RvS, 19-06-2013, nr. 201205874/1/A3

Ingevolge artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet is de burgemeester bevoegd tot oplegging van een last onder bestuursdwang indien in woningen of lokalen dan wel in of op bij woningen of zodanige lokalen behorende erven een middel als bedoeld in lijst I of II wordt verkocht, afgeleverd of verstrekt dan wel daartoe aanwezig is.

Met de middelen genoemd op lijst I van de Opiumwet worden harddrugs bedoeld, terwijl de in lijst II van die wet genoemde middelen softdrugs betreffen. Op lijst II staan onder meer hasjiesj en hennep vermeld.

Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de Horecaverordening Utrecht 2004, zoals dat gold ten tijde van belang, is het verboden een horecabedrijf te exploiteren zonder vergunning van de burgemeester (exploitatievergunning).

Ingevolge artikel 3, vierde lid, is het verboden te handelen in strijd met enig aan de exploitatievergunning verbonden voorschrift of beperking.

Ingevolge artikel 11, eerste lid, trekt de burgemeester de exploitatievergunning in, indien:

(…)

De burgemeester heeft bij het in bezwaar in stand gehouden besluit van 4 april 2011 op grond van artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet en de artikelen 5:4 en 5:21 en volgende van de Algemene wet bestuursrecht bevolen tot sluiting van het [horecabedrijf]. Hij heeft hieraan ten grondslag gelegd dat in het horecabedrijf softdrugs zijn verkocht, gekocht en aanwezig waren, zonder dat het horecabedrijf een inrichting is die onder het gedoogbeleid voor coffeeshops valt. De feiten die zich hebben voorgedaan zijn dermate ontwrichtend voor de samenleving dat deze moeten worden beschouwd als een gevaar voor de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid en gezondheid. Deze feiten betreffen onder meer het aantreffen van drugs en een grote som geld bij een leidinggevende, handel in drugs in het directe bijzijn van de leidinggevende zonder dat hij daartegen optrad, en de omstandigheid dat deze handel gedurende lange tijd bij bezoekers en handelaren goed bekend was, aldus de burgemeester.

De burgemeester heeft aan het in bezwaar in stand gehouden besluit van 4 april 2011 tot intrekking van de exploitatievergunning ten grondslag gelegd dat zich in het horecabedrijf feiten hebben voorgedaan die de vrees wettigen dat het van kracht blijven van de exploitatievergunning gevaar oplevert voor de openbare orde, veiligheid of zedelijkheid. Daarnaast moet de woon- en leefomgeving tegen (verdere) verstoringen als gevolg van het horecabedrijf worden beschermd, aldus de burgemeester.

[appellant] betoogt dat de bevoegdheid van de burgemeester tot sluiting van het horecabedrijf een discretionaire bevoegdheid is en dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de burgemeester ten onrechte gebruik heeft gemaakt van deze bevoegdheid. Een behoorlijke en redelijke belangenafweging had niet geleid tot de door de burgemeester genomen besluiten en tot ongegrondverklaring van zijn beroep door de rechtbank.

Voorts stelt [appellant] dat de rechtbank onvoldoende heeft gemotiveerd waarom hetgeen hij heeft aangevoerd over de juistheid van de afgelegde verklaringen en de omstandigheden die aanleiding hebben gegeven tot het onderzoek van de politie in het horecabedrijf, niet kan afdoen aan de bevoegdheid van de burgemeester. De rechtbank heeft tevens onvoldoende gemotiveerd waarop het oordeel dat het horecabedrijf bij kopers en handelaren in verdovende middelen bekend is als verkooppunt waar verdovende middelen kunnen worden gekocht of verkocht, is gebaseerd, aldus [appellant].

[appellant] onderkent dat hij als exploitant gehouden is om voldoende maatregelen te treffen om handel in verboden middelen te voorkomen. Hij stelt echter dat nergens precies staat omschreven hoeveel maatregelen voldoende zijn. Nu hij alle in zijn macht liggende voorzorgsmaatregelen heeft getroffen, kan hij als exploitant niet aansprakelijk worden gehouden voor de gang van zaken, aldus [appellant].

De rechtbank heeft terecht overwogen dat hetgeen [appellant] heeft aangevoerd over de juistheid van de afgelegde verklaringen en de omstandigheden die aanleiding hebben gegeven tot het onderzoek van de politie op 28 maart 2011 niet afdoet aan de bevoegdheid van de burgemeester. Het neemt immers niet weg dat een verdenking is ontstaan dat in het horecabedrijf softdrugs werden verhandeld en dat tijdens het onderzoek, als gevolg van die verdenking, een handelshoeveelheid softdrugs is aangetroffen. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (onder meer uitspraak van 20 oktober 2010 in zaak nr. 201003280/1/H3), is voor het ontstaan van de bevoegdheid om op grond van artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet bestuursdwang toe te passen niet vereist dat daadwerkelijk drugs zijn verhandeld, maar volgt uit het woord "daartoe" in deze bepaling dat de enkele aanwezigheid van een handelshoeveelheid softdrugs in een inrichting waarin de verkoop van softdrugs niet is gedoogd, de bevoegdheid verschaft tot het sluiten van de inrichting. Nu in het horecabedrijf een handelshoeveelheid softdrugs is aangetroffen, behoefde de rechtbank niet nader te motiveren waarom hetgeen [appellant] heeft aangevoerd over de juistheid van de afgelegde verklaringen en de omstandigheden die aanleiding hebben gegeven tot het onderzoek van de politie niet afdoet aan de bevoegdheid van de burgemeester.

Voorts treft de stelling van [appellant] dat de rechtbank onvoldoende heeft gemotiveerd waarop het oordeel dat het horecabedrijf bij kopers en handelaren in verdovende middelen bekend is als verkooppunt waar verdovende middelen kunnen worden gekocht of verkocht is gebaseerd, geen doel, nu de rechtbank in haar uitspraak heeft vermeld dat deze omstandigheid volgt uit de processen-verbaal van de politie.

De rechtbank heeft terecht en op juiste gronden overwogen dat niet is gebleken van bijzondere omstandigheden die voor de burgemeester aanleiding hadden moeten zijn om van zijn beleid af te wijken en derhalve heeft de burgemeester op grond van zijn beleid in redelijkheid kunnen overgaan tot sluiting van het horecabedrijf gedurende zes maanden.

De omstandigheid dat [appellant], naar hij stelt, alle in zijn macht liggende voorzorgsmaatregelen heeft getroffen, doet hier niet aan af. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in onder meer de uitspraak van 11 juni 2008 (zaak nr. 200708019/1), speelt de persoonlijke verwijtbaarheid van de exploitant geen rol bij de vraag of zich een situatie voordoet die tot sluiting van het horecabedrijf noopt. [appellant] is verantwoordelijk voor de gang van zaken in het horecabedrijf en hij dient afdoende maatregelen te treffen teneinde feiten als hier in geding te voorkomen. Overigens heeft [appellant] niet toegelicht welke voorzorgsmaatregelen hij heeft getroffen. De gestelde omstandigheid dat de aanwezigheid dan wel handel in softdrugs in het horecabedrijf [appellant] niet kan worden aangerekend kan, wat daar van zij, niet als een bijzondere omstandigheid worden aangemerkt.

Het betoog van [appellant] faalt.

Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.