Rb. Almelo, 16-10-2008, nr. AWB 07/596 WIA BI1 A, 07/599 WIA BI1 A

2.

De werkgever, bedoeld in het eerste lid, stelt binnen een bij ministeriële regeling nader te bepalen termijn, in overeenstemming met de verzekerde een plan van aanpak op.

De afspraken die in het plan van aanpak zijn gemaakt worden door werkgever en verzekerde nageleefd. Het plan van aanpak wordt periodiek geëvalueerd.

3.

5.

Bij de uitvoering van het eerste tot en met het vierde lid laat de werkgever zich bijstaan door een persoon als bedoeld in artikel 14, eerste lid, van de Arbeidsomstandighedenwet die belast is met de bijstand, bedoeld in artikel 14, eerste lid, onderdeel b, van die wet of door een arbodienst.

(...)

7. Bij ministeriële regeling kunnen regels met betrekking tot het eerste tot en met zesde lid worden gesteld.

(...)

9. Indien bij de behandeling van de aanvraag, bedoeld in artikel 64 en de beoordeling, bedoeld in artikel 65 blijkt dat de werkgever zonder deugdelijke grond zijn verplichtingen op grond van het eerste, tweede, derde, vierde of vijfde lid dan wel de krachtens het zevende lid gestelde regels niet of niet volledig nakomt of onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht, verlengt het UWV het tijdvak gedurende welke de verzekerde jegens die werkgever recht heeft op loon op grond van artikel 629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek dan wel aanspraak op bezoldiging op grond van artikel 76a, eerste lid, van de Ziektewet, opdat de werkgever zijn tekortkoming ten aanzien van de bedoelde verplichtingen of re-integratie-inspanningen kan herstellen. Het tijdvak bedoeld in de eerste zin, is ten hoogste 52 weken.

(...)

14. Het tijdvak, bedoeld in het negende lid, eindigt zes weken nadat het UWV heeft vastgesteld dat de werkgever zijn tekortkoming ten aanzien van de in het negende lid bedoelde verplichtingen of re-integratie-inspanningen heeft hersteld, maar niet later dan na 52 weken. Indien het UWV de beschikking omtrent de toepassing van het negende lid of de beschikking waarin wordt vastgesteld dat een tekortkoming is hersteld te laat geeft, eindigt het tijdvak zoveel eerder als de beschikking later is afgegeven.

(...)

16. Bij ministeriële regeling kunnen voor de toepassing van het negende tot en met het vijftiende lid nadere regels worden gesteld’’.

In de ministeriële Regeling procesgang eerste en tweede ziektejaar (regeling van 25 maart 2002, Stcrt. 2002, 60, zoals laatstelijk gewijzigd bij regeling van 16 december 2005, Stcrt. 2005, 249) is nader uitwerking gegeven aan artikel 25, eerste, tweede lid en derde lid, van de WIA.

In de Beleidsregels beoordelingskader poortwachter (besluit van 3 december 2002, Stcrt. 2002, 236, zoals laatstelijk gewijzigd bij besluit van 17 oktober 2006, Stcrt. 2006, 224) is bepaald dat het UWV bij de beoordeling van de re-integratie-inspanningen als bedoeld in artikel 65 van de WIA, het beoordelingskader hanteert, zoals vastgelegd in de bijlage bij dit besluit.

Gebleken is dat [werknemer], directeur van een productieafdeling bij eiseres, zich op 31 januari 2005 ziek heeft gemeld met psychische klachten.

Op 26 oktober 2006 heeft [werknemer] bij verweerder een aanvraag om een WIA-uitkering ingediend, met probleemanalyse en bijstellingen (inclusief actueel oordeel) en medische informatie van bedrijfsarts I.G. Knottnerus van de arbodienst Maetis. De FML is op verzoek van de primaire arbeidsdeskundige G.M. van der Heuvel nagezonden en door verweerder op 30 november 2006 ontvangen.

Bij het bestreden besluit heeft verweerder, onder verwijzing naar de herbeoordeling die heeft plaatsgevonden door de bezwaarverzekeringsarts T.E. Greven en de bezwaararbeidsdeskundige R. Stroband, zijn primaire standpunt gehandhaafd dat [werknemer] niet verkeerde in de situatie dat hij op medische gronden in het geheel niet belastbaar was met arbeid. In het verlengde hiervan is verweerder van mening dat eiseres onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht.

In zijn rapportage van 16 april 2007 heeft de bezwaarverzekeringsarts op basis van dossieronderzoek en de hoorzitting geconcludeerd dat er geen sprake is geweest van het voortdurend ontbreken van functionele mogelijkheden voor (eventueel aangepaste) arbeid en dat de richtlijn voor het handelen bij werknemers met psychische klachten niet is gevolgd.

In zijn rapportage van 17 april 2007 heeft de bezwaararbeidsdeskundige geconcludeerd dat de re-integratie-inspanningen van eiseres in de wachtjaren onvoldoende zijn geweest en dat de werkgever daarvoor geen deugdelijke grond heeft aangevoerd.

De bezwaararbeidsdeskundige onderschrijft blijkens zijn rapportage de opvatting van de primaire arbeidsdeskundige dat eiseres niet zonder meer op het advies van de door haar ingeschakelde arbodienst had mogen afgaan. Zij had, als degene die eindverantwoordelijk is voor de re-integratie, de verrichtingen van de arbodienst kritisch moeten volgen wat betreft het nakomen van de afspraken en door te vragen als de afspraak niet wordt nagekomen. Volgens de bezwaararbeidsdeskundige is ten onrechte niet onderzocht hoe [werknemer] wel aan de slag kon komen, met name in de periode nadat de trajecten bij het re-integratiebedrijf HSK en de psycholoog waren gestaakt. Nu er een FML is ingevuld op basis waarvan functies kunnen worden geduid, getuigt het volgens de bezwaararbeidsdeskundige niet van een gedegen aanpak dat er in feite al twee jaar de behandeling wordt afgewacht.

In de door de bedrijfsarts opgestelde probleemanalyse van 11 maart 2005 is vermeld dat [werknemer] beperkingen ondervindt als gevolg waarvan hij niet in staat is zijn eigen werkzaamheden te verrichten, en dat het doel van de re-integratie geleidelijke werkhervatting in de eigen functie is. Als interventie adviseerde de bedrijfsarts een intake door HSK. In het eerste plan van aanpak van 1 april 2005 is vervolgens afgesproken dat [werknemer] op 11 april 2005 zou beginnen met werkzaamheden, na overleg met zijn huisarts in verband met medicijngebruik. Op 20 oktober 2005 is het plan van aanpak bijgesteld omdat [werknemer] wegens medicijngebruik de werkzaamheden niet kon hervatten op 11 april 2005. Vervolgens is in de eerstejaarsevaluatie van het plan van aanpak van 3 februari 2006 door de bedrijfsarts vermeld dat de afgesproken re integratieactiviteiten niet volgens plan zijn verricht, omdat dat niet mogelijk was wegens medicijngebruik.

[werknemer] was niet in staat zijn werkzaamheden of een gedeelte daarvan te verrichten.

Op 17 oktober 2006 heeft bedrijfarts A.J. ter Balkt aangegeven dat de klachten van [werknemer] op dat moment onveranderd waren en dat [werknemer] zes gesprekken had gehad met een psycholoog. Bij de vraag waarom werd afgeweken van geadviseerde protocol/richtlijn/leidraad, heeft hij vermeld “Bij HSK toename klachten hyperventilatie: gestopt en op verzoek van huisarts”. De bedrijfsarts verwachtte geen herstel van de belastbaarheid op korte termijn.

Niet in geschil is dat [werknemer] van eind juni 2005 tot begin februari 2006 niet onder specialistische behandeling heeft gestaan voor zijn klachten. In die periode is [werknemer] wel gevolgd door de bedrijfsarts, die eiseres bij brieven van 19 juli, 13 september en 16 december 2005 ervan op de hoogte heeft gehouden dat spreekuurcontacten met [werknemer] hadden plaatsgevonden. Op 16 december 2005 heeft de bedrijfsarts eiseres voorts bericht dat hij [werknemer] arbeidsongeschikt achtte en dat deze arbeidsongeschiktheid werd veroorzaakt door de noodzakelijke hersteltijd als gevolg van de medische klachten. Indien eiseres en [werknemer] met elkaar van mening verschilden over de (uitvoering) van het advies, konden eisers en/of [werknemer] een deskundigenoordeel (second opinion) aanvragen bij het UWV. Op 21 februari 2006 heeft de bedrijfsarts eiseres wederom meegedeeld dat [werknemer] op dat moment arbeidsongeschikt werd geacht en dat op dat moment ook werkhervatting niet mogelijk werd geacht. In zijn daaropvolgende brieven van 5 april, 2 juni, 19 juli, 20 september, 2 oktober en 17 oktober 2006 heeft de bedrijfsarts eiseres op de hoogte gesteld van de spreekuurcontacten die met [werknemer] hadden plaatsgevonden en haar meegedeeld dat de behandeling weer was gestart. Daarbij heeft de bedrijfsarts voorts twee maal aangegeven dat [werknemer] arbeidsongeschikt was en niet in staat was tot (aangepaste) werkhervatting.

De rechtbank stelt voorop dat, anders dan eiseres kennelijk meent, de enkele omstandigheid dat zij zich overeenkomstig het bepaalde in artikel 25, vijfde lid, van de WIA bij haar re-integratie-inspanningen heeft laten bijstaan door een gecertificeerde arbodienst, niet betekent dat zij reeds om die reden zonder meer kon afgaan op de adviezen van die arbodienst.

In dit verband wijst de rechtbank op de bijlage bij de Beleidsregels beoordelingskader poortwachter, waarin in onderdeel 6 ‘Rol van ondersteunende dienstverleners’ staat vermeld dat, hoewel van een bevoegde arbodienst/bedrijfsarts mag worden verwacht dat deze zijn adviserende en ondersteunende taak adequaat uitvoert, het inschakelen van deze deskundigen niet betekent dat de werkgever zich zonder meer achter de medische beoordeling kan verschuilen. De werkgever blijft eindverantwoordelijke voor de verzuimbegeleiding en de re-integratie.

De rechtbank is met verweerder van oordeel dat, gelet op de summiere berichtgeving van de bedrijfsarts en de eigen verantwoordelijkheid van eiseres voor de verzuimbegeleiding, in dit geval van eiseres had mogen worden verwacht dat zij de verrichtingen van de door de door haar ingeschakelde arbodienst kritischer had gevolgd en dat zij door middel van interactie met zowel [werknemer] als de bedrijfsarts was nagegaan welke actie noodzakelijk was voor een optimaal re-integratieresultaat. Namens eiseres is weliswaar gesteld dat zij regelmatig telefonisch contact heeft gehouden met [werknemer], maar over die contacten valt in het dossier niets terug te vinden.

De rechtbank acht de hiervoor geconstateerde nalatigheid van eiseres in dit geval evenwel onvoldoende om met verweerder te oordelen dat zij is tekortgeschoten in haar re-integratieverplichtingen.

In dit verband acht de rechtbank van belang dat de aanvullende informatie die door de bedrijfsarts in bezwaar aan verweerder is verschaft, bevestigt dat de bedrijfsarts periodiek heeft beoordeeld of herstel respectievelijk verbetering van de arbeidsmogelijkheden van [werknemer] binnen een redelijke termijn was te verwachten of kon worden bewerkstelligd, maar dat daarvan geen sprake was in verband met diens psychische klachten.

Voor zover verweerder desondanks de mening was toegedaan dat extra informatie tot een andere conclusie had kunnen leiden, had van verweerder mogen worden verwacht dat hij dit in de bezwaarfase nader had onderzocht.

Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat het in bewaar gehandhaafde besluit tot verlenging van de loondoorbetalingsverplichting met 52 weken niet met de vereiste zorgvuldigheid is voorbereid en niet berust op een deugdelijke motivering.

Het beroep dient gegrond te worden verklaard. Het bestreden besluit wordt vernietigd wegens strijd met het bepaalde in artikel 3:2 en artikel 7:12, eerste lid, van de Awb.

De rechtbank acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de Awb verweerder te veroordelen in de proceskosten van eiseres. Deze kosten worden begroot op € 644,-- (beroepschrift 1 punt; verschijnen ter zitting 1 punt; gewicht van de zaak: gemiddeld; waarde per punt € 322,--). Voorts dient verweerder het door eiseres betaalde griffierecht van € 285,-- te vergoeden.

Beslist wordt derhalve als volgt:

-

verklaart het beroep van eiseres, geregistreerd onder nummer 07/596 WIA, niet ontvankelijk;

-

verklaart het beroep van eiseres, geregistreerd onder nummer 07/599 WIA, gegrond;

-

vernietigt het aan eiseres gerichte besluit op bezwaar van 18 april 2007

-

bepaalt dat verweerder opnieuw beslist op het bezwaar van eiseres van 16 januari 2007, met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen;

-

veroordeelt verweerder in de door eiseres gemaakte proceskosten ten bedrage van € 644,-- en wijst het UWV aan als de rechtspersoon die deze kosten moet vergoeden;

-

bepaalt dat het UWV het door eiseres betaalde griffierecht ten bedrage van € 285,-- aan haar vergoedt.

Tegen deze uitspraak staat binnen zes weken na verzending hoger beroep open bij de Centrale Raad van Beroep te Utrecht.

Aldus gegeven door mr. E.C.R. Schut, voorzitter, mr. C. Verdoold en mr. W.F. Claessens, leden, in tegenwoordigheid van mr. A.C.M. Heerdink als griffier en in het openbaar uitgesproken op

Griffier is buiten staat te tekenen