12.3.6 Conclusie

De conclusie zoals verwoord in par. 12.2.6 kan hier herhaald worden. Uit het voorgaande volgt dat ook in het Verenigd Koninkrijk geen sprake is van normatieve convergentie tussen de regels voor interne bestuurdersaansprakelijkheid en de regels voor onrechtmatige daad. Integendeel: het onderscheid tussen de regels voor interne aansprakelijkheid en onrechtmatige daad (‘externe bestuurdersaansprakelijkheid’) wordt benadrukt. In dat verband wordt erop gewezen dat de aansprakelijkheid van een bestuurder jegens een derde berust op de gewone regels van onrechtmatige daad. Dit is wederom louter afhankelijk van de vraag of de bestuurder een persoonlijk op hem rustende zorgvuldigheidsverplichting schendt. Er bestaat dus geen (‘systematisch’) toetsingsmodel zoals het Nederlandse, waarin eerst de vraag wordt gesteld of een schuldeiser van de rechtspersoon is benadeeld door het onbetaald blijven van diens vordering op de rechtspersoon en vervolgens wordt getoetst hoe de bestuurder in verband met die benadeling heeft gehandeld. Evenmin wordt gesproken over een hogere drempel voor aansprakelijkheid. Daarnaast kan geconstateerd worden dat de rechtvaardiging van de Hoge Raad in de arresten Hezemans Air en RCI/Kastrop voor het hanteren van een hoge drempel voor aansprakelijkheid van een bestuurder, te weten dat gedragingen van de bestuurder ‘primair’ gedragingen van de rechtspersoon zijn, in het Verenigd Koninkrijk niet bestaat.1