Hof Arnhem-Leeuwarden, 14-06-2022, nr. 200.301.827/01

De vordering van [appellant] in hoger beroep strekt ertoe dat de door hem bij de kantonrechter ingestelde vorderingen alsnog volledig zullen worden toegewezen. Het hof zal op basis van de door [appellant] aangevoerde grieven tegen het kortgedingvonnis opnieuw beoordelen of die vorderingen toewijsbaar zijn.

[appellant] heeft bij de kantonrechter de volgende vorderingen tegen [geïntimeerde] BV ingesteld, zakelijk weergegeven:

a. om [appellant] , alsmede één of meer schade-experts, vrije

toegang te verlenen tot de bij [appellant] in gebruik zijnde containers,

zulks op verbeurte van een dwangsom;

b. om de drie containers die in de weg staan zodanig verplaatst te hebben dat

het takelbedrijf Jac. van der Vegt en Zonen goed bij de bij [appellant]

in gebruik zijnde containers kan komen en die kan verplaatsen, zulks

op verbeurte van een dwangsom;

c. om [appellant] als voorschot op een schadevergoeding doordat [naam2] de

container heeft verplaatst/versleept, te betalen een bedrag van € 6.000,--, vermeerderd met wettelijke rente daarover;

d. om aan [appellant] € 450,- te voldoen als schadevergoeding voor de kosten van het huren van een andere loods over de maanden juni en juli 2021;

e. om aan [appellant] te voldoen een bedrag van € 225,-- per maand tot en met 10 oktober 2021 en € 450,-- per maand vanaf 11 oktober 2021 tot de laatste dag waarop

[appellant] niet bij de bij hem in gebruik zijnde containers toegelaten wordt;

f. te bepalen dat [appellant] vanaf 1 juni 2021 tot het moment waarop

hij vrije toegang tot de containers heeft en deze naar een ander terrein kan en mag verplaatsen geen opslagkosten en geen huur hoeft te betalen;

g. tot betaling van de kosten van dit geding.

Ten aanzien van de vordering sub a)

De kantonrechter heeft de vordering van [appellant] op dit onderdeel gedeeltelijk toegewezen, als volgt:veroordeelt [geïntimeerde] Overslagbedrijf om vanaf uiterlijk drie dagen na de datum van dit

vonnis [appellant] , alsmede één of meer schade-experts, op werkdagen (maandag tot en

met vrijdag) van 9.00 tot 17.00 uur vrije toegang te verlenen tot de bij [appellant] in

gebruik zijnde containers, zulks op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 100,00

voor elke dag, een deel van een dag voor een hele dag gerekend, dat [geïntimeerde] Overslagbedrijf

hieraan niet voldoet, met een maximum van € 15.000,00;

Tegen die veroordeling heeft [geïntimeerde] BV geen bezwaar gemaakt, zodat die in hoger beroep gegeven is. Volgens [appellant] is die veroordeling echter te beperkt en moet hij ook buiten werktijd vrije toegang hebben tot zijn containers.

[appellant] heeft bij zijn vordering op zichzelf ook in hoger beroep nog steeds een voldoende spoedeisend belang, omdat zich op het terrein van [geïntimeerde] BV nog twee containers bevinden met spullen van [appellant] .

Tijdens de mondelinge behandeling is naar voren gekomen dat [appellant] zich voor zijn vordering tot volledig onbelemmerde toegang tot zijn containers op het standpunt stelt dat de oorspronkelijke overeenkomst tot opslag, in de loop van de tijd is uitgebreid, in die zin dat [geïntimeerde] BV aan [appellant] toestond om op het opslagterrein ook bedrijfsactiviteiten te ontplooien en dat [appellant] daartoe altijd, ook buiten reguliere werktijden, toegang had tot zijn containers. Volgens [appellant] heeft [naam2] hem dat vanaf mei 2021 echter niet meer toegestaan. [geïntimeerde] BV heeft tijdens de mondelinge behandeling bevestigd dat [appellant] op het opslagterrein ook bedrijfsactiviteiten mocht verrichten (vanuit de werkcontainer), maar betwist dat [appellant] dat ook buiten reguliere werktijden mocht. Volgens [geïntimeerde] BV had [appellant] ook geen sleutel van het opslagterrein.

[appellant] heeft zijn stelling dat hij met [geïntimeerde] BV nader is overeengekomen dat hij altijd toegang had tot het opslagterrein tegenover de betwisting daarvan door [geïntimeerde] BV niet onderbouwd. Integendeel. Hij heeft tijdens de mondelinge behandeling verklaard dat hij niet over een sleutel van het opslagterrein beschikte, maar dat hij een sleutel van zijn buurman gebruikte om buiten de reguliere werktijden tot dat terrein toegang te verkrijgen. Dat bevestigt de stelling van [geïntimeerde] BV dat hij geen toestemming had om buiten de reguliere werktijden toegang tot zijn containers te hebben. [appellant] heeft verder geen rechtsgrond aangevoerd waarom hij die toegang desondanks wel zou moeten hebben. Dat vloeit nog niet voort uit de omstandigheid dat sommige andere huurders van containers kennelijk wel beschikten over een sleutel van het terrein. Het staat [geïntimeerde] BV in beginsel vrij om met verschillende huurders verschillende afspraken te maken. Verder is niet gemotiveerd aangevoerd of gebleken dat in die gevallen sprake was van identieke situaties. Derhalve kan niet worden aangenomen dat [appellant] ook buiten kantooruren aanspraak had op onbelemmerde toegang tot zijn containers. Zijn grief tegen de afwijzing van zijn verdergaande vordering op dit onderdeel faalt dus.

Ten aanzien van de vordering sub b)Deze vordering heeft [appellant] tijdens de mondelinge behandeling ingetrokken, omdat de containers die geblokkeerd zouden zijn geweest inmiddels al zijn uitgeruimd. Die grief behoeft derhalve geen bespreking. Volledigheidshalve merkt het hof nog wel op dat [appellant] de gemotiveerde stelling van [geïntimeerde] BV dat de “blokkerende containers” er al lange tijd stonden niet heeft weersproken, zodat geen sprake is geweest van een bewuste blokkade door [geïntimeerde] BV om [appellant] te beletten de door hem gehuurde containers te verplaatsen en over te brengen naar zijn nieuw bedrijfsruimte. Verder is gebleken dat [appellant] in november 2021 nog twee containers heeft laten wegtakelen van hun plek -welke actie hij op last van de politie echter weer ongedaan heeft moeten maken-, zodat de bewuste containers ook niet daadwerkelijk een blokkade hebben gevormd.

Ten aanzien van de vordering sub c)Voor toewijzing van een (geld)vordering tot betaling van een voorschot in kort geding is vereist dat met een grote mate van zekerheid valt te verwachten dat de onderliggende vordering in een bodemprocedure zal worden toegewezen. Aan die voorwaarde voldoet de voorschot vordering allerminst. [appellant] heeft zich ter onderbouwing van zijn stelling dat tijdens het verplaatsen van zijn eigen container schade is toegebracht aan de inhoud (glas in loodramen) beroepen op een e-mail van de heer [naam3] van 18 november 2021. Die schrijft daarin dat tijdens het verplaatsen van de container met een heftruck schade is toegebracht aan de inhoud daarvan tot een bedrag dat wel kan oplopen tot € 20.000,- of ‘misschien wel veel meer”. Over welke specifieke deskundigheid [naam3] beschikt is niet duidelijk geworden. Uit niets blijkt ook dat [naam3] bij de verplaatsing aanwezig is geweest en zelf heeft kunnen zien dat daarbij schade is ontstaan. Daartegenover staat een rapport van het door (de verzekeraar van) [geïntimeerde] BV ingeschakelde expertisebureau Crawford (dhr. [naam4] , NIVRE Register expert) die als bevinding vermeldt dat de container met een 8-tons heftruck en op stalen rollen is verplaatst, dat het daarbij niet nodig is om de container hoger dan 10 à 15 centimeter omhoog te bewegen en dat het oorzakelijk verband tussen eventuele schade aan de inhoud van de container en het verplaatsen van die container moeilijk aantoonbaar zal zijn. Daarbij heeft de expert geconstateerd dat de lading van de container niet gestuwd of gezekerd was en dat [appellant] geen inventarisatie van de goederen had gemaakt. Die bevindingen klemmen nog eens extra, omdat [appellant] de container zelf al op 11 juni 2021 had willen laten verplaatsen. In deze situatie acht het hof het vooralsnog hoogst onzeker of de vordering in een bodemprocedure wel toewijsbaar zal blijken, nog daargelaten de omvang van de (eventuele) schade aan de goederen in de container. Ook de grief van [appellant] tegen de afwijzing door de kantonrechter van deze vordering faalt dus.

Ten aanzien van de vordering sub d)Tijdens de mondelinge behandeling is de achtergrond van deze vordering door [appellant] verduidelijkt. Volgens hem heeft hij een andere loods moeten huren omdat [geïntimeerde] BV hem beperkte in zijn voorheen onbelemmerde toegang tot zijn containers, waardoor hij zijn bedrijfsactiviteiten niet meer naar behoren kon uitvoeren op het opslagterrein.

Hiervoor is al overwogen dat niet kan worden aangenomen dat een recht op onbelemmerde toegang bestond. Derhalve kan niet worden aangenomen dat [geïntimeerde] BV tekort is geschoten in een contractuele verplichting van haar jegens [appellant] om hem onbeperkte en onbelemmerde toegang te verschaffen tot zijn containers. Voor de huur van de andere bedrijfsruimte bestaat dan ook geen aansprakelijkheid van [geïntimeerde] BV. Ook die vordering is dus terecht afgewezen.

Ten aanzien van de vordering sub e)[geïntimeerde] BV heeft niet heeft gegriefd tegen haar veroordeling om [appellant] tijdens doordeweekse werktijden weer onbelemmerde toegang tot zijn containers te verschaffen. De ontzegging van de toegang vanaf 15 juni 2021 moet daarmee als ongegrond worden beschouwd, voor zover het betreft de toegang op doordeweekse werktijden. Die toegang moest echter weer worden verschaft na het vonnis in kort geding en dat is ook gebeurd. Dat in de tussenliggende periode [appellant] schade heeft geleden doordat hem de toegang is ontzegd, is niet onderbouwd. [appellant] had de inhoud van zijn werkcontainer al begin juni 2021 overgebracht naar zijn nieuwe bedrijfsruimte, zodat (bedrijfs)schade ook niet evident is. Ook voor toewijzing van deze vordering bestaat dus, zeker in kort geding, geen grond.

Ten aanzien van de vordering sub f)

[geïntimeerde] BV is de overeengekomen prestatie, de opslag van goederen van [appellant] in containers, blijven leveren. Nadat [appellant] weer toegang tot de containers had gekregen (tijdens reguliere doordeweekse werktijden), is een bevoegdheid tot opschorting van de verplichting om daarvoor te betalen, komen te vervallen. Voor die opslag dient [appellant] dan ook de daarvoor afgesproken prijs te betalen, zo lang die opslag plaatsvindt. De vordering is daarmee dus niet toewijsbaar.4.9 Ten aanzien van de vordering sub g)heeft niet betwist dat hij door de kantonrechter overwegend in het ongelijk is gesteld. Volgens [appellant] had hij desondanks niet in de proceskosten veroordeeld moeten worden, omdat de procedure zijn oorsprong vindt in tekortschieten door [geïntimeerde] BV in haar contractuele verplichtingen. Hiervoor is overwogen dat de meeste vorderingen van [appellant] zijn gebaseerd op het voorshands onjuiste uitgangspunt dat [geïntimeerde] BV hem ook buiten kantooruren onbeperkte en onbelemmerde toegang tot zijn (gehuurde) containers had moeten bieden. Alleen al daarmee faalt de grief van [appellant] tegen zijn veroordeling in de proceskosten.