Rb. Maastricht, 15-07-2009, nr. 284168 CV EXPL 08-1483

Bij tussenvonnis d.d. 26 november 2008 is een comparitie gelast welke plaats heeft gevonden op 13 februari 2009. Daarvan is een procesverbaal opgemaakt dat zich bij de stukken bevindt.

Gedaagde heeft een conclusie na comparitie met producties ingediend. Eiser heeft een conclusie van antwoord na comparitie met producties ingediend. Eiser heeft vervolgens nog producties nagezonden.

De inhoud van voormelde stukken geldt als hier herhaald.

Tenslotte is vonnis bepaald en de uitspraak daarvan is nader bepaald op heden. Door herverdeling van werkzaamheden wordt dit vonnis niet gewezen door de kantonrechter die de comparitie heeft geleid.

Eiser vordert, na wijziging van eis, dat gedaagde, kort gezegd, zal worden veroordeeld om aan hem:

Eiser stelt daartoe, onder meer, het volgende. Gedaagde heeft over de periode van 13 februari 2006 tot en met 2 maart 2006 geen loon aan eiser voldaan omdat eiser in eerste instantie weigerde het bijgestelde plan van aanpak te tekenen. Eiser stelt dat er goede gronden waren om niet te tekenen en dat er geen sprake was niet willen meewerken aan het opstellen van het plan van aanpak. Gedaagde weigerde over het plan van aanpak de discussie aan te gaan zodat gedaagde ten onrechte een loonsanctie heeft toegepast.

Verder stelt eiser dat gedaagde ten onrechte het loon over de periode van 21 mei 2006 tot en met 31 mei 2006 niet heeft voldaan. De wachttijd voor de WIA liep tot en met 31 mei 2006 en eiser had eerst met ingang van 1 juni 2006 recht op een WIA-uitkering zodat gedaagde loon had moeten doorbetalen tot 1 juni 2006.

Verder voert eiser aan dat gedaagde gedurende het tweede ziekte jaar ingevolge artikel 6.4 van de toepasselijke cao, 80 % van het salaris aan eiser had moeten nu eiser optimaal heeft meegewerkt aan de re-integratie.

Daarnaast stelt eiser dat gedaagde nog diverse goederen, die eigendom zijn van eiser, onder zich heeft welke goederen gedaagde, ondanks sommatie daartoe, niet afgeeft aan eiser.

Gedaagde heeft gemotiveerd verweer gevoerd, waartoe wordt verwezen naar de conclusie van antwoord, de conclusie van dupliek en de conclusie na comparitie waarop hierna, voor zover van belang, zal worden ingegaan.

Ter zake van het loon over de periode van 13 februari 2006 tot en met 2 maart 2006 is de kantonrechter van oordeel dat gedaagde dit loon ten onrechte niet aan eiser heeft voldaan. Ingevolge artikel 7:660a sub b BW is de werknemer verplicht zijn medewerking te verlenen aan het opstellen, evalueren en bijstellen van een plan van aanpak. Ingevolge artikel 7:629 lid 3 sub e BW heeft de werknemer geen recht op betaling van loon tijdens ziekte gedurende de tijd welke hij zonder deugdelijke grond weigert mee te werken aan het opstellen, evalueren en bijstellen van het plan van aanpak.

De kantonrechter is van oordeel dat niet is gebleken dat eiser zonder deugdelijke grond heeft geweigerd om mee te werken aan bijstelling van zijn plan van aanpak. Bij brief d.d. 23 januari 2006 heeft gedaagde aan eiser een aangepast plan van aanpak gestuurd met het verzoek dit te tekenen. Dit plan is geheel gericht op externe re-integratie. Eiser heeft vervolgens bij brief d.d. 3 februari 2006 via zijn gemachtigde laten weten dat te snel voor externe re-integratie is gekozen en dat er nog mogelijkheden (magazijn en administratie) zijn binnen het bedrijf van gedaagde waarbij eiser gedaagde verzoekt het plan van aanpak bij te stellen. Gedaagde kondigt vervolgens bij brief d.d. 13 februari 2006 de loonsanctie aan zonder daarbij in te gaan op de argumenten die eiser in zijn brief d.d. 3 februari 2006 heeft verwoord.

Blijkens de rapportage d.d. 5 december 2005 heeft de arbeidsdeskundige een werkplekonderzoek bij gedaagde gedaan, daarbij uitgaande van een lijst met functies opgegeven door eiser. Uit dit onderzoek komt naar voren dat een functie op het uitgiftemagazijn geschikt wordt geacht alsmede een functie op de administratie, met als kanttekening dat deze laatste functie qua aard minder geschikt is. Het is derhalve alleszins begrijpelijk dat eiser, naar aanleiding van deze rapportage, in zijn brief d.d. 3 februari 2006 verwijst naar deze functies en hierover met gedaagde in discussie gaat. Een plan van aanpak is immers niet een eenzijdig op te leggen plan maar is het resultaat van overleg tussen werkgever en werkgever. Eiser heeft getracht, met begrijpelijke argumenten, het plan van aanpak ter discussie te stellen. Daarbij heeft eiser reeds bij brief d.d. 16 november 2005 aangegeven dat hij bereid is om een aanvang te maken met het externe re-integratietraject. Van een weigering om het plan te tekenen, zonder deugdelijke gronden, is derhalve, naar het oordeel van de kantonrechter, geen sprake. Nu de loonsanctie over de periode van 13 februari tot en met 2 maart 2006 ten onrechte is opgelegd zal de kantonrechter de vordering ad 942,73 bruto ter zake van achterstallig loon plus vakantiegeld over de periode 13 februari tot en met 2 maart 2006 toewijzen.

Eiser vordert verder een bedrag ad 538,71 bruto ter zake van achterstallig loon over de periode 21 mei 2006 tot en met 31 mei 2006 plus vakantiegeld. De kantonrechter zal deze vordering gedeeltelijk toewijzen.

Tussen partijen staat vast dat 24 mei 2004 eisers eerste ziektedag was. Ingevolge het bepaalde in artikel 7: 629 lid 1 BW houdt de werknemer gedurende 104 weken recht op 70% van het laatstverdiende loon. De maximale wettelijke termijn gedurende welke gedaagde verplicht is het loon door te betalen eindigt derhalve op 24 mei 2006.

Als onbetwist staat tevens vast dat gedaagde aan eiser 70 % van het loon heeft voldaan tot 21 mei 2006. Gedaagde dient op grond van de wet derhalve nog aan eiser 70 % van het loon te voldoen over de periode van 21 mei tot en met 23 mei 2006 en de kantonrechter zal gedaagde daartoe veroordelen.

Doordat eiser over de periode van 4 juli 2005 tot en met 13 juli 2005 blijkbaar bij UWV als hersteld te boek stond, is deze periode door UWV bij de ziekteperiode van 104 weken opgeteld waardoor de samengestelde wachttijd is berekend tot 1 juni 2006. Gedaagde heeft onweersproken gesteld dat zij eiser niet hersteld heeft gemeld. Eiser was met ingang van 24 mei 2004 arbeidsongeschikt zodat de hersteld melding over de periode van 4 juli 2005 tot en met 13 juli 2005, waarin eiser aangepast werk verrichtte, in elk geval niet correct is. Het had op de weg van eiser gelegen om tegen de onjuiste berekening van de wachttijd van UWV bezwaar aan te tekenen. Gedaagde kan op grond van deze fout niet verplicht worden tot betaling van loon over de periode van 24 mei 2006 tot en met 31 mei 2006 zodat de vordering van eiser die ziet op laatstgenoemde periode zal worden afgewezen.

Eiser vordert verder betaling van 10 % van het loon (inclusief vakantiegeld) gedurende het tweede ziekte jaar ingevolge artikel 6.4 van de toepasselijke CAO.

Gedaagde stelt onbetwist dat tot 14 juli 2005 100% van het loon aan eiser is betaald. Het tweede ziekte jaar bestrijkt de periode van 24 mei 2005 tot en met 23 mei 2006 zodat de kantonrechter de vordering over de periode van 24 mei 2005 tot en met 13 juli 2005 zal afwijzen nu vaststaat dat over die periode 100 % van het loon is voldaan aan eiser.

Vervolgens dient nog beoordeeld te worden welke betalingsplicht gold voor gedaagde jegens eiser over de periode van 14 juli 2005 tot en met 23 mei 2006.

Ingevolge artikel 6.4 lid 7 van de cao is de werkgever verplicht aan de werknemer, na het eerste ziektejaar, gedurende een jaar een aanvulling op het wettelijk verplichte loon te verstrekken ter hoogte van het verschil tussen het wettelijk verplichte loon en 80 % van het volledige Ziektewetdagloon “indien en voor zolang de arbeidsongeschikte werknemer naar het oordeel van de werkgever en naar het oordeel van de bedrijfsarts optimaal meewerkt aan zijn herstel en re-integratie”.

Volgens gedaagde kan alleen sprake zijn van optimaal meewerken aan re-integratie indien de werknemer minimaal 4 uur per dag werkt en er uitzicht bestaat op verdere uitbreiding van uren en duurzame hervatting. Gedaagde verwijst voor deze uitleg naar een brief van de bedrijfsarts d.d. 21 september 2005 waarin deze uitleg van de cao-tekst wordt verwoord. Bovendien stelt gedaagde dat onder optimale re-integratie in elk geval moet worden verstaan een meer dan normale re-integratie. Eiser stelt daar tegenover dat deze uitleg van gedaagde van de cao-tekst onjuist is en dat voor optimale meewerking enkel vereist is het meewerken aan re-integratie voor zover de beperkingen dat toelaten.

Aan de orde is derhalve de interpretatie van het cao begrip “optimale meewerking aan herstel en re-integratie”. Als uitgangspunt voor de uitleg van bepalingen van een cao geldt dat in beginsel de bewoordingen daarvan, gelezen in de context van de cao van doorslaggevende betekenis zijn. Daarbij wordt acht geslagen op de aannemelijkheid van rechtsgevolgen waartoe de onderscheiden, op zichzelf mogelijke, tekstinterpretaties zouden leiden.

De kantonrechter is van oordeel dat voor voornoemde uitleg van de cao bepaling, als verwoord door de bedrijfsarts, geen enkele steun kan worden gevonden in de verdere tekst van de cao. De door de bedrijfsarts gehanteerde norm van 4 uur per week werken met uitzicht op uitbreiding is in het geheel niet onderbouwd en de kantonrechter acht de uitleg van de bedrijfsarts, gezien de daaraan verbonden rechtsgevolgen, niet aannemelijk. Het rechtsgevolg van deze interpretatie is immers dat werknemers die voor minder dan 4 uur per week werken zonder meer geen recht hebben op een suppletie van hun loon tijdens ziekte. Een dergelijk rechtsgevolg acht de kantonrechter in strijd met de redelijkheid en de billijkheid. Immers, de grenzen aan wat van een werknemer in het kader van re-integratie mag worden verwacht, worden onder meer bepaald door diens beperkingen waardoor het alleszins denkbaar is dat een werknemer die bijvoorbeeld 2 uur per week werkt daarmee op dat moment het maximaal haalbare presteert. De door de bedrijfarts geformuleerde uitleg van het cao begrip “optimale meewerking aan herstel en re-integratie” wordt derhalve door de kantonrechter verworpen.

Volgens gedaagde kan bovendien alleen sprake zijn van optimaal meewerken aan re-integratie als er sprake is van een “ meer dan normaal verlopende re-integratie”. De kantonrechter is van oordeel dat ook voor deze uitleg, die verder niet door gedaagde is onderbouwd, geen steun kan worden gevonden in de cao tekst. Ook gezien de rechtsgevolgen van deze interpretatie acht de kantonrechter deze uitleg niet aannemelijk. Immers werknemers die ten gevolge van ziekte niet in staat zijn om een extra prestatie te leveren in het kader van re-integratie hebben, bij deze interpretatie, geen recht op een suppletie van hun loon. De taalkundige interpretatie van optimaal volgens de Dikke van Dale luidt: “ zo goed mogelijk“. Onder optimale re-integratie als bedoeld in de cao dient, naar het oordeel van de kantonrechter, mede ook gezien de rechtsgevolgen van deze interpretatie te worden verstaan: “ het zich, onder de gegeven omstandigheden, zo goed mogelijk inspannen om tot re-integratie en of herstel te komen”.

Gedaagde stelt vervolgens dat er geen sprake was van optimale re-integratie en wijst er daarbij op dat:

De kantonrechter is van oordeel dat eiser, gezien de hiervoor genoemde inspanningen, optimaal heeft meegewerkt aan zijn re-integratie, zoals bedoeld in de cao, zodat gedaagde op grond van het bepaalde in artikel 6.4 lid 7 van de cao verplicht is aan de eiser over de periode van 14 juli 2005 tot 24 mei 2006 een aanvulling op het wettelijk verplichte loon te verstrekken ter hoogte van het verschil tussen het wettelijk verplichte loon en 80 % van het volledige Ziektewetdagloon. De kantonrechter zal gedaagde daartoe veroordelen.

Tenslotte vordert eiser teruggave van werkkleding, een waterkoker, een thermosfles, werkschoenen, werklaarzen (plus aangepaste zolen) en een koffiezetapparaatje. Eiser stelt dat deze goederen zijn eigendom zijn en dat hij deze bij gedaagde heeft achtergelaten en dat gedaagde, ondanks sommatie, weigert deze goederen aan eiser te retourneren. Aangezien gedaagde gemotiveerd betwist dat deze goederen van eiser bij gedaagde zijn achtergebleven zal eiser worden toegelaten te bewijzen dat gedaagde voornoemde persoonlijke spullen van eiser onder zich houdt.

De kantonrechter:

laat eiser toe om, door alle middelen rechtens, desgewenst door getuigen, te bewijzen:

feiten en omstandigheden waaruit blijkt dat gedaagde een aantal persoonlijke spullen van eiser, te weten werkkleding, een waterkoker, een thermosfles, werkschoenen, werklaarzen (plus aangepaste zolen) en een koffiezetapparaatje onder zich houdt;

bepaalt dat het getuigenverhoor zal worden gehouden in een van de zalen van het gerechtsgebouw te Heerlen aan de Akerstraat 108, op datum en tijdstip als door de kantonrechter zullen worden bepaald nadat eiser bij akte zal hebben opgegeven of getuigen zullen worden voorgebracht, in dat geval onder opgave van het aantal en –zo mogelijk- de personalia van de getuigen;

verwijst de zaak naar de rol van 29 juli 2009 voor akte aan de zijde van eiser inhoudende hetgeen hiervoor is aangegeven alsmede akte houdende verhinderdata in de maanden augustus, september en oktober 2009 aan de zijde van beide partijen;

houdt iedere verdere beslissing aan.

Aldus gewezen door mr. P. Kistemaker-van Blaricum, kantonrechter-plaatsvervanger, en uitgesproken ter openbare civiele terechtzitting op 15 juli 2009 in tegenwoordigheid van de griffier.