5.3.5 Tussenconclusie

Er zijn belangrijke principiële argumenten waarom het wenselijk is dat een ex-werknemer ook aan een cao kan worden gebonden. De juridische hobbels van de Wet CAO lijken overkomelijk om die binding te realiseren, maar de rechtspraak en literatuur zijn verdeeld en de wetgever zwijgt. De verdeeldheid is niet minder als het gaat om de terugwerkende kracht van cao’s ten aanzien van (ex-)werknemers die op het moment van totstandkoming van de cao al uit dienst zijn, maar op de datum van inwerkingtreding nog in dienst waren. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat de Wet CAO op ex-werknemers van toepassing is, is deze onzekerheid jammer voor de praktijk. Immers, zolang de Hoge Raad het verlossende woord niet uitspreekt, zal de onzekerheid zowel ex-werkgevers als vakbonden blijven confronteren met het risico dat hun afspraken niet afdwingbaar lijken.1 Een dergelijke onzekerheid kan een package deal waarin de voors en tegens zijn afgewogen, en waarbij wellicht zelfs een vereniging van gepensioneerden een plaats aan de onderhandelingstafel had afgedwongen, ineens doen kapseizen. Het ledencontract biedt mogelijkheden, maar is helaas geen volwaardig alternatief.