3.4.1 Inleiding

De Richtlijn ETS is in de Nederlandse wetgeving hoofdzakelijk geïmplementeerd in de hoofdstukken 16 en 18 Wm, met tevens onderdelen in de Wet op de economische delicten (hierna: WED), en de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Hieronder wordt kort uitgelegd hoe het ETS in het Nederlandse wettelijke systeem functioneert, en waar implementatiegebreken voorkomen. Daarbij ga ik eerst in op de implementatiewetgeving ten aanzien van installaties (subparagraaf 3.4.2), vervolgens ga ik in op de implementatiewetgeving ten aanzien van vliegtuigexploitanten (subparagraaf 3.4.3), daarna volgt een behandeling van de implementatiewetgeving ten aanzien van de registratie en overdracht van broeikasgasemissierechten, en de instemming met deelname aan projectactiviteiten (subparagraaf 3.4.4) en een behandeling van de handhavingsbepalingen (subparagraaf 3.4.5). De inrichting van de rechtsbescherming wordt apart behandeld in hoofdstuk 6, aangezien de Richtlijn ETS zelf niet uitdrukkelijk tot de implementatie van een rechtsbeschermingssysteem verplicht. Zoals in hoofdstuk 6 zal blijken vloeit de verplichting voor de instelling van een rechtsbeschermingssysteem voort uit het algemeen EU-recht. Ook de algemene verplichting tot het treffen van handhavingsmaatregelen als bedoeld in artikel 16 lid 1 Richtlijn ETS komt niet in deze paragraaf aan de orde. Zoals in hoofdstuk 7 zal blijken betreft deze bepaling een codificatie van de rechtspraak van het Hof van Justitie. In hoofdstuk 7 wordt uitgebreid ingegaan op de handhavingsmaatregelen die ter implementatie van deze bepaling zijn getroffen.

De regeling in de Wet milieubeheer is vooralsnog niet overgeheveld naar het wetsvoorstel Omgevingswet, al zijn er wel aanvullingen op de Omgevingswet voorzien om de regelingen in de Wet milieubeheer in de toekomst hiernaartoe over te hevelen.1