CBb, 21-03-2007, nr. AWB 06/81

Maaned heeft bij brief van 24 januari 2006, bij het College binnengekomen op dezelfde dag, hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank van 8 december 2005, welke aan partijen is verzonden op 13 december 2005.

Bij brief van 8 maart 2006 heeft de minister een verweerschrift ingediend.

Op 31 januari 2007 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgehad, waarbij Maaned, bij monde van haar gemachtigde en F.J. van Steenis, directeur, en de minister, bij monde van haar gemachtigde mr. A.B. van Rijn, het woord hebben gevoerd.

De richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten (hierna: de Vergunningenrichtlijn) luidde tot 25 juli 2003 onder meer:

Met ingang van 25 juli 2003 dienen de bepalingen van de opvolger van de Vergunningenrichtlijn, de richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (hierna: de Machtigingsrichtlijn), te zijn geïmplementeerd en worden toegepast. In deze richtlijn is onder meer het volgende bepaald:

In Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (hierna: de Kaderrichtlijn), staat onder meer het volgende vermeld:

De Telecommunicatiewet (hierna: Tw), ten tijde en voorzover van belang, luidt:

De Mediawet, voorzover hier van belang, bepaalt onder meer:

Het Frequentiebesluit (hierna: Fb), voorzover thans van belang, luidt:

De Regeling aanwijzing en gebruik frequentieruimte commerciële radio-omroep 2003 (hierna ook: Regeling AGF), voorzover hier van belang, luidt:

In de toelichting op de Regeling AGF staat onder meer het volgende vermeld:

Ter uitvoering van onder meer de artikelen 4 en 8 Fb heeft de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, in overeenstemming met de minister, de Regeling aanvraag en vergelijkende toets vergunningen commerciële radio-omroep 2003 (hierna: de Regeling AVT) opgesteld. Kort weergegeven, kent de daarin neergelegde aanvraagprocedure ter verkrijging van een vergunning voor het gebruik van een kavel, zoals beschreven in bijlage 1 bij de Regeling AVT, het volgende verloop.

Op grond van artikel 6 van de Regeling AVT kan een aanvraagdocument worden opgevraagd met ingang van 28 februari 2003, 09.00 uur. In artikel 7 van de Regeling AVT is een vraag- en antwoordprocedure geregeld. Indien een aanvraag tussen 28 februari 2003, 09.00 uur en 28 maart 2003, 14.00 uur op het in de regeling vermelde adres is ingediend, wordt die aanvraag onderworpen aan de zogenoemde formele en materiële toets, waarbij wordt beoordeeld of de aanvraag voldoet aan de verschillende in de Regeling AVT neergelegde vereisten. Indien aan de eisen is voldaan, wordt de aanvraag toegelaten tot de eigenlijke vergelijkende toets. Ten aanzien van de procedure voor niet-landelijke commerciële radio-omroep bepaalt de Regeling AVT onder meer:

In de toelichting op de Regeling AVT staat onder meer het volgende vermeld:

Uit artikel 32, in samenhang gelezen met artikel 30, van de Regeling AVT volgt, kort weergegeven en voorzover hier van belang, dat zowel het programmatisch voornemen als het bedrijfsplan met een ‘0’ of een ‘+’ wordt beoordeeld en dat op grond van die beoordelingen een rangorde tussen de aanvragen wordt aangebracht. De aanvrager met een ‘+’ voor het programmatisch voornemen en een ‘0’ voor het bedrijfsplan is daarbij hoger in rangorde is dan de aanvrager met een ‘0’ voor het programmatisch voornemen en een ‘0’ voor het bedrijfsplan.

Ingevolge artikel 40 van de Regeling AVT worden de aanvragers aan wie de kavels zijn toegewezen voor verlening van een vergunning door de Minister van OCW voorgedragen aan de minister. De overige aanvragen worden krachtens artikel 41 afgewezen.

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het College komen vast te staan.

De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard en daartoe, samengevat weergegeven, het volgende overwogen.

Onder aanhaling van de toelichting op de artikelen 31 en 29 van de Regeling AVT en artikel 7 van de Regeling AGF, heeft de rechtbank overwogen dat, voorzover de gronden van Maaned zich tevens richten tegen de regelgeving waarop de besluitvorming is gebaseerd, niet staande kan worden gehouden dat deze regelgeving, mede gezien de in de toelichting daarop beschreven procedure, niet voldoet aan de eisen die worden gesteld door de Kaderrichtlijn.

Ten aanzien van de stellingen van Maaned, dat haar programma voor 100% op de regio is gericht, heeft de rechtbank de overwegingen van de voorzieningenrechter van de rechtbank onderschreven. Deze heeft — kort weergegeven — overwogen dat het in artikel 7, eerste lid, onder b, van de Regeling AGF opgenomen criterium, te weten het gericht zijn op de regio, redelijkerwijs niet zo kan worden geïnterpreteerd dat daaraan al is voldaan doordat — in dit geval — het programma ‘voor en door’ Amsterdammers is gemaakt, nu bij kavel B4 het bereik van de zender juist tot (groot) Amsterdam is beperkt. Voor het ‘gericht zijn op’ is derhalve méér nodig. Daarbij is het programmaformat van Maaned gebaseerd op het jukebox-idee, waarbij luisteraars via SMS, een 0900-nummer of via internet uit een computerdatabase liedjes selecteren. De andere aanvragers hebben in hun programmering juist aandacht besteed aan berichten uit de regio. Gelet hierop, hebben de aanvragers op een zodanig verschillende wijze invulling gegeven aan het percentage van de programma's dat voor de regio in het bijzonder is bestemd, dat deze percentages niet één op één kunnen worden vergeleken, zodat Maaned met een hoger percentage niet noodzakelijkerwijs zich onderscheidt ten opzichte van de andere aanvragers met een lager, anders samengesteld percentage.

Hieraan heeft de rechtbank zelf nog toegevoegd dat het programma van Maaned weliswaar tot op zekere hoogte regiogericht is, maar niet zodanig dat zij zich daarmee onderscheidt van de andere aanvragers. De aanpak van Maaned, waarbij de regionale luisteraars de samenstelling van de muziekprogramma's mede bepalen, is niet van zodanig gewicht dat het regionaal onderscheidend is. De jukebox zal immers volgens de rechtbank wel in beperkte mate voor een regionale inbreng zorgen omdat de luisteraars hun verzoeknummers kunnen doorgeven, maar deze verzoeknummers behoeven niet per se in het bijzonder op de regio gericht te zijn.

In de kern komen de bezwaren van Maaned tegen de primaire besluiten erop neer, dat de commissie niet in redelijkheid heeft kunnen concluderen dat geen van de aanvragers voor kavel B4 significant uitstijgt boven het aanbod van de anderen. Maaned acht deze beslissing niet transparant, onbegrijpelijk en ondeugdelijk gemotiveerd, nu haar programmatische aanbod significant boven dat van de anderen uitstijgt en derhalve — als enige — met een ‘+’ had moeten worden gewaardeerd. Maaned heeft daartoe, samengevat weergegeven, het volgende aangevoerd.

Onder verwijzing naar vraag nr. 174 van de vraag- en antwoordprocedure, stelt Maaned dat haar station You FM zich voor 100% op de regio richt, doordat

Ten onrechte heeft de commissie bij de uitvoering van de vergelijkende toets het door Maaned geboden percentage afgewaardeerd tot het percentage dat door de anderen is geboden, tussen de 21% en 33%. De commissie heeft hiertoe ook niet de bevoegdheid, omdat in het geval de vergunning wordt verleend, naderhand zal worden gehandhaafd op de in de aanvraag geboden percentages. Maaned verwijst in dit verband naar het voorbeeld van Magic FM en Several Media, waarvan de commissie ook het geboden percentage had afgewaardeerd tot 10 à 30%, om dezelfde redenen als dat van Maaned is afgewaardeerd. Het bod is evenwel een vaststaand gegeven dat door de commissie voor kennisgeving moet worden aangenomen. In ieder geval mag de commissie niet uit eigen beweging de geboden percentages verlagen.

Daarbij is de afwaardering van het geboden percentage door de commissie volgens Maaned op een niet transparante en onbegrijpelijke wijze geschied. Kennelijk is de aanvraag van Maaned gelijkwaardig aan die van de andere aanvragers wat betreft regiogerichtheid, maar de commissie laat na om te motiveren waaruit de regiogerichtheid van het programma van Maaned bestaat, indien het interactieve karakter van de programmering daarin geen rol speelt. Voorzover de minister heeft aangevoerd dat de aanvragen te veel van elkaar verschillen om ze met elkaar te kunnen vergelijken en dat daarom afwaardering van haar aanvraag onontkoombaar was, stelt Maaned zich op het standpunt dat dit onjuist is, reeds omdat de aanvragers zo ongelijk zijn wat betreft de landelijke gerichtheid van de overige aanvragers ten opzichte van de strikt regionale gerichtheid van Maaned. Ter zitting heeft Maaned in dit verband nog gewezen op het advies dat de commissie heeft uitgebracht vóór de verdelingsprocedure en waarin de commissie voorstelde om de in de Regeling AGF neergelegde criteria inhoudelijk te verduidelijken en uit te werken in de vorm van meetbare criteria. Ook hieruit blijkt volgens Maaned, dat voorafgaande aan de verdelingsprocedure niet duidelijk was wat precies onder regiogerichtheid diende te worden verstaan. De wijze waarop de commissie en, in navolging daarvan, de minister, aan dit begrip uiteindelijk invulling hebben gegeven zonder objectieve criteria, is derhalve niet transparant, ongemotiveerd en onzorgvuldig.

Ook is de rechtbank ten onrechte voorbijgegaan aan de argumenten van Maaned over de vraag hoe artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, van de Regeling AGF moet worden uitgelegd. Maaned heeft erop gewezen dat het doel van de specifieke voorschriften voor de niet-landelijke commerciële radio-omroepen voortkomt uit de wens om tussen de landelijke en niet-landelijke radio-omroepen een duidelijk scheiding aan te brengen. Daarom, en op grond van een teleologische en logische uitleg, dient het begrip ‘regiogericht’ zo te worden uitgelegd, dat de actieradius van een niet-landelijke radio-omroep is beperkt tot een bepaalde regio en de omroep zelf ook de intentie heeft om uitsluitend voor de regio radioprogramma's te verzorgen. Dat het doel is geweest om lokale ondernemingen te stimuleren, blijkt volgens Maaned ook uit de toelichting op de artikelen 7 en 8 van de Regeling AGF. Gelet op artikel 82e, tweede lid, van de Mediawet, waarnaar in deze toelichting wordt verwezen, heeft de minister zich bij de beoordeling van het programmatisch voornemen van Maaned dan ook ten onrechte beperkt tot de inhoud of aard van het programma, in plaats van in beschouwing te nemen dat Maaned zich wat betreft de doelgroep uitsluitend op de regio richt. De rechtbank heeft ten onrechte, zonder nader onderzoek, met de uitleg van de minister ingestemd. Voorts is ten onrechte eraan voorbijgegaan dat Maaned uitsluitend een bod voor kavel B4 heeft gedaan, waaruit eens te meer de regiogerichtheid van Maaned blijkt, nu zowel het bedrijfsplan als het programmatisch voornemen geheel op Amsterdam is gericht.

Maaned heeft in dit verband nog gewezen op het convenant dat is gesloten tussen het Commissariaat voor de Media en het Agentschap Telecom inzake het toezicht op de naleving van de voorschriften door de radio-omroepen. In bijlage IIb van dit convenant, dat volgens Maaned is gebaseerd op de vraag- en antwoordprocedure, worden begripsbepalingen gegeven, waaronder het begrip ‘regiogerichtheid’. In deze bijlage staat een niet-limitatieve lijst van wat onder regiogerichte programmering moet worden verstaan. In de ogen van Maaned is deze lijst evenwel onvolledig en inconsistent en is regiogerichtheid geen gemene deler van de daar gegeven voorbeelden. Ook hieruit blijkt weer dat niet duidelijk is wat hieronder moet worden verstaan. In ieder geval is de door de rechtbank gehanteerde uitleg restrictiever dan deze lijst dan wel daarmee in strijd.

De minister heeft, samengevat weergegeven, het volgende aangevoerd.

De minister onderschrijft de conclusie van de commissie in haar advies, dat alle voor kavel B4 uitgebrachte aanvragen met een ‘0’ zijn beoordeeld. De commissie is bij het trekken van deze conclusie de haar toekomende beoordelingsruimte niet te buiten gegaan, volgens de minister, zoals ook is overwogen door de rechtbank in de aangevallen uitspraak. Dat de door Maaned opgegeven 100% niet als zodanig rekenkundig met de andere opgegeven percentages kon worden vergeleken, is evident, gelet op het programma van Maaned en dat van de andere aanvragers. Deze laatsten hebben hun programmering die voor de regio is bestemd anders ingevuld, namelijk door de inhoud van het programma daarop te richten, bijvoorbeeld door middel van het besteden van aandacht aan berichten uit de regio. Het programma van Maaned daarentegen bestaat uit willekeurige liedjes die door luisteraars worden uitgekozen en die niet in het bijzonder op de regio zijn gericht. Anders dan Maaned heeft betoogd, is het doel van artikel 7 van de Regeling AGF wel degelijk om inhoudelijke regiogerichtheid van de niet-landelijke commerciële radio-omroepen te bewerkstelligen en derhalve om aanvragers op dat punt met elkaar te vergelijken. Het is dan ook niet voldoende dat het programma in geografisch opzicht is gericht op de desbetreffende regio, nu dat al volgt uit de beperking van het bereik. Dat in artikel 82e, tweede lid, van de Mediawet het mogelijk wordt gemaakt om een deel van het frequentiespectrum toe te wijzen voor radioprogramma's die, gelet op hun aard, inhoud of doelgroep, verhoudingsgewijs lage opbrengsten of hoge kosten meebrengen, maakt dit volgens de minister niet anders. Is eenmaal op basis van deze bepaling frequentieruimte aangewezen, dan volgt daaruit niet welke selectiecriteria vervolgens voor de concrete verdeling dienen te gelden. Bij het stellen van inhoudelijke eisen aan een radioprogramma, is men niet gebonden aan de reden voor aanwijzing op grond van artikel 82e, tweede lid, van de Mediawet, aldus de minister.

Zou de uitleg van Maaned worden gevolgd, dan volgt daaruit dat iedere aanvrager altijd voor 100% aan het criterium voldoet, omdat dat nu eenmaal volgt uit het geografisch bereik van het te verdelen kavel. Volgens de minister volgt uit de Regeling AGF juist dat de programmering inhoudelijk op de regio moet zijn gericht. Het materiële karakter van het criterium blijkt ook duidelijk uit de antwoorden op de vragen 173 en 174 van de vraag- en antwoordprocedure. Teneinde toch een zinvolle vergelijking te kunnen maken, heeft de commissie volgens de minister in redelijkheid de aanvraag van Maaned niet uitsluitend op de hoogte van het geboden percentage vergeleken met de andere aanvragers. Het jukebox format van Maaned zal volgens de minister wel in een beperkte mate voor regionale inbreng kunnen zorgen, maar de door luisteraars aangevraagde nummers hoeven niet per definitie in het bijzonder op de regio te zijn gericht. Door de aanvraag van Maaned niet als significant beter te beoordelen dan die van de andere aanvragers, heeft evenwel geen inhoudelijke beoordeling plaatsgehad volgens de minister, omdat de commissie heeft volstaan met een vergelijking van de percentages en er geen inhoudelijke waardering over de programmatische ambities van de aanvragers is uitgesproken. Hieraan kan niet afdoen, zo stelt de minister, dat de commissie in onderhavig geval heeft vastgesteld dat een puur rekenkundige vergelijking niet mogelijk was, omdat het percentage van Maaned geen reële afspiegeling was van de regiogerichte programmering.

Ten aanzien van het betoog van Maaned inzake het convenant voor toezicht en handhaving, heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat dit convenant op iets anders ziet dan de in de verdelingsprocedure opgenomen vergelijking en toetsing van de programmatische voornemens. Daarnaast heeft de minister erop gewezen dat het convenant niet in strijd is met artikel 7 van de Regeling AGF en de vraag- en antwoordprocedure, omdat ook in het convenant ervan wordt uitgegaan dat de inhoud van een programma doorslaggevend is voor het regionale karakter daarvan. Het jukebox format van Maaned wijkt dan ook in één opzicht wezenlijk af van het voorbeeld van een verzoekplatenprogramma zoals dat in het convenant wordt genoemd, omdat in het geval van Maaned er geen bemoeienis is van het radiostation bij de keuze van de muziek omdat dat geheel aan de luisteraar wordt overgelaten.

De afwaardering door de commissie is volgens de minister niet intransparant of onbegrijpelijk. Naast de door de play out-computer uitgekozen muziek en jingles worden ook nog nieuws en andere items uitgezonden, zo blijkt uit de aanvraag. Aangezien nieuws meetelt bij het bepalen van het percentage regiogerichte programmering, heeft de commissie in redelijkheid kunnen beslissen dat sprake is van enige regionale gerichtheid, net als de omstandigheid dat de jukebox zorgt voor een beperkte mate van regionale inbreng omdat luisteraars hun verzoeknummers kunnen doorgeven.

Het hoger beroep van Maaned stelt in wezen de vraag aan de orde of het in artikel 7, eerste lid, onder b, van de Regeling AGF neergelegde criterium een inhoudelijke eis stelt aan het radioprogramma. Maaned heeft in dit verband betoogd dat haar programmatisch voornemen voor 100% voldoet aan de eis van de zogenoemde regiogerichtheid en dat zij daarom ten onrechte gelijkwaardig is geacht met de andere aanvragers die rond de 30% hebben geboden.

Het College is van oordeel dat de rechtbank, in navolging van de minister, terecht heeft overwogen dat in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, van de Regeling AGF een inhoudelijk criterium is neergelegd en dat het programmatisch voornemen van Maaned daaraan niet of maar ten dele voldoet. Het College overweegt daartoe als volgt.

De Regeling AGF is opgesteld door de toenmalige Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, handelende in overeenstemming met de ministerraad en is gebaseerd op artikel 82e van de Mediawet. Het doel van de Regeling AGF is om frequentieruimte aan te wijzen voor categorieën radioprogramma's die, gelet op hun aard, inhoud of doelgroep, verhoudingsgewijs lage inkomsten uit reclame of verhoudingsgewijs hoge kosten meebrengen, terwijl het in het algemeen belang wordt geacht om — zo blijkt uit de toelichting op de Regeling AGF — te waarborgen dat dergelijke radioprogramma's kunnen worden uitgezonden. Eén van de categorieën die met dat doel is aangewezen, is die van radioprogramma's met een regiogerichte programmering. Uit de aanwijzing van deze categorie moet naar het oordeel van het College derhalve worden afgeleid dat de desbetreffende radioprogramma's verhoudingsgewijs lage inkomsten uit reclame of verhoudingsgewijs hoge kosten meebrengen vanwege de aard, inhoud of doelgroep daarvan. Hieruit kan naar het oordeel van het College reeds worden geconcludeerd dat het gericht zijn op de regio een inhoudelijk criterium is. Als het de bedoeling was geweest om uitsluitend een criterium betreffende de omvang van het demografisch bereik te geven, dan had kunnen worden volstaan met een regeling als neergelegd in artikel 8 van de Regeling AGF. Anders dan Maaned heeft betoogd, dient naar het oordeel van het College uit artikel 82e, tweede lid, van de Mediawet in samenhang gelezen met de artikelen 7 en 8 van de Regeling AGF, te worden afgeleid dat de categorie regionale radioprogramma's in artikel 7 van de Regeling AGF juist is aangewezen omdat deze vanwege het regionale karakter ervan vanuit commercieel oogpunt weinig aantrekkelijk is. Teneinde uitzending van programma's, behorend tot deze categorie, toch mogelijk te maken is voor deze categorie in het bijzonder frequentieruimte gereserveerd. Het College overweegt dat op vergelijkbare wijze in de andere artikelen van de Regeling AGF de landelijke kavels inhoudelijk zijn geclausuleerd ten behoeve van nieuws en actualiteiten, Nederlandstalige muziek, klassieke of jazzmuziek of bijzondere muziek, eveneens om, zo blijkt uit de algemene toelichting op de Regeling AGF, mede invulling te geven aan het waarborgen van het belang van pluriformiteit in het programma-aanbod en verscheidenheid van programma-aanbieders.

Wat betreft de invulling van wat onder het regionale karakter moet worden verstaan, dient naar het oordeel van het College te worden gekeken naar de praktijk van de bestaande regionale radiozenders. Dit volgt in de eerste plaats uit de toelichting op artikel 7 van de Regeling AGF, waaruit blijkt dat de opsteller van de Regeling AGF de bestaande zenders en hun programmeringsvoorschriften voor ogen heeft gehad, nu in die toelichting staat vermeld dat uit cijfers blijkt dat de markt van niet-landelijke adverteerders een wezenlijk kleinere is dan de markt van landelijke adverteerders en dat de kosten van een dergelijke (lees: regionale) programmering, ten opzichte van landelijke populaire muziekzenders, relatief hoger uitvallen. Het door Maaned al aangehaalde onderscheid tussen landelijke en niet-landelijke radio-omroepen, vindt, als hierboven al overwogen, naar het oordeel van het College dan ook juist daarin zijn grond dat het voor niet-landelijke radio-omroepen over het algemeen moeilijker is om reclame-inkomsten te genereren en kostbaarder om de programmering te verzorgen, juist omdat niet kan worden volstaan met de programmering van de landelijke populaire (lees: ongeclausuleerde) muziekzenders. Deze uitleg wordt in de tweede plaats bevestigd door de vragen en antwoorden van de vraag- en antwoordprocedure, zoals in paragraaf 2.2 van deze uitspraak geciteerd, nu ook daaruit duidelijk blijkt dat bij de clausulering van de regionale kavels steeds is uitgegaan van de bestaande praktijk van de niet-landelijke radio-omroepen die radioprogramma's bieden welke in het bijzonder op de regio zijn gericht. Inhoudelijk gaat het dan om programma's die informatie, cultuur en educatie uit de regio tot onderwerp hebben.

Uit het voorgaande volgt dat het programma van Maaned — kort gezegd: een geautomatiseerd computerprogramma, waarbij luisteraars tegen betaling via sms of een 0900-nummer liedjes kunnen opvragen — niet valt binnen hetgeen de toenmalige Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen in overeenstemming met het gevoelen van de ministerraad, voorafgaande aan de verdeling van de frequentieruimte voor ogen stond, en mocht staan, bij radioprogramma's van niet-landelijke commerciële radio-omroep. Dit had naar het oordeel van het College in redelijkheid voor Maaned duidelijk moeten worden uit de toelichting op de Regeling AGF en de vraag- en antwoordprocedure. Uiteraard stond het Maaned vrij met een geheel eigen aanbod te komen, maar Maaned had er bedacht op moeten zijn dat haar aanbod bij een vergelijking met radioprogramma's die informatie, cultuur en educatie uit de regio tot onderwerp hebben, daar niet, en zeker niet zonder meer, bovenuit zou stijgen. Gelet hierop, heeft de minister naar het oordeel van het College zich dan ook in redelijkheid, onder overneming van het advies van de commissie, op het standpunt kunnen stellen dat het programmatisch bod van Maaned niet met een ‘+’ behoorde te worden gewaardeerd, ondanks de door Maaned opgegeven 100%.

Wat betreft de overige gronden van Maaned, is het College op grond van de stukken noch het verhandelde ter zitting gebleken dat de commissie de aanvraag van Maaned heeft gewijzigd in die zin, dat zij het opgegeven percentage van 100% heeft veranderd in 21% of 33%. Door alle aanvragen met een ‘0’ te beoordelen, heeft de commissie slechts geoordeeld dat geen van de aanvragers programmatisch boven de anderen uitstijgt. De desbetreffende gronden, inclusief die inzake het toezicht op en de handhaving van de percentages door het Commissariaat voor de Media of het Agentschap Telecom, missen derhalve feitelijke grondslag. Ook overigens ziet het College in het betoog van Maaned geen aanleiding voor het oordeel dat de minister het advies van de commissie niet aan zijn besluit ten grondslag heeft kunnen leggen.

Gelet op het voorgaande, en nu niet is betwist dat Ujala Radio het hoogste financieel bod heeft gedaan, heeft de minister de vergunning voor het gebruik van kavel B4 terecht aan Ujala Radio verleend en niet aan Maaned. De rechtbank heeft zulks met juistheid in de aangevallen uitspraak geconcludeerd.

De conclusie moet dan ook zijn dat het hoger beroep ongegrond is en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

Het College ziet geen termen voor een proceskostenveroordeling op de voet van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.

Het College bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus gewezen door mr. C.J. Borman, mr. J.A. Hagen en mr. F.W. du Marchie Sarvaas, in tegenwoordigheid van mr. J.M.W. van de Sande als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 21 maart 2007.

w.g. C.J. Borman

w.g. J.M.W. van de Sande