CBb, 26-11-2010, nr. AWB 10/144, nr. AWB 10/145

Appellanten hebben bij brieven, bij het College binnengekomen op 17 februari 2010, beroep ingesteld tegen twee vrijwel gelijkluidende besluiten van verweerder van 4 januari 2010.

Bij deze besluiten heeft verweerder de bezwaren van appellanten tegen twee besluiten van 18 september 2009, waarbij hun subsidieaanvragen voor de productie van hernieuwbare elektriciteit uit zonlicht op grond van het Besluit stimulering duurzame energieproductie zijn afgewezen, ongegrond verklaard.

Bij brieven van 12 april 2010 heeft verweerder in beide zaken een verweerschrift ingediend.

Op 15 oktober 2010 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgehad, waarbij partijen, vertegenwoordigd door hun gemachtigden, zijn verschenen.

In het Besluit stimulering duurzame energieproductie (hierna: het Besluit) staat, voor zover hier van belang, het volgende:

In de Regeling aanwijzing categorieën duurzame energieproductie 2009 (hierna: de Regeling) staat, voor zover hier van belang, het volgende:

In de Regeling van de Minister van Economische Zaken van 13 november 2009, nr. WJZ/9190922 houdende wijziging van Regeling aanwijzing categorieën duurzame energieproductie 2009 in verband met het wijzigen van enkele subsidieplafonds (Stcrt 2009, nr. 17796, 24 november 2009) staat, voor zover hier van belang, het volgende:

In de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) staat, voor zover hier van belang, het volgende:

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaken de volgende feiten en omstandigheden voor het College komen vast te staan.

Bij de bestreden besluiten heeft verweerder, samengevat weergegeven, het volgende overwogen. Bij beschikkingen van 18 september 2009 heeft verweerder op grond van artikel 4:25, tweede lid, Awb de aanvragen van appellanten afgewezen wegens budgetuitputting. Op de eerste dag van de aanvraagperiode (6 april 2009) zijn er in de categorie van appellanten 2.379 aanvragen ontvangen. Dat zijn meer subsidieaanvragen dan waarvoor budget beschikbaar is. Zoals wettelijk voorgeschreven is daarom de volgorde van binnenkomst van deze aanvragen bij loting bepaald onder toezicht van een notaris. Van deze 2.379 aanvragen maken maximaal 236 aanvragen een redelijke kans maken om voor subsidie in aanmerking te komen. Bij de bepaling van het maximum van 236 aanvragen heeft verweerder rekening gehouden met het oorspronkelijke subsidiebudget, alsmede met het feit dat op 24 november 2009 extra subsidiebudget ter beschikking is gesteld. Verweerder heeft daarbij veiligheidshalve een zeer ruime marge gehanteerd. De aanvragen met volgnummers 237 tot en met 2.379 en de aanvragen die zijn ontvangen na 6 april 2009 zijn afgewezen, omdat voor deze aanvragen sowieso geen budget beschikbaar is of zal komen. Doordat de aanvragen door loting de volgnummers 339 (A) en 1.460 (C) hebben, zijn de aanvragen terecht afgewezen op grond van artikel 4:25, tweede lid, Awb wegens budgetuitputting. De afwijzingen hebben plaatsgevonden alvorens het verschoven budget bekend is gemaakt, omdat de aanvragen, ook al zijn deze ontvankelijk, geen redelijke kans maken om alsnog te worden toegewezen om redenen zoals hiervoor aangegeven.

Appellanten hebben, samengevat weergegeven, het volgende aangevoerd. Verweerder heeft ten onrechte na de verruiming van het beschikbare subsidiebudget geen tweede loting gehouden, maar gebruik gemaakt van de bij de eerste loting toegekende lotingsnummers. Volgens appellanten zijn zij door deze handelwijze benadeeld en is er sprake van rechtsongelijkheid. Door eenmalig te loten zijn alle aanvragers met zogenaamd hoge nummers direct afgewezen en niet betrokken in de latere toekenning van meer subsidiegelden.

Verder hebben appellanten betoogd dat er aanvragen te vroeg zijn ingediend en ten onrechte hebben deelgenomen aan de loting.

Het betoog dat na de verhoging van het subsidieplafond in voormelde categorie voor duurzame energieproductie op 24 november 2009 ten onrechte geen tweede loting heeft plaatsgevonden faalt. Daarbij is van belang dat het Besluit en de Regeling, de Awb noch enig andere wettelijke regeling verplichten tot een houden van een tweede loting bij het verhogen van het subsidieplafond. Dat verweerder het extra subsidiebudget heeft verdeeld aan de hand van de reeds toegekende lotingsnummers acht het College evenmin in strijd met het gelijkheidsbeginsel, aangezien appellanten niet aannemelijk hebben gemaakt dat zich in dit geval een situatie heeft voorgedaan waarbij gelijke gevallen ongelijk zijn behandeld. Het feit dat appellanten, gelet op hun ongunstige lotingsnummers, met een tweede loting meer kans op het alsnog verkrijgen van een subsidie zouden hebben gehad, houdt naar het oordeel van het College geen verband met het gelijkheidsbeginsel.

Het College overweegt voorts dat het enkele feit dat er voor appellanten een gunstigere wijze van verdeling van het extra subsidiebudget denkbaar is, niet met zich brengt dat de gebruikte wijze van verdeling op basis van de reeds toegekende lotingsnummers voor hen als onevenredig nadelig moet worden aangemerkt. Verweerder heeft in dit verband terecht opgemerkt dat appellanten net zoveel kans als iedere andere aanvrager hadden om subsidie te krijgen. Daarbij neemt het College voorts in aanmerking dat de door appellanten voorgestane wijze van verdeling van het extra budget door middel van een tweede loting voor hen weliswaar voordelen kan hebben, maar dat dit zeker niet geldt voor aanvragers die bij de eerste loting een gunstig lotingsnummer hebben gekregen, maar wegens budgetuitputting nog geen subsidie hadden gekregen.

De stelling dat er ten onrechte aanvragen mee hebben geloot die voor 6 april 2009 zouden zijn ingediend hebben appellanten op geen enkele wijze onderbouwd en is door verweerder ter zitting met klem ontkend. Het betoog faalt derhalve.

Gelet op het voorgaande komt het College tot de conclusie dat de beroepen ongegrond zijn.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Het College verklaart de beroepen ongegrond.

Aldus gewezen door mr. C. J. Waterbolk, mr. M. Munsterman en mr. dr. S.A.C.M. Lavrijssen, in tegenwoordigheid van mr. R. Kegge, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 26 november 2010.

w.g. C.J. Waterbolk

w.g. R. Kegge