Rb. 's-Gravenhage, 20-03-2012, nr. Awb 11/26673

Op 12 februari 2011 heeft eiser een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Bij besluit van 3 augustus 2011 heeft verweerder de aanvraag afgewezen.

Bij brief van 16 augustus 2011 is daartegen beroep ingesteld. Bij brief van 5 september 2011 is het beroep voorzien van gronden. Op 12 september 2011, 28 oktober 2011 25 november 2011 en 8 februari 2010 zijn nadere stukken ingediend. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het beroep is ter zitting van 23 februari 2012 behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door de gemachtigde. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen.

Blijkens de gronden van beroep en het verhandelde ter zitting is het geschil beperkt tot de vraag of de weigering om een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 29, eerste lid, aanhef en onder a, ben en c, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) te verlenen, in stand kan blijven.

Eiser heeft verklaard dat hij van oorsprong moslim is en dat hij in 2009 via een collega in aanraking is gekomen met het christendom. In de lente van 2009 is hij door deze collega gedoopt in een protestantse huiskerk. Op 6 december 2010 is hij gearresteerd in verband met zijn betrokkenheid bij een staking bij zijn werkgever vanwege achterstallige salarisbetaling. De eerdergenoemde collega was inmiddels getrouwd met de dochter van zijn (islamitische) baas en zat hier waarschijnlijk achter. Tijdens zijn detentie is hij ondervraagd over zijn bekering. Daarbij is hij veelvuldig mishandeld en verkracht. Op 8 januari 2011 is eiser in de gelegenheid gesteld om, onder begeleiding van bewakers, de begrafenis van zijn vader bij te wonen. Eiser heeft kans gezien om met hulp van zijn broer tijdens deze druk bezochte begrafenis te ontsnappen. Vervolgens is hij naar Nederland gevlucht, waar hij zich op 13 februari 2011 opnieuw heeft laten dopen, ditmaal in een kerk door een dominee. Eisers broer is naar verluidt in Iran opgepakt omdat hij op verzoek van eiser diens shenasnameh en de overlijdensakte van zijn vader naar Nederland heeft verzonden.

Verweerder heeft in het bestreden besluit allereerst het bepaalde in artikel 31, tweede

lid, aanhef en onder f Vw 2000 tegengeworpen, onder meer omdat eiser toerekenbaar geen gedetailleerde, coherente en verifieerbare verklaringen kan afleggen over zijn reis. In hetgeen eiser terzake in beroep naar voren heeft gebracht, kan naar het oordeel van de rechtbank geen grond worden gevonden voor de conclusie dat verweerder daartoe niet heeft kunnen besluiten.

Voorts heeft verweerder overwogen dat eisers relaas positieve overtuigingskracht

ontbeert aangezien de gestelde bekering tot het christendom ongeloofwaardig is. Om deze reden zijn ook de daaruit voortvloeiende problemen in Iran en de bekering in Nederland ongeloofwaardig geacht. Weliswaar heeft eiser, aldus verweerder, misschien wel kennis van en inzicht in het christendom en van hetgeen hem daarin aantrekt, maar is hij er niet in geslaagd positief te overtuigen welk diepgaand innerlijk proces hij doormaakte en wat nu de emotionele doorslag gaf op het moment waarop hij emotioneel besloot zich te bekeren.

Tenslotte heeft verweerder nog overwogen dat eiser niet concreet en eenduidig heeft verklaard over de gestelde doop in Iran. Allereerst weet hij niet exact op welke datum hij is gedoopt. Daarnaast heeft hij terzake eerst verklaard dat de doop voorwaarde was om deel te mogen nemen aan de eerste kerkdienst die hij bezocht en nadien dat hij tijdens/na deze dienst op diens eigen verzoek is gedoopt. Daarbij is betrokken dat het binnen het christendom niet gebruikelijk is om iemand te laten dopen voor diens aanwezigheid bij een kerkdienst. Ook acht verweerder bevreemdend dat eisers gezinsleden er geen bezwaar tegen hadden dat eiser thuis huisdiensten organiseerde. Tenslotte heeft verweerder gesteld dat onder meer eisers verklaringen over de gebeurtenissen rond de ontsnapping tegenstrijdig, vaag en/of summier zijn.

Ten aanzien van de positieve overtuigingskracht heeft eiser allereerst aangevoerd

dat verweerder geen expertise heeft op het gebied van bekeringen tot het christendom en terzake een deskundige had dienen in te schakelen.

Voorts heeft hij, naast zijn reeds eerder overgelegde originele doopcertificaat, in beroep een tweetal verklaringen overgelegd, te weten:

De rechtbank zal toetsen of grond bestaat voor het oordeel dat verweerder, gelet op

de motivering, neergelegd in het voornemen en het bestreden besluit, bezien in het licht van de verslagen van de gehouden gehoren en de daarop aangebrachte correcties en aanvullingen, in redelijkheid heeft kunnen oordelen dat aan het relaas geen geloof kan worden gehecht.

Vastgesteld wordt dat de kern van eisers asielrelaas wordt gevormd door de bekering

van eiser tot het christendom. Vanwege de ongeloofwaardig beoordeelde bekering zijn ook de daaruit voortvloeiende gebeurtenissen, te weten de arrestatie, de daarop volgende detentie en martelingen en de ontsnapping, eveneens als ongeloofwaardig aangemerkt. De beoordeling van de bekering van eiser door verweerder rust in hoofdzaak op de overweging dat eisers verklaringen omtrent diens bekeringsproces onvoldoende overtuigend zijn. Aan eiser zijn terzake met name tijdens het nader gehoor, maar ook tijdens het aanvullend gehoor diverse vragen gesteld, waaronder de vraag om de betreffende contactambtenaar te overtuigen van het vuur dat hem tot zijn bekering heeft gebracht. Eiser heeft hierover uitvoerig verklaard en is daarbij verschillende malen door de contactambtenaar gemaand minder gedetailleerd te verklaren.

Tegenover de beoordeling van eisers verklaringen over diens bekeringproces door verweerder staat de in beroep door eiser overgelegde verklaring van 24 november 2011. In deze verklaring concludeert de theoloog dr. A.J. Plaisier dat eiser naar zijn eerlijke indruk een oprecht christen is. Ter toelichting wordt daartoe aangegeven dat eisers weg naar het geloof zeker niet doorsnee is, hij is een meer intellectualistisch type, maar dat zijn geloofsweg daarmee niet minder geloofwaardig is. Tenslotte is daarbij gesteld dat eiser ook aantoonbaar zijn geloof praktiseert. Dit laatste blijkt ook uit de verklaring van de pastor A.J. Eichler van 9 november 2011.

De rechtbank verklaart