RvS, 12-12-2012, nr. 201110918/1/A3

Ontvankelijkheid en procedurele zaken

Voorts wordt ambtshalve overwogen dat namens de Fietsersbond beroep bij de rechtbank is ingesteld door Wassink en dat noch uit de statuten van de Fietsersbond, noch uit een ander overgelegd stuk blijkt dat hij daartoe bevoegd was. De rechtbank had derhalve het door Wassink beweerdelijk namens de Fietsersbond ingestelde beroep niet-ontvankelijk dienen te verklaren. De Afdeling zal dit alsnog doen.

De Afdeling overweegt ambtshalve als volgt. De Werkgroep, Milieudefensie en de Gelderse Milieufederatie zijn geen belanghebbende, als bedoeld in artikel 47 van de Wet op de Raad van State, bij de beslissing van de rechtbank het beroep van NABU-Naturschutzstation en de Kerkuilenwerkgroep niet-ontvankelijk te verklaren. Hun hoger beroep zal dan ook in zoverre niet-ontvankelijk worden verklaard.

Anders dan NABU-Naturschutzstation en de Kerkuilenwerkgroep betogen, heeft de rechtbank gemotiveerd waarom zij hun beroep niet-ontvankelijk heeft verklaard.

De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat geen grond bestaat voor het oordeel dat NABU-Naturschutzstation en de Kerkuilenwerkgroep redelijkerwijs niet kan worden verweten geen zienswijzen tegen het ontwerpverkeersbesluit te hebben ingediend en dat het door hen tegen het verkeersbesluit ingestelde beroep niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. Het enkele tijdsverloop tussen het ter inzage leggen van het ontwerpverkeersbesluit en het nemen van het verkeersbesluit is onvoldoende voor een ander oordeel, nu daaruit niet volgt dat de omstandigheden ten opzichte van het ontwerpverkeersbesluit zijn gewijzigd.

Uit het door de Kerkuilenwerkgroep opgestelde rapport van 4 november 2011 volgt dat reeds in 2007 broedlocaties van steenuilen in de omgeving van de Cranenburgsestraat bekend waren en dat kerkuilen reeds in 2000 bij de grensovergang Altena/Hettsteeg broedden. De aanwezigheid van nesten van kerkuilen en steenuilen in de omgeving van de Cranenburgsestraat was aldus geen gewijzigde omstandigheid. Bovendien volgt uit voornoemd rapport dat de Kerkuilenwerkgroep bekend was met de aanwezigheid van nesten van kerkuilen en steenuilen in die omgeving.

Ook de Natuurtoets, het rapport Grensverkeer en het Advies VVN 2007 betreffen geen nieuwe omstandigheid op grond waarvan geoordeeld zou moeten worden dat NABU-Naturschutzstation en de Kerkuilenwerkgroep redelijkerwijs niet kan worden verweten geen zienswijzen te hebben ingediend tegen het ontwerpverkeersbesluit. Die rapporten zien op de te verwachten toename van de hoeveelheid verkeer en op de verkeersveiligheid, waarover het college in het ontwerpverkeersbesluit reeds een standpunt heeft ingenomen.

Het betoog faalt.

Anders dan de Werkgroep, Milieudefensie en de Gelderse Milieufederatie betogen, is het beroep van [appellant sub 2] niet niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat hem niet in redelijkheid kan worden verweten geen zienswijzen tegen het ontwerpverkeersbesluit te hebben ingediend. Het beroep is door de rechtbank aldus ontvankelijk geacht.

Het betoog faalt.

Zoals de rechtbank heeft overwogen, is het verkeersbesluit bekendgemaakt door kennisgeving in een Nederlands huis-aan-huisblad en op de website van de gemeente en heeft het besluit tevens ter inzage gelegen. Daarmee is het, zoals de rechtbank heeft overwogen, op de juiste wijze bekendgemaakt en in werking getreden.

De rechtbank heeft terecht de beroepen van belanghebbenden die in Duitsland wonen, ontvankelijk geacht. Dat het verkeersbesluit niet in Duitsland is bekendgemaakt, betekent niet dat zich daar geen belanghebbenden kunnen bevinden.

Het betoog faalt.

Nut en noodzaak

Met de intrekking van de geslotenverklaring vindt volgens [appellant sub 1] geen spreiding van het verkeer plaats dat van de thans openstaande grensovergangen in de omgeving van Groesbeek gebruik maakt, maar een verplaatsing naar de Cranenburgsestraat. Daarnaast is in het in mei 1997 uitgebrachte rapport ‘Groene Grenzenplan Groesbeek’ (hierna: Groene Grenzenplan), dat in opdracht van het college door VIA Verkeersadvisering B.V. is opgesteld, geconcludeerd dat openstelling van de grensovergang Altena/Hettsteeg onnodig en ongewenst is.

Voorts bestaan volgens [appellant sub 3] en [appellant sub 2], anders dan de rechtbank heeft overwogen, evident betere alternatieven dan intrekking van de geslotenverklaring van de Cranenburgsestraat gelegen tussen de Ketelstraat en de grensovergang Altena/Hettsteeg.

Onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 3 oktober 2012 in zaak nr. <a target="_blank" href="http://www.raadvanstate.nl/uitspraken/zoeken_in_uitspraken/zoekresultaat/?verdict_id=tUT0eiv5Dqc%3D">201105657/1/A3a>, wordt overwogen dat aan het college bij het nemen van een verkeersbesluit beleidsvrijheid toekomt en beoordelingsruimte bij de uitleg van de begrippen als 'veiligheid op de weg', 'bruikbaarheid (van de weg)' en 'vrijheid van het verkeer'. Voorts is het aan het college om de verschillende belangen die betrokken moeten worden bij het nemen van een dergelijk besluit tegen elkaar af te wegen om te beoordelen wanneer de in artikel 2 van de Wvw 1994 vermelde belangen het nemen van welke verkeersmaatregel vergen. De rechter dient zich bij de toetsing van een dergelijk besluit terughoudend op te stellen en te toetsen of de uitleg die het bestuur aan voormelde begrippen heeft gegeven, de grenzen van redelijke wetsuitleg te buiten gaat, of het besluit niet anderszins in strijd is met wettelijke voorschriften en of de afweging van de betrokken belangen zodanig onevenwichtig is dat het college niet in redelijkheid tot dat besluit heeft kunnen komen.

Zoals de rechtbank heeft overwogen, behoeft het college niet de absolute noodzaak van een verkeersbesluit aan te tonen. Voldoende is dat met het verkeersbesluit de eraan ten grondslag gelegde belangen, bedoeld in artikel 2, eerste en tweede lid, van de Wvw 1994 worden gediend en dat inzichtelijk is gemaakt op welke wijze deze belangen tegen elkaar zijn afgewogen.

Het college heeft aan het verkeersbesluit ten grondslag gelegd dat dat is genomen met het oog op het verzekeren van de veiligheid op de weg, het in stand houden van de weg en het waarborgen van de bruikbaarheid daarvan, voor zover het gaat om het voorkomen van door het verkeer aangebrachte schade aan de verharding en de bermen van wegen als de Bredeweg en de Ketelstraat, het zoveel mogelijk waarborgen van de vrijheid van het verkeer, door het aantal mogelijkheden voor grensoverschrijdende verplaatsingen niet te beperken, maar uit te breiden met een route die korter is, en het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast op het gebied van de leefbaarheid op de wegen die gebruikt worden voor de verplaatsingen tussen Groesbeek en Kranenburg.

De rechtbank heeft terecht geen grond gevonden voor het oordeel dat het college het rapport ‘Onderzoek verplaatsingsgedrag’ niet aan het verkeersbesluit ten grondslag mocht leggen, nu dat rapport dient ter ondersteuning van het standpunt van het college dat Nederlanders die van Groesbeek naar Kranenburg zijn verhuisd nog immer een sterke binding hebben met Groesbeek. Het college heeft voor de overige aan het verkeersbesluit ten grondslag gelegde belangen, andere onderzoeken gebruikt.

Het college heeft de verkeerstellingen uit juni en juli 2004 en mei 2007 gebruikt ter ondersteuning van zijn standpunt dat het autoverkeer tussen Groesbeek en Kranenburg aanzienlijk is toegenomen sinds 1994. Uit die verkeerstellingen volgt dat het verkeer over de verschillende wegen die in de buurt van de grensovergangen in de omgeving van Groesbeek liggen in de jaren na 1994 is toegenomen. De juistheid van die tellingen is niet gemotiveerd weersproken.

Het college heeft zich gemotiveerd op het standpunt gesteld dat het rapport ‘Grensverkeer’ is gebruikt voor het uitvoeren van onderzoek naar de geluidsbelasting en luchtkwaliteit na intrekking van de geslotenverklaring van de Cranenburgsestraat gelegen tussen de Ketelstraat en de grensovergang Altena/Hettsteeg en om die weg dusdanig in te richten en te beheren dat die verkeersveilig kan worden gebruikt en goed kan worden beheerd, hetgeen niet gemotiveerd is weersproken.

Voorts leidt de omstandigheid dat het aantal autoritten dat in het rapport ‘Grensverkeer’ wordt vermeld, hoger is dan het aantal autoritten dat volgt uit de verschillende verkeerstellingen, niet tot het oordeel dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat het college dat rapport aan het verkeersbesluit ten grondslag mocht leggen. Het heeft de rapporten ‘Grensverkeer’ en ‘Onderzoek verplaatsingsgedrag’ gebruikt om het potentieel gebruik van de Cranenburgsestraat gelegen tussen de Ketelstraat en de grensovergang Altena/Hettsteeg te onderzoeken na intrekking van de geslotenverklaring van die weg. Verder is in het rapport ‘Grensverkeer’ vermeld dat het aantal autoritten is berekend aan de hand van vuistregels, kengetallen en inschattingen en dat het aantal berekende ritten nooit exact zal overeenkomen met de werkelijkheid. Daarnaast volgt uit dat rapport niet dat al het autoverkeer dat de grens met Duitsland bij de grensovergang bij de Wylerbaan passeert, is toegerekend aan verkeer gericht op Kranenburg.

Gelet op het voorgaande, leidt hetgeen in het Advies VVN 2010 is vermeld over het rapport ‘Grensverkeer’ evenmin tot het oordeel dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat het college dat rapport aan het verkeersbesluit ten grondslag mocht leggen.

[appellant sub 3] en [appellant sub 2] hebben niet aannemelijk gemaakt dat evident betere alternatieven bestaan voor het intrekken van de geslotenverklaring van de Cranenburgsestraat gelegen tussen de Ketelstraat en de grensovergang Altena/Hettsteeg. Dat zij de voorkeur geven aan het aanpassen van de Ketelstraat en de Bredeweg, zodat deze meer verkeer kunnen verwerken, maakt niet dat dit daarmee een evident beter alternatief is. Met betrekking tot het Groene Grenzenplan heeft het college zich gemotiveerd op het standpunt gesteld dat het reeds in 1997 van oordeel was dat dat rapport niet volledig en op punten onuitvoerbaar is en dat het niet de intentie heeft gehad de voorstellen die erin zijn genoemd, uit te voeren.

De rechtbank heeft terecht overwogen dat het college aannemelijk heeft gemaakt dat de hoeveelheid verkeer tussen Groesbeek en Kranenburg sinds 1994 is toegenomen. Het betoog van [appellant sub 1], [appellant sub 2], [appellant sub 3], de Werkgroep, Milieudefensie, de Gelderse Milieufederatie, [appellant sub 5] en [appellant sub 6] faalt.

Geen grond bestaat voor het oordeel dat de rechtbank heeft miskend dat het college met het verkeersbesluit is voorbijgegaan aan het besluit van de raad van 18 oktober 2005. De bevoegdheid tot het nemen van verkeersbesluiten berust bij het college. Dat bestuursorgaan dient de bij een verkeersbesluit betrokken belangen af te wegen en daarover een besluit te nemen. Voorts wordt met het verkeersbesluit voldaan aan de wens van de gezamenlijke vergadering van de raden van Groesbeek en Kranenburg van 2 februari 2006 om de grensovergang Altena/Hettsteeg open te stellen voor gemotoriseerd verkeer.

Het betoog faalt.

Verkeersveiligheid

De voorgestelde inrichting van de Cranenburgsestraat is volgens [appellant sub 1], de Werkgroep, Milieudefensie, de Gelderse Milieufederatie en [appellant sub 5] in strijd met de normen van het kennisplatform voor infrastructuur, verkeer, vervoer en openbare ruimte CROW (hierna: het CROW), als neergelegd in het Handboek wegontwerp - erftoegangswegen uit 2002 (hierna: het Handboek). De rechtbank heeft miskend dat het college slechts gemotiveerd van die normen mag afwijken. Voorts volgt uit het Advies VVN 2007 en het Advies VVN 2010 dat vrij liggende fietspaden voor een verbindingsweg als de Cranenburgsestraat noodzakelijk zijn.

De rechtbank is er volgens [appellant sub 1] aan voorbijgegaan dat uit het Advies VVN 2007 en het Advies VVN 2010 volgt dat de geslotenverklaring van de Cranenburgsestraat niet moet worden ingetrokken, omdat de voorgestelde route beduidend onveiliger is, de voorgestelde inrichting van de Cranenburgsestraat niet past bij de nieuwe functie van die weg en voornoemde nadelen niet worden gecompenseerd door de kortere route tussen Groesbeek en Kranenburg die met de intrekking ontstaat.

Daarnaast heeft de rechtbank volgens [appellant sub 1], de Werkgroep, Milieudefensie, de Gelderse Milieufederatie, [appellant sub 5] en [appellant sub 6] ten onrechte overwogen dat voor het verbreden van de Cranenburgsestraat geen bomen behoeven te worden gekapt. Ter ondersteuning van die stelling hebben zij een aantal foto’s overgelegd.

[appellant sub 3] en [appellant sub 2] betogen dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het college zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat met de voorgestelde inrichting van de Cranenburgsestraat gelegen tussen de Ketelstraat en de grensovergang Altena/Hettsteeg de verkeersveiligheid voldoende is gewaarborgd. Volgens hen volgt uit het Advies VVN 2010 dat het aantal verkeersbewegingen op die weg na intrekking van de geslotenverklaring veel hoger zal zijn dan het college veronderstelt. De voorgestelde inrichting van de Cranenburgsestraat is voorts niet toegespitst op de nieuwe functie van die weg.

Het college heeft aan het verkeersbesluit ten grondslag gelegd dat de Cranenburgsestraat tussen de Boersteeg en de grensovergang over een lengte van 1.500 meter zal worden verbreed tot 4,50 meter, waarna deze geschikt is voor zo’n 5.000 tot 6.000 motorvoertuigen per etmaal. Verder zal de maximumsnelheid op dat wegdeel 60 km/u zijn, zullen snelheidsremmende voorzieningen worden aangebracht en is het deel tot 25 meter van de grensovergang verboden verklaard voor vrachtwagens. Verder worden aan weerszijden van de weg rode fietsstroken aangebracht met daar tussenin een rijloper voor auto’s.

De rechtbank heeft in het Advies VVN 2010 terecht geen aanleiding gezien voor het oordeel dat het college is uitgegaan van een te lage verkeersintensiteit. In het rapport wordt niet vermeld van welk aantal motorvoertuigen per etmaal volgens VVN zou moeten worden uitgegaan na intrekking van de geslotenverklaring van de Cranenburgsestraat.

Zoals de rechtbank heeft overwogen, heeft het college het besluit genomen na overleg met de korpschef van de politieregio Gelderland-Zuid. Het college heeft met het instellen van een maximumsnelheid op de Cranenburgsestraat tussen de Boersteeg en de grensovergang van 60 km/u, het aanbrengen van snelheidsremmende voorzieningen en het verboden verklaren voor vrachtwagens van het deel van de Cranenburgsestraat tot 25 meter van de grensovergang het advies van de korpschef, zoals verwoord in zijn brief aan het college van 31 juli 2007, opgevolgd. Voorts heeft de rechtbank terecht overwogen dat geen grond bestaat voor het oordeel dat de inrichting van de Cranenburgsestaat, zoals deze is voorgenomen, in strijd is met de normen van het CROW, daargelaten de status van deze normen. Het college heeft in verweer gemotiveerd dat de inrichting van de Cranenburgsestraat in overeenstemming is met de normen van het CROW genoemd in het Handboek. De rechtbank heeft terecht overwogen dat het Advies VVN 2007 en het Advies VVN 2010 niet voldoende zijn om te twijfelen aan de juistheid van het standpunt van het college.

Niet van belang is of het college de Cranenburgsestraat heeft gecategoriseerd als zogenaamde erftoegangsweg, nu daarmee niet is gezegd op welke wijze deze zal worden ingericht. De rechtbank Arnhem en de Afdeling hebben in hun uitspraken van respectievelijk 2 november 1999 in zaken nrs. 99/149 en 99/190 tot en met 99/198 en 11 februari 2000 in zaak nr. 199903760/1, waarnaar [appellant sub 3] en [appellant sub 2] hebben verwezen, voor hun oordeel van belang geacht de breedte en technische staat van de Cranenburgsestraat zoals die destijds was, hetgeen die weg ongeschikt maakte voor meer dan 300 motorvoertuigen per etmaal. Die inrichting zal evenwel, zoals reeds is overwogen, worden aangepast aan de te verwachten verkeersintensiteit.

Voor zover wordt betoogd dat de Cranenburgsestraat niet kan worden verbreed zonder dat daarvoor langs die weg staande bomen moeten worden gekapt, geldt dat het college zich in de ‘Reactie op zienswijzen ontwerp verkeersbesluit tot opheffing van gesloten verklaring Cranenburgsestraat d.d. 24 januari 2007’, dat als bijlage bij het verkeersbesluit is gevoegd, op het standpunt heeft gesteld dat het bomen zal verplanten of een kapvergunning zal aanvragen indien dit noodzakelijk is.

Het betoog faalt.

Natuur en milieu

11. De rechtbank heeft terecht overwogen dat de door het college gemaakte belangenafweging niet zodanig onevenwichtig is dat het niet in redelijkheid tot het verkeersbesluit van 20 juli 2010 heeft kunnen komen.

12. Het hoger beroep van de Werkgroep, Milieudefensie en de Gelderse Milieufederatie is niet-ontvankelijk, voor zover dat is gericht tegen het niet-ontvankelijk verklaren van het door NABU-Naturschutzstation en de Kerkuilenwerkgroep ingestelde beroep. Dat hoger beroep is voor het overige ongegrond. De hoger beroepen van [appellant sub 1], [appellant sub 2], [appellanten sub 3], [appellant sub 5], [appellant sub 6], NABU-Naturschutzstation en de Kerkuilenwerkgroep zijn ongegrond. Het hoger beroep van Wassink, beweerdelijk ingesteld namens de Fietsersbond, is gegrond. De aangevallen uitspraak komt voor vernietiging in aanmerking, voor zover de rechtbank daarbij ten onrechte het door Wassink, beweerdelijk namens de Fietsersbond, ingestelde beroep ontvankelijk heeft geacht. Doende hetgeen de rechtbank zal behoren te doen, zal de Afdeling dat niet-ontvankelijk verklaren. De aangevallen uitspraak dient voor het overige te worden bevestigd.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

Recht doende in naam der Koningin: