Hof Arnhem-Leeuwarden, 01-03-2016, nr. 200.155.866/01

In eerste aanleg is geprocedeerd en beslist zoals weergegeven in de vonnissen van de rechtbank Noord-Nederland, locatie Assen van 22 januari 2014 en 11 juni 2014 (verder te noemen: de rechtbank).

Het verloop van de procedure is als volgt:

- de dagvaarding in hoger beroep d.d. 8 september 2014, waarmee hoger beroep is ingesteld van voormeld vonnis van 11 juni 2014 en waarin tevens de grieven zijn opgenomen,

- een akte overlegging producties;

- de memorie van antwoord, tevens inhoudend incidenteel appel en

- het tussen partijen gewezen arrest van 4 augustus 2015 in het incident tot schorsing uitvoerbaarheid en

- het op16 december 2015 gehouden pleidooi met pleitnota van mr. Doornbos.

Vervolgens heeft het hof in overleg met partijen arrest bepaald op het pleitdossier.

De vordering van [appellant] in de hoofdzaak luidt als volgt:

”bij arrest, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland, afdeling privaatrecht, locatie Assen, van 11 juni 2014 (…) te vernietigen en, opnieuw rechtdoende, de vordering van geïntimeerde af te wijzen en geïntimeerde te veroordelen tot betaling van de kosten van het geding in beide instanties.”

De beoordeling

3. De tussen partijen vaststaande feiten

Als enerzijds gesteld en anderzijds erkend, althans onvoldoende (gemotiveerd) weersproken en op grond van de overgelegde stukken, voor zover niet weersproken, staan de volgende feiten tussen partijen vast.

[geïntimeerde] is een particulier die op grond van een arbeidsovereenkomst als

kapitein in dienst is geweest bij een rechtsvoorganger van de rechtspersoon naar Algerijns

recht, “Société Nationale de Transport Maritime”. [geïntimeerde] heeft met deze werkgeefster

een arbeidsconflict gekregen dat heeft geleid tot een ontslag op staande voet op 22 augustus 1989.

Dit ontslag en/of deze arbeidsovereenkomst en/of de daaruit voorvloeiende rechten

en verplichtingen zijn onderwerp van geschil geweest van een gerechtelijke procedure, eerst

bij de kantonrechter te Haarlem en later van een op de uitspraak van deze kantonrechter

gericht hoger beroep bij de toenmalige rechtbank Haarlem. Op 30 juli 1996 heeft de

rechtbank Haarlem in dat hoger beroep bij eindvonnis de beslissing van de kantonrechter bekrachtigd.

[geïntimeerde] heeft tegen het eindvonnis cassatieberoep willen instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden. Op 14 oktober 1996 heeft een daartoe benaderde cassatieadvocaat, mr. E. van Staden ten Brink, aan [geïntimeerde] een negatief cassatieadvies gegeven. [geïntimeerde] heeft zich daarbij niet neergelegd. Zijn advocaat in de feitelijke instanties, mr. E.A.J. Verschuur, heeft op instigatie van mr. Van Staden ten Brink vervolgens contact gelegd met [appellant] . [appellant] stond toentertijd als advocaat ingeschreven bij de Hoge Raad.

Op 21 oktober 1996 is het dossier van [geïntimeerde] en het negatieve cassatie-advies van mr. Van Staden ten Brink aan [appellant] ter beschikking gesteld.

Op 22 oktober 1996 heeft mr. Verschuur aan [appellant] een brief verzonden, die door [appellant] is ontvangen. Daarin is opgenomen, voor zover hier van belang:

"(…) Refererend aan het telefonisch onderhoud van 21 oktober jl. bevestig ik hierbij dat u zich bereid heeft verklaard het cassatiemiddel tegen de uitspraak van de arrondissementsrechtbank te Haarlem d.d. 30 juli 1996 namens de heer [geïntimeerde] in te

stellen. Het dossier en het door collega Van Staden ten Brink opgestelde cassatie-advies zal

rechtstreeks door collega Van Staden aan u worden toegezonden. (…)"

Op 29 oktober 1996 heeft [appellant] een negatief cassatie-advies gegeven, terwijl hij op die dag, voorafgaand aan dit schriftelijke advies, [geïntimeerde] over dit negatieve cassatieadvies mondeling heeft ingelicht.

Op 30 oktober 1996 is de termijn waarbinnen cassatieberoep had kunnen worden

ingesteld, onbenut verstreken.

Op 31 oktober 1996 heeft mr. Verschuur aan [appellant] een brief verzonden, die door [appellant] is ontvangen. Daarin is opgenomen, voor zover hier van belang:

"(…) Met verbijstering heb ik kennis genomen van de inhoud van uw brief d.d. 29 oktober jl.

Op 21 oktober jl. heb ik u telefonisch benaderd met het verzoek of u bereid zou zijn namens

mijn cliënt, de heer [geïntimeerde] , cassatie in te stellen van een uitspraak van de rechtbank

Haarlem d.d. 30 juli 1996.

In het telefoongesprek heb ik in het kort de zaak uitgelegd. Voorts heb ik u medegedeeld dat

collega Van Staden ten Brink een negatief cassatie-advies had uitgebracht.

Bovendien heb ik u erop gewezen dat de cassatietermijn op 30 oktober 1996 zou aflopen.

Vervolgens hebt u mij toegezegd dat u namens de heer [geïntimeerde] het cassatiemiddel zal

instellen tegen de uitspraak van de rechtbank Haarlem d.d. 30 juli 1996.

Uw toezegging is dezerzijds per brief van 22 oktober 1996 bevestigd.

Het dossier hebt u reeds 21 oktober jl. van collega Van Staden ten Brink ontvangen.

Over de inhoud van uw toezegging kan geen misverstand bestaan, u hebt op u genomen

om ten behoeve van mijn cliënt, de heer [geïntimeerde] voornoemd, het cassatiemiddel tegen de

uitspraak van de rechtbank Haarlem d.d. 30 juli 1996 in te stellen.

U bent in gebreke gebleven uw toezegging na te komen waarmede u niet alleen

klachtwaardig handelt maar mijn cliënt ook schade heeft berokkend.

Gelet op het vorenstaande beraadt mijn cliënt zich over indiening van een klacht

dienaangaande bij de deken van Orde van Advocaten in uw arrondissement.

Reeds nu stel ik u aansprakelijk voor de door heer [geïntimeerde] geleden en nog te lijden

schade op te maken bij schadestaat.(…)"

Op 14 juni 1999, 26 oktober 2001, 17 oktober 2006 en 12 februari 2011 worden

aan [appellant] brieven verzonden, die door [appellant] worden ontvangen, waarmee de toepasselijke

verjaringstermijn is gestuit.

4. Het geschil tussen partijen en de beslissing van de rechtbank

[geïntimeerde] heeft gevorderd, verkort weergegeven, veroordeling van [appellant] tot betaling van

een nader bij staat op te maken schadevergoeding, vermeerderd met rente en kosten.

Daartoe heeft [geïntimeerde] gesteld, samengevat weergegeven, dat hij cassatieberoep wilde instellen tegen het vonnis in hoger beroep van de rechtbank Haarlem en dat op 21 oktober 1996 [appellant] zich bereid heeft verklaard dat voor hem te willen doen. [geïntimeerde] heeft naar voren gebracht dat [appellant] echter op 29 oktober 1996 kenbaar heeft gemaakt dat hij dat cassatieberoep toch niet wilde instellen. Omdat de cassatietermijn op 30 oktober 1996 verstreek, werd [geïntimeerde] voor een voldongen feit gesteld en is de cassatietermijn onbenut verstreken. Volgens [geïntimeerde] heeft [appellant] een beroepsfout gemaakt en is hij toerekenbaar tekort geschoten door op de laatste dag van de cassatietermijn aan [geïntimeerde] te laten weten niet in cassatie te gaan waardoor hij [geïntimeerde] de kans heeft ontnomen op een zeker succes in cassatie.

[appellant] heeft verweer gevoerd en geconcludeerd tot niet-ontvankelijkheid van [geïntimeerde] , althans tot afwijzing van zijn vordering en veroordeling van [geïntimeerde] in de kosten van deze procedure. Daartoe heeft [appellant] achtereenvolgens aangevoerd, samengevat weergegeven, dat [geïntimeerde] heeft verzuimd om alle relevante feiten en omstandigheden in zijn dagvaarding te vermelden, dat hij nooit te kennen heeft gegeven zonder meer cassatieberoep in te zullen stellen, dat tuchtrechtelijke verwijten van [geïntimeerde] aan [appellant] kennelijk niet-ontvankelijk zijn verklaard en het daartegen gerichte verzet ongegrond is verklaard, en hij, mede gelet op de omstandigheid dat het gaat om een cassatieadvies uit 1996, alle stukken die op de zaak van [geïntimeerde] betrekking hadden en die hij in zijn bezit had, heeft vernietigd. [appellant] heeft voor zijn verweer voorts een beroep op verjaring gedaan, heeft gesteld dat [geïntimeerde] misbruik maakt van zijn procesbevoegdheid, heeft een beroep op rechtsverwerking gedaan, heeft betwist dat sprake is van schade, heeft betwist dat aan [geïntimeerde] een vergoeding toekomt van wettelijke (handels)rente en hij heeft gesteld dat de gevorderde vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten moet worden afgewezen.

De rechtbank heeft de vordering toegewezen.

5. De motivering van de beslissing

In incidenteel appel

Het incidenteel appel is gericht tegen het oordeel van de rechtbank, dat de gevorderde wettelijke rente zal worden toegewezen met ingang van de datum van de dagvaarding en tegen de afwijzing van de gevorderde buitengerechtelijke kosten. [geïntimeerde] heeft evenwel slechts geconcludeerd tot bekrachtiging van het door [appellant] bestreden vonnis met veroordeling van [appellant] in de proceskosten in hoger beroep en heeft (op basis van het incidenteel appel) geen vordering ingediend. Nu [appellant] geen vordering heeft ingesteld, behoeft het incidenteel appel geen verdere bespreking.

In principaal appel

Grief I is gericht tegen hetgeen de rechtbank onder 2.5 als vaststaande feit heeft vastgesteld, inhoudend dat [appellant] op 21 oktober 1996, door tussenkomst van mr. Verschuur, een opdracht heeft aanvaard tot bijstand, gericht op het instellen van cassatieberoep. De strekking van deze grief is dat [appellant] de stelling van [geïntimeerde] , inhoudend dat [appellant] de opdracht tot het zonder meer instellen van cassatie namens [geïntimeerde] heeft aanvaard, uitdrukkelijk weerspreekt.

Grief II is gericht tegen rechtsoverweging 3.2, voor zover de rechtbank daarin ten onrechte het verweer van [appellant] (onder meer) beperkt tot dat [appellant] nooit te kennen heeft gegeven zonder meer cassatieberoep in te zullen stellen. Deze grief heeft tot strekking dat [appellant] verweer heeft gevoerd tegen alle stellingen van [geïntimeerde] en daarbij (onder meer) heeft geconcludeerd dat hij de opdracht tot het schrijven/geven van een “second opinion” (met betrekking tot het negatieve cassatie-advies van mr. van Staden ten Brink) heeft aanvaard, terwijl [appellant] deze opdracht destijds naar behoren heeft uitgevoerd en niet aansprakelijk is jegens [geïntimeerde] .

Grief III heeft tot strekking dat de rechtbank onder rechtsoverweging 4.16 ten onrechte heeft geoordeeld dat [appellant] in strijd heeft gehandeld met wat een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot in de gegeven omstandigheden zou hebben gedaan en dat [appellant] daarom een beroepsfout heeft gemaakt.

De strekking van grief IV is dat de rechtbank (onder rechtsoverwegingen 4.9 en 4.12) ten onrechte hoge waarde aan de schriftelijke bevestiging van mr. Verschuur in haar brief van 22 oktober 1996 toekent en ten onrechte geheel voorbijgaat aan de betwisting van [appellant] van deze bevestiging en ten onrechte oordeelt dat uit deze brief van mr. Verschuur de partijbedoeling van [appellant] voortvloeit alsmede dat het op de weg van [appellant] had gelegen om een schriftelijke reactie op deze brief van mr. Verschuur te verzenden, waarin [appellant] de daadwerkelijke opdracht had moeten bevestigen.

Grief V is gericht tegen rechtsoverweging 4.13, inhoudend:

“De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat het eerder gegeven negatieve cassatieadvies reden tot zorg gaf voor wat betreft de uitkomst van een in te stellen cassatieberoep. In dat licht bezien mocht van [appellant] worden gevergd dat hij de belangen van [geïntimeerde] niet aan het onnodige risico bloot zou stellen dat ook hij tot een negatief oordeel zou komen over de kans op succes van het cassatieberoep en de korte termijn die dan nog zou resten om een andere cassatieadvocaat te vinden die hoe dan ook bereid zou zijn cassatieberoep in te stellen (vgl. HR 2 april 1982, NJ 1983, 367).”

Grief VI is gekeerd tegen rechtsoverweging 4.14, inhoudend:

“Gegeven het feit dat [geïntimeerde] coûte que coûte cassatieberoep wilde instellen, had [appellant] , als hij de mogelijkheid wilden openhouden dat hij aan het instellen van cassatieberoep niet zonder meer wilde meewerken, of duidelijk moeten maken dat hij zich het recht voorbehoud om van medewerking af te zien, of de opdracht niet moeten aanvaarden.”

De strekking van deze grief is dat [appellant] en [geïntimeerde] (slechts) mondeling zijn overeengekomen dat [appellant] een “second opinion” zou geven, aan welk verweer de rechtbank ten onrechte geheel voorbijgaat.

Grief VII is gericht tegen rechtsoverweging 4.15, inhoudend:

“Onder zodanige omstandigheden mocht [geïntimeerde] erop vertrouwen dat [appellant] zich jegens hem had verbonden om hoe dan ook cassatieberoep in te stellen. Dat cassatieberoep heeft [appellant] echter niet ingesteld en hij is daardoor (toerekenbaar) tekort geschoten in de nakoming van de aan hem gegeven opdracht.”

alsmede tegen rechtsoverweging 4.17, inhoudend:

“Eén en ander brengt met zich mee dat [appellant] aansprakelijk is voor de schade die [geïntimeerde] lijdt doordat [appellant] voor hem geen cassatieberoep heeft ingesteld. [geïntimeerde] vordert vergoeding van die schade, op te maken bij staat.”

Met grief VIII wordt opgekomen tegen rechtsoverwegingen 4.18, 4.19 en 4.20, inhoudend - kort gezegd - dat [appellant] een beroepsfout heeft gemaakt, dat aannemelijk is dat [geïntimeerde] daardoor schade heeft geleden en dat de gevorderde verwijzing naar de schadestaatprocedure kan worden toegewezen.

Grief IX is gericht tegen de veroordeling van [appellant] in de proceskosten, terwijl grief X is gekeerd tegen de veroordeling van [appellant] tot betaling aan [geïntimeerde] van een nader bij staat op te maken schadevergoeding en tot betaling van de proceskosten.

Hiervoor is onder 3 bij de vaststelling van de tussen partijen vaststaande feiten reeds rekening gehouden met grief I. Voor het overige legt [appellant] met zijn grieven het geschil in volle omvang aan het hof voor, reden waarom het hof deze grieven niet afzonderlijk zal behandelen.

In de memorie van grieven heeft [appellant] herhaald dat hij de stelling van [geïntimeerde] , inhoudend dat [appellant] door tussenkomst van mr. Verschuur een opdracht heeft aanvaard tot bijstand, gericht op het zonder meer instellen van cassatieberoep ten behoeve van [geïntimeerde] , uitdrukkelijk weerspreekt. Ten pleidooie is echter door [appellant] zelf naar voren gebracht dat hij bij het aanvaarden van de opdracht van [geïntimeerde] via mr. Verschuur er wetenschap van had dat [geïntimeerde] , na het op14 oktober 1996 ontvangen negatieve cassatie-advies van mr. Van Staden ten Brink, per se cassatieberoep wilde instellen. Gelet op de omstandigheden waaronder [appellant] de opdracht van [geïntimeerde] heeft aanvaard, mocht [geïntimeerde] erop vertrouwen dat [appellant] zich jegens hem had verbonden zonder meer cassatieberoep in te stellen. Indien en voor zover [appellant] bij het aanvaarden van de opdracht van oordeel was dat hij niet zonder meer cassatieberoep zou instellen of dat het slechts aan hem - als cassatie-advocaat - was om te beslissen of cassatieberoep moet worden ingesteld, dan had hij ofwel deze opdracht moeten weigeren, ofwel moeten reageren op de brief van 22 oktober 1996 van mr. Verschuur en wel binnen één of twee dagen na aanvaarding van de opdracht. Van een redelijk bekwaam en redelijk handelend cassatie-advocaat had mogen worden verwacht dat hij, wetende dat zijn cliënt coute que coute cassatie wenst in te stellen, terwijl hij - [appellant] -dat niet zonder meer zou doen, zijn cliënt daaromtrent informeert. Daarbij komt - hetgeen de rechtbank met juistheid heeft overwogen - dat het eerder gegeven negatief cassatie-advies van mr. Van Staden ten Brink reden tot zorg gaf voor wat betreft de uitkomst van een in te stellen cassatieberoep. Mede in dat licht bezien mocht van [appellant] worden gevergd dat hij [geïntimeerde] niet aan het onnodige risico mocht bloot stellen dat ook hij tot een negatief oordeel zou komen over de kans op succes van het cassatieberoep en de zeer korte termijn die dan nog zou resten om een andere (derde) cassatie-advocaat te vinden die hoe dan ook bereid zou zijn zonder meer cassatieberoep in te stellen Door pas op 29 oktober 1996 met een negatief cassatie-advies te komen, derhalve op de één na laatste dag van de cassatietermijn, heeft [appellant] derhalve niet als een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot gehandeld (vgl. HR 2 april 1982, ECLI:NL:HR:1982:AG4355). Aldus heeft [appellant] een beroepsfout gemaakt, reden waarom hij aansprakelijk is voor de schade die [geïntimeerde] lijdt doordat [appellant] voor hem geen cassatieberoep heeft ingesteld.

[geïntimeerde] heeft vergoeding van schade gevorderd, op te maken bij staat. Aangezien het hof de mogelijkheid van (enige) schade als gevolg van het niet instellen van cassatieberoep door mr. [appellant] aannemelijk acht, terwijl dit in de stellingen van [geïntimeerde] besloten ligt is terecht naar de schadestaatprocedure verwezen (HR 25 maart 1983, ECLI:NL:HR:1983:AG4558).

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, zijn de grieven ongegrond. Het hof zal derhalve het bestreden vonnis bekrachtigen, met veroordeling van [appellant] in de proceskosten in hoger beroep (tarief II, 3 punten). Aangezien daarmee het maximaal tarief reeds is bereikt, rekent het hof geen kosten van het incident.

Beslissing

Het gerechtshof, recht doende in hoger beroep:

bekrachtigt het tussen partijen gewezen vonnis van de rechtbank Noord-Nederland, afdeling Privaatrecht, locatie Assen van 11 juni 2014;

veroordeelt [appellant] , uitvoerbaar bij voorraad, in de proceskosten, aan de zijde van [geïntimeerde] begroot op € 2.682,- voor geliquideerd salaris van de advocaat en € 308,- voor verschotten, alsmede € 131,- voor nasalaris van de advocaat, te vermeerderen met de wettelijke rente over voormelde bedragen vanaf 1 maart 2016 vanaf 14 dagen na betekening van deze uitspraak tot de dag der algehele voldoening en € 68,- voor nasalaris van de advocaat indien niet binnen veertien dagen na aanschrijving aan deze uitspraak is voldaan én betekening heeft plaatsgevonden;

wijst het meer of anders gevorderde af;

Aldus gewezen door mr. L. Groefsema, mr. R.E. Weening en mr. R.A. Zuidema en uitgesproken door de rolraadsheer ter openbare terechtzitting van dit hof van dinsdag 1 maart 2016 in bijzijn van de griffier.

In eerste aanleg is geprocedeerd en beslist zoals weergegeven in de vonnissen van 22 januari 2014 en 11 juni 2014 van de rechtbank Noord-Nederland, afdeling privaatrecht, locatie Assen (hierna: de rechtbank).

Bij exploot van 8 september 2014 is door [appellant] hoger beroep ingesteld van het (eind)vonnis van de rechtbank van 11 juni 2014 met dagvaarding van [geïntimeerde] tegen de zitting van 30 september 2014.

In de appeldagvaarding (met producties), waarin de grieven zijn opgenomen, heeft [appellant] een incidentele vordering opgeworpen, inhoudende schorsing van de tenuitvoerlegging van het beroepen vonnis ex art. 351 Rv. In de hoofdzaak heeft [appellant] geconcludeerd tot het alsnog afwijzen van de vordering van [geïntimeerde] , met veroordeling (uitvoerbaar bij voorraad) van [geïntimeerde] in de kosten van beide instanties.

[geïntimeerde] heeft een memorie van antwoord genomen met conclusie tot afwijzing van de incidentele vordering en tot verwerping van het appel, met veroordeling van [appellant] (uitvoerbaar bij voorraad) tot betaling van de proceskosten van beide instanties, vermeerderd met de wettelijke rente en nakosten.

Vervolgens hebben partijen arrest gevraagd in het incident en heeft [appellant] daartoe de stukken overgelegd.

Het gaat in deze zaak - voor zover relevant voor de beoordeling in het incident - in het kort over het volgende.

[geïntimeerde] is op grond van een arbeidsovereenkomst werkzaam geweest als [beroep] . Door zijn toenmalige werkgever is [geïntimeerde] op 22 augustus 1989 op staande voet ontslagen. Het ontslag en de arbeidsovereenkomst - en de daarmee samenhangende rechten en verplichtingen - zijn onderwerp van geschil geweest in een gerechtelijke procedure. Na een vonnis in eerste aanleg van de kantonrechter te Haarlem heeft de toenmalige rechtbank Haarlem op 30 juli 1996 eindvonnis in hoger beroep gewezen.

[geïntimeerde] heeft tegen laatstgenoemd vonnis beroep in cassatie willen instellen bij de Hoge Raad. De door [geïntimeerde] benaderde cassatieadvocaat, mr. E. van Staden ten Brink, heeft op 14 oktober 1996 een negatief cassatieadvies gegeven.

[geïntimeerde] heeft zich bij voormeld advies niet neergelegd. Vervolgens is [geïntimeerde] , door tussenkomst van zijn toenmalige advocaat, mr. E.A.J. Verschuur, in contact gekomen met [appellant] . [appellant] stond toentertijd ingeschreven als advocaat bij de Hoge Raad. Op 21 oktober 1996 is het dossier van [geïntimeerde] aan [appellant] ter beschikking gesteld.

Op 29 oktober 1996 heeft [appellant] een negatief cassatieadvies gegeven. De volgende dag, 30 oktober 1996, is de termijn waarbinnen cassatieberoep had kunnen worden ingesteld, ongebruikt verstreken.

Mr. Verschuur heeft [appellant] bij brief van 31 oktober 1996 aansprakelijk gesteld voor de door [geïntimeerde] geleden en nog te lijden schade, stellende dat [appellant] toerekenbaar tekort zou zijn geschoten in de nakoming van de door hem aanvaarde opdracht om ten behoeve van [geïntimeerde] cassatie in te stellen. De toepasselijke verjaringstermijnen zijn nadien gestuit.

[geïntimeerde] heeft in eerste aanleg gevorderd dat [appellant] wordt veroordeeld tot betaling van schadevergoeding, nader op te maken bij staat, met nevenvorderingen.

In het vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank [appellant] bij uitvoerbaar verklaard vonnis veroordeeld tot betaling van schadevergoeding aan [geïntimeerde] , nader op te maken bij staat, te vermeerderen met de wettelijke rente. Tevens is [appellant] verwezen in de proceskosten van [geïntimeerde] .

De vraag waar het in het onderhavige incident om gaat is of er voldoende grond bestaat voor schorsing van de executie van het vonnis waarvan beroep op de voet van artikel 351 Rv. Bij de beantwoording van deze vraag stelt het hof, onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 30 mei 2008 (ECLI:NL:HR:2008:BC5012), voorop dat bij de beoordeling van dergelijke incidentele vorderingen geldt:

( a) dat de incidenteel eiser belang moet hebben bij de door hem verlangde schorsing van de executie,

( b) dat bij de in het licht van de omstandigheden van het geval te verrichten afweging van de belangen van partijen moet worden nagegaan of het belang van degene die de veroordeling verkreeg, zwaarder weegt dan dat van de veroordeelde bij behoud van de bestaande toestand tot op het rechtsmiddel is beslist, en

( c) dat bij deze belangenafweging de kans van slagen van het aangewende rechtsmiddel in de regel buiten beschouwing moet blijven.

Nu bij de beoordeling van een incidentele vordering als hier bedoeld ook geldt dat in beginsel moet worden uitgegaan van de beslissing van de vorige rechter, zal de incidenteel eiser aan zijn vordering feiten en omstandigheden ten grondslag moeten leggen die bij de door de vorige rechter gegeven beslissing niet in aanmerking konden worden genomen doordat zij zich eerst na de uitspraak van de vorige rechter hebben voorgedaan, en die kunnen rechtvaardigen dat van die eerdere beslissing wordt afgeweken, dan wel zal de incidenteel eiser aannemelijk hebben te maken dat het te executeren vonnis klaarblijkelijk op een juridische of feitelijke misslag berust. Van een klaarblijkelijke juridische of feitelijke misslag als hiervoor omschreven is pas sprake wanneer het evident is dat het beroepen vonnis op een vergissing berust. Daarvan is nog geen sprake wanneer ook een andere beslissing mogelijk was geweest.

[appellant] heeft aan zijn incidentele vordering ten grondslag gelegd (samengevat) dat de rechtbank er in het vonnis waarvan beroep ten onrechte vanuit is gegaan dat [appellant] zich jegens [geïntimeerde] zonder meer heeft verbonden om voor [geïntimeerde] cassatieberoep in te stellen. De rechtbank heeft daarbij te veel waarde gehecht aan de schriftelijke opdrachtbevestiging van 22 oktober 1996 van mr. Verschuur (namens [geïntimeerde] ) aan [appellant] , en te weinig aan de partijbedoeling van [appellant] . Ten onrechte heeft de rechtbank daarom geconcludeerd dat [appellant] een beroepsfout heeft begaan. Indien het vonnis van de rechtbank in appel wordt vernietigd en [appellant] door het hof niet aansprakelijk wordt gehouden jegens [geïntimeerde] , ontvalt de rechtsgrond aan de schadestaatprocedure. Aangezien [geïntimeerde] voornemens is de schadestaatprocedure aanhangig te maken zonder de uitkomst van het onderhavige appel af te wachten, heeft [appellant] - mede ter voorkoming van onnodige proceskosten - belang bij schorsing van de tenuitvoerlegging van het beroepen vonnis. [geïntimeerde] wordt door een dergelijke schorsing niet benadeeld, aangezien de beweerdelijke schade reeds in 1996 is geleden, aldus [appellant] .

[geïntimeerde] heeft als verweer aangevoerd (samengevat) dat [appellant] geen argumenten heeft aangedragen op grond waarvan het beroepen vonnis niet geëxecuteerd zou mogen worden, anders dan het - immer bestaande - risico van een onrechtmatige executie. [geïntimeerde] bestrijdt dat hij door de schorsing van de tenuitvoerlegging niet zou worden benadeeld, zoals [appellant] stelt. [geïntimeerde] stelt dat hij al achttien jaar tracht zijn recht te halen en dat hij gelet op zijn gevorderde leeftijd ( [leeftijd] ) thans zijn schade wenst te laten begroten en te verhalen, aldus [geïntimeerde] .

Gesteld noch gebleken is dat het bestreden vonnis berust op een feitelijke dan wel juridische misslag. Het hof oordeelt voorts dat de stellingen van [appellant] voor zover die in essentie de juistheid betwisten van de door de rechtbank in het beroepen vonnis gegeven beslissingen, erop afstuiten dat de kans van slagen van het appel bij de beoordeling van dit incident in beginsel buiten beschouwing blijft. In de omstandigheid dat [geïntimeerde] niet de afloop van het onderhavige appel wenst af te wachten alvorens de schadestaatprocedure aanhangig te maken, ziet het hof geen aanleiding om een uitzondering op dat beginsel aan te nemen.

Het voorgaande neemt niet weg dat [appellant] er belang bij heeft onnodige kosten in een schadestaatprocedure en mogelijk onrechtmatige executie van het in die procedure te wijzen vonnis in eerste aanleg te voorkomen, maar daar staat tegenover dat [geïntimeerde] - mede gezien zijn gevorderde leeftijd - belang heeft bij voortvarend (door)procederen ter vaststelling van de door hem geleden schade. Dat die schade, zoals [appellant] stelt, reeds geruime tijd geleden is opgekomen, doet daar niet aan af. Alles bij elkaar genomen ziet het hof dan ook onvoldoende grond voor het oordeel dat het belang van [appellant] bij schorsing van de tenuitvoerlegging dient te prevaleren boven het belang van [geïntimeerde] bij executie van het beroepen vonnis van de rechtbank van 11 juni 2014. De vordering in het incident ex art. 351 Rv zal derhalve worden afgewezen.

De beslissing omtrent de kosten van het incident zal worden gereserveerd tot de einduitspraak in de hoofdzaak. De hoofdzaak zal naar de rol worden verwezen om voort te procederen.

De beslissing

Het hof, recht doende in hoger beroep:

in het incident ex art. 351 Rv

wijst de vordering af;

bepaalt dat omtrent de kosten zal worden beslist bij einduitspraak in de hoofdzaak;

in de hoofdzaak

verwijst de (hoofd)zaak naar de rol van dinsdag 1 september 2015 voor uitlating verder procederen (akte/pleidooi/arrest) aan beide zijden.

Dit arrest is gewezen door mr. J.H. Kuiper, mr. M.W. Zandbergen en mr. B.J.H. Hofstee, en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op dinsdag 4 augustus 2015.