Rb. 's-Gravenhage, 12-09-2012, nr. AWB 12/979

Eiser is in beroep gekomen tegen 1) het niet tijdig nemen van een besluit op zijn verzoek om vergoeding van de proceskosten in de bezwaarprocedure en 2) het besluit van

januari 2012 waarbij verweerder heeft meegedeeld dat hij geen dwangsom heeft verbeurd. Op de voet van artikel 6:20, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) wordt het beroep geacht mede te zijn gericht tegen 3) het besluit van 9 maart 2012, waarbij verweerder eisers verzoek om toekenning van de proceskosten in de bezwaarfase heeft afgewezen.

2 Ten aanzien van het beroep tegen 1) het niet tijdig nemen van een besluit op eisers verzoek om vergoeding van de proceskosten in de bezwaarprocedure alsmede tegen 2)

het besluit van 10 januari 2012 waarbij verweerder heeft meegedeeld dat hij geen dwangsom heeft verbeurd, overweegt de rechtbank als volgt.

2.1 De rechtbank is met partijen van oordeel dat het besluit van 4 mei 2011, waarin verweerder heeft meegedeeld dat het restant van de subsidie (75%) (vooralsnog) niet zal worden uitgekeerd vanwege geconstateerde gebreken, dient te worden aangemerkt als een beslissing op eisers oorspronkelijke subsidieaanvraag, aangezien het de uitbetaling betreft van de op aanvraag vastgestelde subsidie niet-ingrijpende voorzieningen.

De Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen is derhalve op de onderhavige situatie van toepassing.

2.2 Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen het besluit van 4 mei 2011.

De beslistermijn is bij brief van 4 juli 2011 verdaagd.

Eiser heeft ter zitting de stelling opgeworpen dat de beslistermijn onbevoegd is verdaagd, nu deze beslissing niet is genomen door verweerder maar door de Adviescommissie bezwaarschriften (hierna: Adviescommissie).

2.3 De rechtbank stelt vast dat verweerder ten behoeve van de beslissing op eisers bezwaar tegen voornoemd besluit van 4 mei 2011 een Adviescommissie als bedoeld in artikel 7:13 van de Awb heeft ingesteld.

De rechtbank stelt ook vast dat blijkens de brief van de Adviescommissie van

4 juli 2011 de (voorzitter van voormelde) Adviescommissie heeft besloten de in artikel 7:10, eerste lid, van de Awb opgenomen beslistermijn van twaalf weken met zes weken te verdagen.

2.4 De rechtbank overweegt dat uit artikel 7:10, derde lid, van de Awb volgt dat een bestuursorgaan de beslistermijn voor ten hoogste zes weken kan verdagen. Voorts is in artikel 7:13, vierde lid, van de Awb neergelegd dat de Adviescommissie over de in dit artikellid met name genoemde artikelen beslist. Artikel 7:10, derde lid, van de Awb wordt hierbij niet genoemd.

De rechtbank leidt uit dit samenstel van bepalingen af dat een verdagingsbeslissing, ook in het geval een Adviescommissie is ingesteld, genomen dient te worden door het bestuursorgaan. Nu de verdagingsbeslissing is genomen door de Adviescommissie en niet door verweerder, zijnde het college van burgemeester en wethouders van Den Haag, is deze beslissing onbevoegd genomen en niet rechtsgeldig. Derhalve moet het ervoor worden gehouden dat binnen twaalf weken, gerekend vanaf de dag na die waarop de termijn voor het indienen van het bezwaarschrift is verstreken, diende te worden beslist op het bezwaarschrift van eiser.

De beslistermijn voor verweerder eindigde in dat geval op 8 september 2011, zodat, anders dan door verweerder is betoogd, de ingebrekestelling van 18 oktober 2011 niet prematuur was. Eiser is ontvankelijk in zijn beroep van 31 januari 2012 tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn verzoek om vergoeding van de proceskosten in de bezwaarfase.

2.5 De rechtbank zal vervolgens beoordelen of dit beroep alsmede het beroep tegen het

besluit van 10 januari 2012, waarbij verweerder heeft meegedeeld dat geen dwangsom is verbeurd, gegrond is.

2.6 De gemachtigde van verweerder heeft betoogd dat in het besluit van 5 september

2011 volledig is tegemoetgekomen aan eisers bezwaren en dat gelet hierop alsmede gelet op de brief van eiser van 8 september 2011, die verweerder heeft opgevat als een intrekking van het bezwaarschrift, verweerder niet meer op het bezwaarschrift van eiser hoefde te beslissen, om welke reden verweerder tevens van mening is dat geen dwangsom is verbeurd.

2.7 Eiser heeft betoogd dat hij naar aanleiding van verweerders besluit van 5 september 2011 weliswaar bij brief van 8 september 2011 aan verweerder heeft bericht dat de bezwaren niet meer hoefden te worden behandeld omdat verweerder is tegemoetgekomen aan zijn bezwaren, maar dat hij zijn verzoek om de kosten te vergoeden van de bezwaarprocedure wel heeft gehandhaafd. Eiser meent dat verweerder een beslissing op dit verzoek diende te nemen in een beslissing op bezwaar.

2.8 De rechtbank stelt vast dat verweerder op 9 maart 2012 een besluit heeft genomen naar aanleiding van eisers proceskostenverzoek. Aangezien verweerder, zoals hiervoor in rechtsoverweging 2.6 reeds is weergegeven, van mening was dat het bezwaarschrift was ingetrokken, heeft verweerder niet beslist op het door eiser ingediende bezwaarschrift, maar een primair besluit genomen met betrekking tot de vergoeding van de proceskosten.

2.9 Ten aanzien van deze handelswijze van verweerder overweegt de rechtbank als volgt. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser gelet op de bewoordingen van de brief van 8 september 2011 zijn bezwaarschrift, voor zover het zijn inhoudelijke bezwaren betreft, weliswaar ingetrokken, maar zijn bezwaarschrift, voor zover het zijn proceskostenverzoek betreft, gehandhaafd. Uit artikel 7:15, derde lid, van de Awb volgt dat een bestuursorgaan bij beslissing op bezwaar beslist op het verzoek om proceskosten en niet, zoals verweerder in het onderhavige geval heeft gedaan, bij primair besluit. De rechtbank merkt het besluit van 9 maart 2012 derhalve aan als een beslissing op bezwaar. Dit besluit is te laat genomen, nu, zoals uit rechtsoverweging 2.4 volgt, dat de beslistermijn voor verweerder eindigde op 8 september 2011, waardoor verweerder de maximale dwangsom van € 1.260,00 heeft verbeurd. Bovendien is dit besluit, nu het aangemerkt dient te worden als een beslissing op bezwaar, onbevoegd genomen, hetgeen de gemachtigde van verweerder ter zitting heeft erkend.

2.10 Het voorgaande leidt tot de conclusie dat eisers beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn verzoek om vergoeding van de proceskosten in de bezwaarprocedure

en tegen het besluit van 10 januari 2012 waarbij verweerder heeft meegedeeld dat hij geen dwangsom heeft verbeurd, gegrond is. De rechtbank vernietigt het besluit van

januari 2012.

verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op eisers verzoek om vergoeding van de proceskosten in de bezwaarprocedure gegrond;

stelt vast dat verweerder een dwangsom van € 1.260,- aan eiser heeft verbeurd;

verklaart het beroep tegen het dwangsombesluit van 10 januari 2012 gegrond;

vernietigt het besluit van 10 januari 2012;

verklaart het beroep tegen het besluit van 9 maart 2012 gegrond;

vernietigt het besluit van 9 maart 2012;

bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van de vernietigde besluiten van

veroordeelt verweerder in de proceskosten die eiser in verband met de behandeling van zijn bezwaar- en beroepschrift redelijkerwijs heeft gemaakt tot een bedrag van

€ 2.185,- (1 x € 437,- (bezwaar) en 4 x € 437,- (beroep);

gelast dat verweerder aan eiser het door hem betaalde griffierecht ten bedrage van

€ 152,- vergoedt.

Deze uitspraak is gedaan door mr. B. Meijer, rechter, in aanwezigheid van

mr. A. Zanlier-Erkan, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op