Rb. Amsterdam, 12-04-2013, nr. C/13/537620 / KG ZA 13-287 HB/MB

2.1.

2.2.

2.3.

2.4.

2.5.

2.6.

2.7.

I.

wanted to update you on some operational changes at the Initiative Group Netherlands. Due to ongoing health issues, [eiser] is going to step back from office duties at the agency in Amsterdam.

[eiser] has a heart problem and is on the waiting list for a transplant. On the advice of his doctor, [eiser] will be taking leave of absence until the end of the year while he waits for the operation. For the remainder of the year, the Initiative Netherlands Group will be run by [eiser]’s management team: [H] (…), [G] (…) and [J] (…). During this time, [eiser] will do a limited amount of work from home, as he will retain duties for key clients Rabobank, Procumulator and PLUS Retail. (…) [H] will become the main network contact at Initiative Netherlands (…).”

2.8.

2.9.

2.10.

I.

have been contacted several times by Initiative leadership and told that you are intervening directly or indirectly in the decision making process, apparently delaying or blocking Mediabrands decisions. I have also been told that you have instructed people to consult you as CEO (…). I am not directly accusing you of anything, these are all reports from other people and I cannot verify whether they have happened or not.

But this is not a matter of control, politics of power. It’s actually a legal and liability matter and a serious one. If your health is further impacted by work you’re engaged in for Initiative, the agency is in danger of being held liable. (…)

Therefore, from now on the matters before the Initiative leadership council will come to me for final decision and I will ensure that they are executed in the best interest of the company and the staff. I continue to be willing to notify you of progress, but that is the limit or your involvement under the circumstances.

As ever, I value your abilities and judgement on behalf of the business and would like to have your return to managing Initiative as soon as possible, but until that time, and pursuant to our agreement, we have to proceed without your involvement.”

2.11.

2.12.

2.13.

2.14.

2.15.

2.16.

I.

thought it would be helpful just to summarise what I believe we discussed:

Work Pattern

? The company doctor has agreed that you can work for two days in the office, and then part-time from home for the other three days (…)

? The Rehabilitation Period

? We agreed that you would take a somewhat low-profile relaxed approach during this rehabilitation period – taking the opportunity to catch up with everyone

(…)

Team leadership/PDPs Bonuses:

? You acknowledged that the team have had a taste of freedom while you have been away and have grown somewhat as a result – they will therefore require a slightly different management style going forwards – your rehabilitation period gives you a perfect opportunity to work this through in a relatively relaxed manner (…)”

2.17.

2.18.

2.19.

2.20.

2.21.

I.

agreed that [eiser] works 3 days at the office or visiting clients and the rest at home.”

2.22.

2.23.

-

there were a number of complaints from staff that you block the decisions they are authorized to make

(…)

-

Staff are unhappy with work/life balance

-

Staff are unhappy with opportunities for advancement

-

Staff do not believe their opinions matter and are being heard

(…)

-

Much of this is reflected in the employee survey- and [C] and you had talked about these matters during your review in February;”

2.24.

2.25.

1.

mei 2012. [eiser] is daarmee niet akkoord gegaan.

2.26.

2.27.

2.28.

2.29.

2.30.

2.31.

2.32.

2.33.

2.34.

2.35.

2.36.

2.37.

19.

maart 2013 om antwoord te geven op de vraag: Zijn de re-integratie-inspanningen van de werkgever adequaat? In dit deskundigenoordeel is onder meer het volgende vermeld:

“2.3 Onderzoeksgegevens Visie van de bedrijfsarts ([L]), data rapportages vanuit Arbodienst:

21-03-2012: binnen de aangegeven beperkingen zijn er mogelijkheden tot arbeid (“100% fit to return to work” met een normale output). (…)

3.

3.1.

3.

Het geschil in conventie

A.

tot betaling van het volledige salaris van [eiser], met ingang van oktober 2012, te vermeerderen met de wettelijke verhoging en de wettelijke rente;

B.

om [eiser] met onmiddellijke ingang te laten re-integreren in het eerste spoor en hem toegang te verlenen tot de bedrijfssystemen en het kantoor van Mediabrands, met handhaving van de tussen partijen overeengekomen rapportagelijnen;

C.

interne en externe berichtgeving te doen uitgaan betreffende het weer aan de slag gaan van [eiser] bij Mediabrands, overeenkomstig de in het petitum van de dagvaarding opgenomen tekst;

D.

om [eiser] volledig inzicht te geven in de vastgestelde SEIP score 2012 en betaling aan [eiser] van de aan hem toekomende SEIP en LTI bonussen, uiterlijk op 30 maart 2013;

E.

tot betaling aan [eiser] van € 20.000,- aan juridische kosten;

D.

tot betaling van de proceskosten.

3.2.

Mediabrands voert verweer.

3.3.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

4.

Het geschil in reconventie

4.1.

Mediabrands vordert – samengevat – veroordeling van [eiser] tot meewerken aan re-integratie in het tweede spoor en in dat kader binnen twee dagen na dagtekening van het te wijzen vonnis een keuze te maken voor één van de door Mediabrands voorgedragen gespecialiseerde bureaus, op straffe van verbeurte van dwangsommen en met veroordeling van [eiser] in de proceskosten.

4.2.

[eiser] voert verweer.

4.3.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

5.

De beoordeling in conventie

5.1.

Omdat in dit geval sprake is van een procedure waarin een voorlopige voorziening wordt gevorderd, zal de voorzieningenrechter artikel 127a lid 1 en lid 2 van het Wetboek van Burgelijke Rechtsvordering – waarin is bepaald dat aan het niet tijdig betalen van het griffierecht consequenties worden verbonden – buiten beschouwing laten. Toepassing van deze bepaling zou immers, gelet op het belang van één of beide partijen bij de toegang tot de rechter, leiden tot een onbillijkheid van overwegende aard.

5.2.

Anders dan Mediabrands heeft aangevoerd bestaan geen twijfels over het spoedeisend belang van [eiser] bij de gevraagde voorzieningen. Dit vloeit voort uit de aard van de ingestelde vorderingen, te weten doorbetaling van loon en medewerking van Mediabrands aan re-integratie van [eiser] in het zogenoemde ‘eerste spoor’ binnen Mediabrands.

5.3.

Niet in geschil is dat [eiser] tengevolge van zijn hartfalen beperkingen ondervindt bij het verrichten van zijn arbeid. Voorts begrijpt de voorzieningen-rechter uit de stellingen van partijen – hoewel daarover niet steeds een eenduidig standpunt wordt ingenomen – dat zij thans beiden van oordeel zijn dat [eiser] op dit moment wegens ziekte volledig arbeidsongeschikt moet worden geacht. Wel verschillen partijen van mening over de eerste ziektedag die volgens Mediabrands 12 september 2011 is – zodat op 12 september 2012 het tweede ziektejaar is ingegaan hetgeen volgens Mediabrands onder meer betekent dat daarna slechts 70% van het loon verschuldigd is – terwijl volgens [eiser] 12 juni 2012 moet worden aangehouden. Dienaangaande wordt het volgende overwogen.

5.4.

Anders dan [eiser] heeft betoogd, is voor het oordeel wat als eerste ziektedag moet worden beschouwd niet van doorslaggevende betekenis op welke dag de werkgever, Mediabrands in dit geval, de werknemer ([eiser]) formeel heeft ziek gemeld bij de Arbodienst en/of het UWV. Met name medische gegevens kunnen aanleiding zijn om een andere dag als eerste ziektedag aan te merken.

Het standpunt van [eiser] dat alleen al in verband met de late melding van Mediabrands 12 juni 2012 de eerste ziektedag is, wordt dan ook niet gedeeld. Anderzijds kan de stelling van Mediabrands dat de eerste ziektedag 12 september 2011 is ook niet zonder meer worden onderschreven, zoals uit het hierna volgende voortvloeit.

5.5.

Bijzonder in dit geval is dat de hartproblemen van [eiser], die, zoals Mediabrands bekend was, hem al langdurig parten spelen, hem niet hebben belemmerd om jarenlang fulltime voor Mediabrands werkzaam te zijn, met, naar niet in geschil is, uitstekende financiële en commerciële resultaten. Wel ondervond hij van tijd tot tijd beperkingen ten aanzien van (bijvoorbeeld) het maken van buitenlandse reizen en in verband met ziekenhuisopnames.

In de e-mail van 29 augustus 2011 (2.6) is ten aanzien van het in september 2011 op te nemen verlof weliswaar vermeld dat dit verband hield met de gezondheidssituatie van [eiser], maar komt de term ziekteverlof niet voor. Mediabrands gaf in de mail aan, dat [eiser] het rustiger aan zou moeten doen en met name de stressvolle managementtaken tijdelijk zou moeten neerleggen. De opvatting van [eiser] dat het ging om betaald verlof, waarbij hij een stapje terug zou doen, in afwachting van komende operaties, maar nog wel werkzaamheden voor Mediabrands zou blijven verrichten en in beginsel nog in functie was, is dan ook verdedigbaar en in overeenstemming met de door partijen in het geding gebrachte bescheiden.

In de e-mail van 23 november 2011 (2.10) heeft [C] het verlof bijvoorbeeld aangeduid als “leave of absence (…) (and without any change in your employment at Initiative)” Van een ziekmelding door [eiser] zelf of van Mediabrands aan Arbodienst of UWV is op dat moment ook geen sprake geweest. De stelling van [eiser] dat hij in die periode zeker nog drie dagen in de week (gedurende ongeveer 20 uur) vanuit huis voor Mediabrands werkzaamheden heeft verricht (telefoontjes, mails etcetera) is voorts door Mediabrands niet betwist. Evenmin is in geschil dat hij zich destijds nog met drie belangrijke klantcontacten bezighield. Dat [eiser] daarvoor zelf het initiatief heeft genomen, doet daar niet aan af, nu het onderhouden van deze contacten met medeweten en instemming van Mediabrands is gebeurd en dat Mediabrands daarvan ook heeft kunnen profiteren.

Aldus zal de stelling van Mediabrands dat 12 september 2011 de eerste ziektedag was, niet worden gehonoreerd, aangezien deze geen recht doet aan de toen aan de orde zijnde omstandigheden. Het feit dat [eiser] in zijn presentatie aan de medewerkers zelf op de vraag ‘Is [eiser] ziek?’ ‘Ja’ heeft geantwoord, waarnaar Mediabrands in dit kader ook heeft verwezen, maakt dat niet anders. Mediabrands heeft pas naderhand (voor het eerst in februari 2012) het standpunt ingenomen dat het (betaalde) verlof van de aanvang af als ‘sick leave’ moet worden beschouwd.

Dat [E] in zijn mail van 29 februari 2012 (2.17) aangeeft zich niet zo bewust te zijn van het verschil tussen ‘sick leave’ en ‘leave of absence’ kan in het licht van het voorgaande evenmin van doorslaggevend belang worden geacht ten faveure van de interpretatie van Mediabrands. Als het betaalde verlof van meet af aan als ziekteverlof beschouwd had moeten worden, had het op de weg van Mediabrands gelegen daarover volstrekte duidelijkheid te verschaffen aan [eiser], mede gelet op de (arbeidsrechtelijke) consequenties daarvan.

5.6.

Nu op grond van het voorgaande voorshands noch 12 september 2011, noch

12 juni 2012 als eerste ziektedag in aanmerking komen, terwijl de arbeidsongeschiktheid van [eiser] – daarover zijn partijen het eens – ergens in deze periode moet zijn ontstaan, moet de vraag worden beantwoord welke dag dan wel als zodanig moet worden aangemerkt. Daarvoor zal in eerste instantie aansluiting moeten worden gezocht bij de medische gegevens. Complicatie daarbij is dat deze niet eenduidig zijn, evenmin als de standpunten daarover van partijen. Vast staat dat [eiser] in de periode november 2011- januari 2012 enige tijd in het ziekenhuis opgenomen is geweest, in verband met het aanbrengen van het steunhart en daarmee samenhangende complicaties. Vervolgens heeft de bedrijfsarts geoordeeld dat [eiser] in februari 2012 in staat was om zijn werkzaamheden (geleidelijk) te hervatten en is [eiser] daarmee ook daadwerkelijk begonnen. Daarna werd hij op 19 maart 2012 door de bedrijfsarts ‘100% fit for work’ bevonden, terwijl diezelfde bedrijfsarts daarop in nadere rapporten weer de nodige nuances heeft aangebracht.

5.7.

Aangenomen moet worden dat de bedrijfsarts [eiser] vanaf 19 april 2012 in ieder geval volledig arbeidsongeschikt acht. Weliswaar bevat het arbeidsdeskundig oordeel van 27 maart 2013 (en het verslag van de bedrijfsarts van 19 april 2012) daarover tegenstrijdigheden (nu daarin enerzijds wordt vermeld dat [eiser] op 19 april 2012 40 uur per week kan werken en anderzijds dat hij 100% arbeidsongeschikt is), maar in haar eigen rapportage van 7 juni 2012 – op grond van welke rapportage het eerdere oordeel kennelijk als achterhaald moet worden beschouwd – meldt de bedrijfsarts zonder verdere restrictie: “Unable to work”.

Ook [eiser] zelf en zijn advocaat achtten [eiser] ziek op 19 april 2012 en dat is destijds ook expliciet aan Mediabrands bevestigd. In de pleitnota wordt met zoveel woorden verwezen naar ‘de ziekmelding’ van 19 april 2012 en in de mail van 26 april 2012 aan Mediabrands (2.28) schrijft de raadsvrouw ‘my client is ill’. Op grond van dit alles zal, hoewel voor een eerder gelegen datum (vanwege de ziekenhuisopnames) ook aanknopingspunten te vinden zijn, in dit kort geding 19 april 2012 als eerste ziektedag worden aangehouden. Deze datum lijkt in de specifieke omstandigheden van dit geval het meest reële uitgangspunt tegen de achtergrond van de wederzijdse standpunten van partijen en de thans beschikbare medische gegevens.

5.8.

Het voorgaande betekent dat Mediabrands, bij voortduring van de ziekte van [eiser] in beginsel gehouden is om, te rekenen vanaf 19 april 2012, 104 weken zijn loon door te betalen.

5.9.

Een volgend punt dat partijen verdeeld houdt is of die verplichting inhoudt dat ook tijdens het tweede ziektejaar 100% van het loon moet worden uitbetaald, dan wel, zoals Mediabrands stelt, 70%. Mediabrands heeft zich in dit verband beroepen op binnen haar onderneming geldende Arbeidsvoorwaarden/huisregels, bij de totstandkoming waarvan [eiser] zelf het voortouw zou hebben genomen, waarin (in artikel 2.8) is bepaald dat gedurende het tweede ziektejaar maximaal 70% van het salaris wordt vergoed. [eiser] heeft het bestaan van deze regels en zijn betrokkenheid bij de totstandkoming daarbij op zichzelf niet, althans onvoldoende gemotiveerd, betwist, maar heeft betoogd dat deze niet voor hem zouden gelden, en dat het binnen de onderneming een bestendig gebruik zou zijn om ook gedurende het tweede ziektejaar 100% van het loon door te betalen. [eiser] heeft deze stelling tegenover de gemotiveerde betwisting ervan door Mediabrands echter niet aannemelijk gemaakt. Mediabrands heeft genoegzaam toegelicht en gemotiveerd dat en waarom het ene geval waarnaar [eiser] in dit verband heeft verwezen (terminale ziekte van een medewerker), een uitzondering betrof. Aangenomen wordt dan ook dat de loondoorbetalings-verplichting van Mediabrands – voor zover deze bestaat, niettegenstaande het verdere verweer van Mediabrands, waarop hierna zal worden ingegaan – na 19 april 2013 beperkt is tot 70% van het loon. Dat de verplichtingen tijdens ziekte niet met zoveel woorden in zijn arbeidsovereenkomst/aanstellingsbrief zijn vermeld, maakt dat niet anders. Voorts acht de voorzieningenrechter onvoldoende aanknopingspunten aanwezig om, zoals [eiser] stelt, te oordelen dat [eiser] zijn stellingen op dit punt zou kunnen bewijzen als hij weer toegang zou krijgen tot de computersystemen van Mediabrands, die thans voor hem zijn afgesloten.

5.10.

Mediabrands heeft ook nog aangevoerd dat de loonvordering van [eiser] dient te worden afgewezen op grond van artikel 7:629a lid 1 BW, omdat hij niet de daarin voorgeschreven deskundigenverklaring heeft bijgevoegd. Deze bepaling is met name van toepassing in een situatie waarin de werknemer zich arbeidsongeschikt acht en de werkgever dat betwist, of als de werknemer niet aan zijn re-integratie verplichtingen voldoet, door passende arbeid te weigeren en ziet dan op de verklaring van een arts. Deze situatie is hier echter niet aan de orde, nu beide partijen [eiser] thans arbeidsongeschikt achten. De verhindering wegens ziekte wordt derhalve niet betwist (artikel 7:629a BW lid 2) zodat lid 1 niet van toepassing is.

5.11.

Mediabrands heeft subsidiair aangevoerd niet tot doorbetaling van het loon gehouden te zijn, op grond van het bepaalde in artikel 7:629 lid 1 onder d BW, omdat [eiser] het plan van aanpak niet wenst te ondertekenen en niet meewerkt aan zijn re-integratie in het tweede spoor. [eiser] stelt dat dit nog niet aan de orde is, omdat re-integratie in het eerste spoor, in zijn oude functie, of in een andere passende functie binnen Mediabrands, dient plaats te vinden. Daarop is ook zijn vordering onder B gericht. Dienaangaande wordt het volgende overwogen.

5.12.

[eiser] heeft gesteld dat Mediabrands van het begin af aan niets heeft ondernomen om hem in zijn eigen functie te laten re-integreren en achteraf zijn ziekte aangrijpt om hem te ontslaan en zodoende aan eventuele aansprakelijkheden te ontkomen, terwijl hij altijd uitstekend heeft gefunctioneerd. Mediabrands heeft daartegenover gesteld dat het voorgenomen ontslag van [eiser] geheel los staat van zijn ziekte, maar te maken heeft met zijn functioneren, met de problematiek in relatie tot de samenwerking met anderen en de daarmee gepaard gaande verstoring van de arbeidsverhouding tussen partijen.

5.13.

Hoewel aan [eiser] kan worden toegegeven dat de regels terzake van (begeleiding bij) ziekte van werknemers en verplichtingen van de werkgever in het kader van re-integratie na arbeidsongeschiktheid in beginsel ook gelden voor de statutair directeur, moet bij de beoordeling of re-integratie bij de eigen onderneming een haalbare kaart is, de bijzondere aard van diens positie niet uit het oog worden verloren. Los van de vraag aan wie dat te eventueel verwijten valt, staat naar het oordeel van de voorzieningenrechter in voldoende mate vast dat de aandeelhouder van Mediabrands het vertrouwen in [eiser] als statutair directeur heeft verloren. Tengevolge daarvan is hij inmiddels (op 29 november 2012) als bestuurder geschorst. Voldoende aannemelijk is voorts dat de relatie tussen [eiser] en zijn medebestuurder [A] en met de (voormalige) leden van The Office of the Chairman, in ieder geval met de daarvan uitmakende [H], ernstig is verstoord. Uit de inhoud van de in het geding gebrachte producties kan worden afgeleid dat de stijl van leidinggeven van [eiser] (door Mediabrands gekenschetst als een ‘autoritair en solistisch’) daaraan mede debet is geweest. Illustratief is bijvoorbeeld de onder 2.9 aangehaalde e-mail. Aannemelijk is ook dat de binnen de onderneming bestaande kritiek bij [eiser] is aangekaart, in ieder geval in de e-mail van 23 november 2011 (2.10). Mediabrands heeft onder verwijzing naar (eerdere) interne e-mails aangevoerd dat dit ook in december 2010 al aan de orde was, maar [eiser] heeft terecht gesteld dat niet is gebleken dat dit toen al (expliciet) met hem is gecommuniceerd.

Toen [eiser] zijn werkzaamheden in februari 2012 hervatte, is deze problematiek nogmaals onder zijn aandacht gebracht en is hem in overweging gegeven pas op de plaats te maken in overleg met degenen die hem tijdens zijn afwezigheid hadden vervangen. Blijkens zijn reactie op een en ander heeft [eiser] deze signalen niet opgepakt, maar aangedrongen op een onmiddellijke opheffing van the Office of the Chairman en volhard in zijn overtuiging dat zijn aanpak de juiste was. Uit (de toon van) zijn e-mail van 29 november 2011 valt af te leiden dat hij ‘The Office of the Chairman’ niet echt serieus nam, wat ook tot uiting komt in zijn wens tot onmiddellijke opheffing ervan in februari 2012 (in weerwil van de wensen van het internationale netwerk) alsook in de officiële waarschuwing die hij aan [H] heeft gegeven (2.24).

5.14.

Onder deze omstandigheden is voldoende aannemelijk dat sprake is van een ernstig arbeidsconflict dat los staat van de ziekte van [eiser]. De omstandigheid dat Mediabrands en haar werkmaatschappijen onder leiding van [eiser] belangrijke commerciële successen hebben behaald en dat aan [eiser] tengevolge daarvan, ook tamelijk recent nog, bonussen zijn uitgekeerd, maakt dat niet anders. Dit zo zijnde kan, anders dan [eiser] heeft gesteld en daarin tot op zekere hoogte gesteund door de arbeidsdeskundige, naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet van Mediabrands worden gevergd om [eiser] te laten re-integreren in zijn oude functie.

5.15.

Voorts wordt, overeenkomstig het betoog van Mediabrands, niet aannemelijk geacht dat binnen Mediabrands andere mogelijkheden beschikbaar zijn voor re-integratie van [eiser] in het eerste spoor. Nu [eiser] als statutair directeur gewend is aan een leidinggevende functie is re-integratie, mede tegen de achtergrond van zijn stijl van leidinggeven, in een lagere/aangepaste functie binnen Mediabrands op het eerste gezicht immers niet goed denkbaar. [eiser] heeft zelf ook geen concrete functies genoemd die in dit kader passend zouden kunnen zijn.

5.16.

Alle omstandigheden in aanmerking genomen acht de voorzieningenrechter op grond van het voorgaande re-integratie in het tweede spoor de aangewezen weg –

ook de bedrijfsarts lijkt in haar rapportage van 26 juni 2012 deze mening toegedaan (zie 2.31), hoewel zij daar volgens het deskundigenoordeel van 27 maart 2013 (2.37) naderhand weer anders over is gaan denken – zodat de vorderingen onder B en C zullen worden afgewezen. Voor wat betreft de vordering onder C, met betrekking tot de berichtgeving, geldt voorts nog dat Mediabrands terecht heeft aangevoerd dat de in- en externe berichtgeving over [eiser] niet onzorgvuldig is geweest.

De vordering tot het toegang verlenen aan [eiser] tot de bedrijfssystemen en het kantoor van Mediabrands, met handhaving van de tussen partijen overeengekomen rapportagelijnen is met name gericht op re-integratie in het eerste spoor en daarom evenmin toewijsbaar.

5.17.

Ondanks deze conclusie kan het [eiser] niet (geheel) worden aangerekend dat hij tot dusver niet heeft ingestemd met het door Mediabrands voorgestelde plan van aanpak, mede vanwege het niet vaststaan van de eerste ziektedag en de adviezen van de bedrijfsarts, die bepaald niet eenduidig zijn. Voor het stopzetten van het loon in verband met het niet meewerken aan re-integratie bestaat daarom onvoldoende grond. Na het einde van het eerste ziektejaar, waarvan op grond van de eerdere overwegingen in elk geval op 19 april 2013 sprake zal zijn, is een weigering aan medewerking aan het tweede spoor echter niet meer gerechtvaardigd.

5.18.

Het voorgaande leidt tot ertoe dat de vordering van [eiser] onder A tot doorbetaling van zijn loon zal worden toegewezen, in die zin dat Mediabrands gehouden is tot volledige doorbetaling van het loon tot 19 april 2013 en daarna tot 70% van het loon. Tevens zal worden toegewezen de wettelijke rente over het achterstallige loon en de wettelijke verhoging, met dien verstande dat de achterliggende omstandigheden van dit geval aanleiding zijn de verhoging te matigen tot 10%.

5.19.

Met betrekking tot de gevorderde bonus heeft Mediabrands aangevoerd – en [eiser] niet weersproken – dat deze afhankelijk is van de prestaties van [eiser] en overigens wordt vastgesteld op basis van een discretionaire bevoegdheid daartoe van Mediabrands. Nu [eiser] in 2012 niet, althans slechts in zeer beperkte omvang werkzaamheden heeft verricht, komt de bonus hem in de optiek van Mediabrands niet toe. In het licht van dit verweer kan de vordering van [eiser] terzake van de bonus niet worden toegewezen. Uit het hieraan voorafgaande kan worden geconcludeerd dat de stelling van [eiser] dat het niet –presteren alleen aan Mediabrands is te wijten, niet worden gevolgd. Bij inzage in de gegevens betreffende de over 2012 vastgestelde bonussen heeft hij tot slot onvoldoende belang.

5.20.

De slotsom luidt dat alleen de gevraagde voorziening onder A, met inachtneming van het voorgaande, wordt toegewezen. De overige vorderingen worden afgewezen. Nu beide partijen in het (on-)gelijk zijn gesteld, zullen de proceskosten worden gecompenseerd, zoals hierna vermeld.

6.

De beoordeling in reconventie

6.1.

Zoals voortvloeit uit hetgeen in conventie is overwogen, dient [eiser] vanaf 19 april 2013 mee te werken aan zijn re-integratie in het tweede spoor. Hij zal daartoe dan ook worden veroordeeld, met dien verstande dat de gevorderde dwangsom zal worden afgewezen. Als [eiser] niet meewerkt aan redelijke voorstellen van Mediabrands in dit verband staat haar onder meer de sanctie van artikel 7:629 lid 3 onder d en e BW ten dienste, wat een voldoende prikkel tot nakoming wordt geacht. Tegen de inschakeling van de door Mediabrands voorgestelde re-integratiebureaus op zichzelf heeft [eiser] geen verweer gevoerd, zodat de vordering die daarop ziet kan worden toegewezen.

6.2.

In de achtergrond van dit geschil wordt aanleiding gezien om ook de proceskosten in reconventie te compenseren, zoals hierna vermeld.

7.1.

7.2.

7.3.

7.4.

7.5.

7.6.

7.7.

7.8.