B.M. Klein Tank en J. Rietveld, in tegenwoordigheid van R. Camps, als griffier.

De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 3 juni 2026 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst.

De griffier, De voorzitter,

R. Camps M.H. van Schaik

Het aanwenden van een rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.

In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de andere partij te veroordelen in de proceskosten.