3.0 Inleiding

230. Probleem en oplossing in hoofdstuk 3. De Berner Conventie — hier en daar aangescherpt door de Parijse conferentie in 1896 — was een grote vooruitgang voor de internationale auteursrechtelijke bescherming. Het aantal lidstaten nam gestaag toe. In ons aandachtsveld had de conventie de complicaties die voorheen, in de bilaterale verdragen, werden veroorzaakt door de uitzonderingen op het beginsel van nationale behandeling, beteugeld. Althans, dat was de bedoeling. De praktijk bleek echter weerbarstig. De lex originis-uitzonderingen bleken nog steeds problemen op te leveren — problemen die het functioneren van de conventie belemmerden, en die tijdens de Berlijnse herzieningsconferentie in 1908 aan de kaak werden gesteld. Om aan alle problemen rond de lex originis-uitzonderingen een definitief einde te maken, streefden de Berlijnse verdragsherzieners naar een radicale oplossing: de eliminatie van alle lex originis-uitzonderingen.

231. Plan van behandeling. In dit hoofdstuk bezien wij welke problemen zich voordeden rond de lex originis-uitzonderingen in de Berner Conventie van 1886 (par. 3.1). Vervolgens bezien wij de oplossing die Berlijnse verdragsherzieners invoerden, door welke oplossing het beginsel van nationale behandeling werd vervolmaakt (par. 3.2). Vervolgens wordt besproken hoe het beginsel van nationale behandeling verder werd vervolmaakt doordat het ook in het land van oorsprong van toepassing werd verklaard (par. 3.3). Ten slotte worden in par. 3.4 de bevindingen over de wordingsgeschiedenis van het beginsel van nationale behandeling geresumeerd, waarbij tegelijkertijd een aantal van de belangrijkste thans levende misverstanden uit de weg wordt geruimd.