1.4.2.0 Inleiding

Een tweede wijze van benadeling van schuldeisers betreft handelingen die de pari-tas creditorum doorbreken. Het gaat hier om handelingen waardoor een bestaande schuldeiser voldaan wordt of in een betere positie komt dan waarin deze verkeerd zou hebben zonder de handeling. In Engeland en Amerika spreekt men in deze gevallen van preferences: de schuldenaar bevoordeelt (prefereert) een schuldeiser boven andere schuldeisers. Kenmerkend van deze handelingen is dat deze voor de schuldenaar zelf niet benadelend zijn. Een bestaande schuld wordt ingelost door aanwending van een bestaand actief. Balanstechnisch verandert het eigen vermogen van de schuldenaar niet.1 De betaling van een schuld aan een schuldeiser leidt tot benadeling van de overige schuldeisers indien niet voldoende actief voorhanden is of overblijft om alle schuldeisers te voldoen.

Handelingen die een inbreuk maken op de paritas creditorum hebben gemeen dat het een handeling van de schuldenaar met een reeds bestaande schuldeiser betreft, welke handeling als gevolg heeft dat er minder overblijft voor de overige schuldeisers. Ten aanzien van de gevallen waarin een inbreuk wordt gemaakt op de pari-tas creditorum kan een onderverdeling in twee subvormen worden gemaakt:

In § 1.4.2.1 en § 1.4.2.2 worden deze twee subvormen nader uitgewerkt. In § 1.4.2.3 wordt bezien welke doelen kunnen worden nagestreefd met de aantastbaarheid van handelingen die een inbreuk maken op de paritas creditorum. § 1.4.2.4 bespreekt vervolgens het onderscheid tussen benadeling door een inbreuk op de integriteit van het verhaalsvermogen (uitgewerkt in de vorige paragraaf) en benadeling door een doorbreking van de paritas creditorum.