7.4.4.1 Netto-voordeeltoerekening

De toerekening van de baten moet plaatsvinden aan de periode waarin de arbeid wordt verricht (toerekeningscriterium (i)). Om de inkomsten te kunnen toerekenen zal in deze casus eerst de periode van de bedrijfsuitoefening moeten worden vastgesteld. Het spreekt voor zich dat er binnen een werkzaamheid meerdere fases kunnen zijn. In paragraaf 7.3.1.1 heb ik geconcludeerd dat naar een juiste verdeelsleutel dient te worden gezocht voor de toerekening van de voordelen over de verschillende fases. Een goed hulpmiddel is hierbij de functionele analyse van de onderneming. Met deze analyse worden verrichte functies van organisatieonderdelen in kaart gebracht. Bij een sfeerovergang kan deze functionele analyse ook worden gebruikt om te identificeren uit welke fases de werkzaamheid van de onderneming bestaat en in welke mate deze onderdelen bijdragen aan het geheel.

Ik ga bij deze casus uit van dezelfde verdeelsleutel als die ik heb gebruikt in paragraaf 7.3.1.1. Omdat alleen de precontractuele fase heeft plaatsgevonden in de onbelaste periode dient van de totale winst van het project een deel te worden toegerekend aan de onbelaste periode. Dit leidt dan tot de volgende allocatie:

De uitgaven moeten op basis van het matchingbeginsel worden toegerekend aan de opbrengsten. Voor de additionele uitgaven komt de vraag op of deze ook kunnen worden toegerekend aan de opbrengsten of dat de uitgaven in een te ver verband staan van de opbrengsten zodat ze moeten worden toegerekend aan de periode waarin de veroorzakende handeling heeft plaatsgevonden. In het laatste geval vindt een toerekening plaats aan de periode waarin de fout is gemaakt. Zoals in paragraaf 7.3.1.3 betoogd, dient bij de netto-voordeeltoerekening het matchingbeginsel strikter en verplicht te worden toegepast in alle gevallen dat er een verband is tussen de opbrengsten en de uitgaven. In dit geval bestaat er een verband tussen de opbrengsten en de uitgaven, omdat de uitgaven komen door de uitvoer van het project waarmee de opbrengsten worden gegenereerd. Op basis van het matchingbeginsel dienen de additionele kosten daarom naar rato van de opbrengsten te worden toegerekend. Dit leidt tot de volgende resultaatallocatie:

Bij de voordeeltoerekening ligt het zwaartepunt niet meer bij de investeringsbeslissing, maar bij het feitelijk verrichten van de werkzaamheden. De belastingheffing sluit zo aan bij de periode waarin de voordelen opkomen door de bedrijfsuitoefening.