Hof Amsterdam, 29-10-2015, nr. 200.166.030/01 OK

In het vervolg zullen

Africinvest heeft bij op 6 maart 2015 ter griffie van de Ondernemingskamer ingekomen verzoekschrift met producties de Ondernemingskamer verzocht een onderzoek te bevelen naar het beleid en de gang van zaken van Reef Group over de periode vanaf december 2008 tot en met oktober 2012 met betrekking tot het financiële- en transfer pricing beleid van Reef Group ten aanzien van haar dochteronderneming Transformation Reef Cameroon S/A (hierna: TRC), met veroordeling van Reef Group in de kosten van het geding.

Reef Group heeft bij op 13 mei 2015 ter griffie van de Ondernemingskamer ingekomen verweerschrift met producties de Ondernemingskamer verzocht Africinvest niet ontvankelijk te verklaren in haar verzoek dan wel het verzoek af te wijzen en daarbij te beslissen dat het verzoek niet op redelijke gronden is gedaan, met veroordeling van Africinvest in de kosten van het geding.

De verzoeken zijn behandeld ter openbare terechtzitting van de Ondernemingskamer van 4 juni 2015. Bij die gelegenheid hebben de advocaten de standpunten van de onderscheiden partijen toegelicht aan de hand van — aan de Ondernemingskamer en de wederpartij overgelegde — aantekeningen. Tevens hebben Van Rooijen en Van den Brink het woord gevoerd. Partijen hebben vragen van de Ondernemingskamer beantwoord.

Reef Group is voortgekomen uit een in 1926 opgericht familiebedrijf. Reef Group en de met haar verbonden ondernemingen (hierna: het Reef Concern) hielden zich bezig met het verwerven, bewerken en verkopen van tropisch hardhout ten behoeve van de bouw en de houtindustrie.

Tot het Reef Concern behoorde TRC, een vennootschap naar het recht van Kameroen. TRC is in de loop van de jaren 2000 een centrale positie gaan innemen binnen het Reef Concern. De onderneming van TRC beschikte in 2007 in Kameroen over houtkapconcessies, twee houtzagerijen, een houtfabriek en 1.400 werknemers.

Na haar oprichting op 29 april 2008 is Reef Group de houdstervennootschap van het Reef Concern geworden. Zij was onder meer enig aandeelhouder van Reef Europe B.V. (hierna: Reef Europe) en van Reef International SARL (hierna: Reef International). Reef Europe was enig aandeelhouder van Reef Hout B.V. (hierna: Reef Hout) en van Reef Germany B.V. (hierna: Reef Germany). Reef International was enig aandeelhouder van TRC.

De aandelen in Reef Group werden na haar oprichting gehouden door Antopa B.V. (hierna: Antopa) en H. Reef Junior B.V. (hierna Reef Junior), beheervennootschappen van de broers Herbert respectievelijk Paul Reef. Antopa en Reef Junior waren ook (zelfstandig bevoegde) bestuurders van Reef Group.

Reef Hout was de belangrijkste Nederlandse werkmaatschappij van het Reef Concern. Reef Group was (indirect) enig bestuurder van Reef Hout.

Begin 2008 heeft de Rabobank Haaksbergen-Enschede (hierna: Rabobank) diverse kredietfaciliteiten beschikbaar gesteld aan Reef Group, in totaal ten bedrage van € 34 miljoen.

Eind 2008 hebben Paul en Herbert Reef de Africinvest Groep benaderd met het verzoek te investeren in TRC. De Africinvest Groep is een private equity fonds, dat zich richt op investeringen in opkomende markten in Noord en Sub-Saharisch Afrika. Onder de geldverstrekkers van het fonds bevinden zich diverse publieke organisaties. Africinvest is een vennootschap naar het recht van Mauritius. Zij is een special purpose vehicle opgericht door de Africinvest Groep.

Na een due diligence onderzoek en een bezoek aan de activiteiten in Kameroen, heeft de Africinvest Groep zich in principe bereid verklaard een bedrag van € 6 miljoen te investeren.

Per 1 april 2009 is Van Rooijen aangesteld als CEO (niet statutair bestuurder) van Reef Group.

Op 14 april 2009 hebben Antopa en Reef Junior tegen uitgifte van certificaten hun aandelen overgedragen aan Stichting administratiekantoor Reef Group (hierna: de Stak).

Bij brief van 29 april 2009 aan ‘Wed. J. Reef BV c.s’., schreef Rabobank — onder verwijzing naar een bijeenkomst van 20 april 2009 — onder meer:

Africinvest heeft € 6 miljoen geïnvesteerd. Zij heeft het kapitaal verstrekt op het niveau van Reef Group. Zij verkreeg hiervoor in eerste instantie een belang van 32,5% in het aandelenkapitaal van Reef Group.

Op 9 juli 2009 hebben de betrokken partijen een shareholders agreement (hierna: de aandeelhoudersovereenkomst) gesloten.

Artikel 2.2 van deze overeenkomst luidt:

Artikel 4.2 luidt, voor zover hier van belang:

Bij brief van 17 juli 2009 schreef Rabobank onder meer:

Op basis van de aandeelhoudersovereenkomst verkreeg Africinvest een positie binnen de raad van commissarissen. Namens Africinvest trad (in ieder geval) Aziz Mebarek toe tot de raad van commissarissen.

In 2009 vertoonden de resultaten van het Reef Concern een aanzienlijke achteruitgang. Rabobank had Reef Group inmiddels ondergebracht bij haar afdeling Bijzonder Beheer. In 2010 was de schuld aan Rabobank (die in 2008 € 25,3 miljoen bedroeg) teruggebracht tot € 18,4 miljoen en in 2011 tot € 9,4 miljoen.

Op 1 april 2010 is Van Rooijen — in de plaats van Antopa en Reef Junior — benoemd tot statutair bestuurder van Reef Group.

Op 8 juli 2010 is het belang van Africinvest in Reef Group uitgebreid tot 45% als gevolg van de uitoefening door Africinvest van een garantie onder de aandeelhoudersovereenkomst.

In 2011 is op aandrang van Rabobank besloten dat TRC zou verdergaan als zelfstandige entiteit. De afspraken daarover zijn eerst neergelegd in een Memorandum of Understanding van 6 mei 2011. De ontvlechting is vervolgens vastgelegd in een Split Up Agreement van 15 juli 2011 (hierna: de ontvlechtingovereenkomst).

Op basis van de ontvlechtingsovereenkomst behield Africinvest haar 45% belang in Reef Group en verkreeg zij daarnaast een 45% belang in TRC. Reef Group hield niet langer aandelen in TRC. De resterende aandelen in TRC worden sindsdien (indirect) gehouden door Herbert en Paul Reef.

Op eveneens 15 juli 2011 hebben Reef Hout en TRC een exclusieve distributieovereenkomst gesloten, op grond waarvan het TRC niet was toegestaan, anders dan via Reef Hout, hout te leveren op de belangrijkste afzetmarkt van het (voormalige) Reef Concern. De overeenkomst voorzag tevens onder meer in verplichtingen van Reef Hout een bepaalde minimum hoeveelheid hout af te nemen en van TRC die hoeveelheid te leveren en in een bepaald prijsmechanisme.

Na daartoe op 25 juni 2012 verkregen verlof heeft Reef Hout ten laste van TRC in de haven van Amsterdam beslag laten leggen op een partij hout ten waarde van € 936.712.

In september 2012 heeft TRC haar faillissement aangevraagd.

De Nederlandse vennootschappen van het Reef Concern zijn op 26 september 2012 failliet verklaard. Mr. S.W. Vos te Enschede is benoemd tot (opvolgend) curator.

Africinvest heeft aan haar verzoek ten grondslag gelegd dat er gegronde redenen zijn voor twijfel aan een juist beleid van Reef Group. Zij heeft daartoe, verkort weergegeven, het volgende aangevoerd.

Reef Group heeft verweer gevoerd, onder meer door het overleggen van een uitvoerig commentaar van de hand van Van Rooijen, waarnaar zij verwijst. Reef Hout heeft voorts een aantal formele verweren (a tot en met f) opgeworpen. Deze verweren zal de Ondernemingskamer het eerst bespreken.

Reef Group beroept zich (onder a) in de eerste plaats, met een beroep op toepassing naar analogie van het bepaalde in art. 111 Rv, op schending van de substantieringsplicht aan de zijde van Africinvest. Zij stelt dat Africinvest eerder een nagenoeg identiek verzoekschrift heeft ingediend waartegen zij verweer heeft gevoerd. Zij acht het in strijd met een goede procesorde om in de onderhavige procedure relevante en bekende feiten niet naar waarheid aan te voeren en geen melding te maken van bekende verweren. Africinvest heeft ter zitting bevestigd dat zij al op de hoogte was van het inhoudelijke verweer van Van Rooijen. De Ondernemingskamer is van oordeel dat het in beginsel op de weg van Africinvest had gelegen dit verweer in haar verzoekschrift te noemen en te bespreken. Door dit na te laten heeft zij een onvoldragen debat in de hand gewerkt. De Ondernemingskamer zal hiermee zo nodig rekening houden bij de materiële beoordeling van het verzoek. De Ondernemingskamer acht deze omissie in dit geval echter niet zodanig zwaarwegend dat deze dient te leiden tot niet-ontvankelijkheid van Africinvest in haar verzoek.

Onder b) voert Reef Group aan dat op 19 augustus 2013 Afric Invest Fund II LLC bezwaren aan haar bekend heeft gemaakt, dat de curator van Reef Group daarop op 1 november 2013 heeft gereageerd (door middel van toezending van een uiteenzetting van Van Rooijen), waarna, ondanks verzoek van de curator te laten weten of men verdere actie overwoog, geen bericht meer is ontvangen tot de ontvangst van het eerdere verzoekschrift van 21 mei 2014. Na het intrekken van dat vorige verzoekschrift op 18 september 2014 bleef het weer bijna zes maanden stil, tot 6 maart 2015, aldus Reef Group. Volgens Reef Group levert een en ander rechtsverwerking op aan de zijde van Africinvest en dient Africinvest daarom niet-ontvankelijk te worden verklaard in haar verzoek. De Ondernemingskamer verwerpt het beroep van Reef Group op rechtsverwerking. Enkel stilzitten leidt zonder bijkomende omstandigheden niet tot rechtsverwerking. Het niet reageren op het verzoek van de curator legt in dit verband onvoldoende gewicht in de schaal.

Vervolgens stelt Reef Group zich onder c) op het standpunt dat hier een puur vermogensrechtelijk geschil aan de orde is. Het enige doel van Africinvest is volgens Reef Group het verhalen van vermeend door Africinvest geleden schade op de naar haar mening hiervoor aansprakelijke partijen. Het enquêterecht is hier niet voor bedoeld, aldus Reef Group. De Ondernemingskamer verwerpt dit betoog. De kwestie zoals deze wordt voorgelegd, betreft meer dan alleen een vermogensrechtelijk geschil. Africinvest stelt in haar verzoekschrift tevens het vennootschappelijk beleid van Reef Group aan de orde, waaraan niet afdoet dat motieven van vermogensrechtelijke aard vermoedelijk ten grondslag liggen aan het enquêteverzoek.

De verweren onder d) (een verzoek om machtiging ex art. 2:3512 lid 2 BW kan slechts worden gedaan door een onderzoeker) en e) (er zijn geen financiële middelen beschikbaar voor onderzoek) behoeven geen bespreking nu Africinvest ter zitting heeft bevestigd dat zij geen concernenquête verzoekt en dat er financiële middelen zijn voor een onderzoek.

Het verweer onder f) ten slotte treft evenmin doel. Reef Group verwijt Africinvest te hebben nagelaten alle bestuurders en commissarissen die bij Reef Group actief waren in de periode waarop het beoogde onderzoek ziet in het verzoekschrift te vermelden. Dit heeft echter geen consequenties voor het de ontvankelijkheid van het verzoek van Africinvest. Het is aan de Ondernemingskamer te bepalen wie als belanghebbenden moeten worden aangemerkt.

Nu ook overigens geen gronden voor niet-ontvankelijkheid zijn gebleken, is Africinvest ontvankelijk in haar verzoek. Over de vraag of dit verzoek moet worden toegewezen, overweegt de Ondernemingskamer als volgt.

Africinvest verwijt Reef Group in de eerste plaats dat zij de belangen van TRC, en uiteindelijk daarmee haar eigen belang, ernstig heeft geschaad door het door haar gehanteerde systeem van transfer pricing en door het ten onrechte creëren van een intercompany lening van ruim € 2,1 miljoen en een schuld van € 1,16 miljoen.

Reef Group betwist op zichzelf niet dat het beleid met betrekking tot de transferprijzen er in het verleden toe leidde dat niet of nauwelijks winsten werden gerealiseerd in Kameroen. Van Rooijen verwijst in zijn door Reef Group als productie 1 overgelegde commentaar (onder 18) in dit verband naar een uitlating op dat punt in een managementletter van 24 februari 2009 (p. 5) van de controlerend accountant Mazars, opgesteld naar aanleiding van de controle van de jaarrekeningen 2007 en 2008. Van Rooijen wijst er echter op dat dit beleid al jaren voor de toetreding van Africinvest door de broers Reef was geïntroduceerd. Voorts voert hij aan dat (vanaf 2009) ook ondanks de toen geldende transferprijzen (gewerkt werd met één gemiddelde transferprijs) steeds weer flinke winsten van TRC werden begroot. De problemen bij TRC werden volgens Van Rooijen veroorzaakt door andere factoren, in welk verband hij met name te hoge personeelskosten en te hoge transportkosten noemt.

Wat er inhoudelijk zij van het — tot de ontvlechting van TRC medio 2011 — gehanteerde beleid op het gebied van transfer pricing, de Ondernemingskamer constateert dat dit beleid bij de direct bij TRC betrokkenen, onder wie Africinvest, bekend was. Africinvest heeft een due diligence onderzoek verricht en Reef Group had een actieve raad van commissarissen, waarin Africinvest in de persoon van Mebarek, vertegenwoordigd was. Het onderwerp is, zoals naar voren komt uit de overgelegde notulen van vergaderingen van de raad van commissarissen, herhaaldelijk door de raad van commissarissen besproken, is steeds punt van aandacht geweest en de transfer prijzen zijn uiteindelijk in 2011 meer gedifferentieerd.

Het destijds gevoerde transfer pricing beleid vormt een onvoldoende zwaarwegende reden om een enquête te rechtvaardigen.

Met betrekking tot de lening van € 2,1 miljoen, stelt de Ondernemingskamer voorop dat zij het betoog van Africinvest dat dit een geheel fictieve vordering van Reef Group betreft, niet volgt. Vast staat dat Reef Group/Reef Hout betalingen ten gunste van of direct aan TRC heeft verricht, zij het aanvankelijk niet onder de titel van een leningovereenkomst. Van Rooijen is in zijn commentaar nader op deze betalingen ingegaan en heeft — onvoldoende gemotiveerd betwist — toegelicht dat het hier betalingen betrof die tot vorderingen van Reef Group/Reef Hout op TRC leidden. Deze vorderingen werden deels gecompenseerd door het leveren door TRC van meer (m3) hout dan werd gefactureerd, waartoe een rekening-courant verhouding werd bijgehouden (de rekening Maatverschillen). Ook andere betalingen ten behoeve ten gunste van TRC liepen via deze rekening-courant. De verrekening van de maatverschillen neemt echter niet weg dat de rekening-courant ten tijde van de ontvlechting ten laste van TRC een negatief saldo vertoonde van ruim € 4 miljoen, aldus — nog steeds — Van Rooijen. De schuld van € 1.160.000,- had volgens Van Rooijen te maken met het, wegens de verslechterende markt, ongedaan willen maken van de verhoging van de transferprijs. Van Rooijen wijst erop dat deze schuldpositie — die volgens hem enigszins ongelukkig in de administratie is verwerkt — bij de ontvlechting is kwijtgescholden.

De Ondernemingskamer merkt op dat de administratieve verwerking van de vorderingen van Reef Group/Reef Hout op TRC voorafgaand aan de ontvlechting onvolkomenheden vertoont. Dat, zoals in de managementletter van Mazars (p. 7) wordt vermeld, de vordering terzake van door (toen nog) Wed. J. Reef B.V. ten behoeve van TRC gedane uitgaven wel bij genoemde vennootschap in de boeken stond en niet bij TRC is geen juiste gang van zaken. Dat de schuld van € 1.160.000,- van TRC vraagtekens oproept wordt ook door Van Rooijen onderkend. Van haar vordering met betrekking tot die laatste schuld heeft Reef Group echter bij de ontvlechting afstand gedaan. De vordering terzake van voor TRC betaalde kosten is tot een bedrag van € 2.150.296,- (het toen geldende saldo in rekening courant) vastgelegd en geregeld in een schriftelijke leningovereenkomst van 5 augustus 2009 (tussen TRC en ‘WJF Reef Hout’) en bij de ontvlechting in de totaalafrekening betrokken (artikel 5.2 van de ontvlechtingsovereenkomst bevat een specifieke bepaling over deze lening). In het kader van de ontvlechting hebben de betrokkenen, onder wie Africinvest, deze lening derhalve nogmaals specifiek onder ogen gehad en is hiervoor een nadere regeling getroffen zoals vermeld in genoemd artikel 5.2. De legitimiteit van deze lening is toen kennelijk niet ter discussie gesteld en zoals reeds is overwogen, ziet de Ondernemingskamer geen reden aan te nemen dat het een fictieve vordering is. Ook de door Africinvest opgeworpen kwestie van de vorderingen rechtvaardigt in het licht van het voorgaande geen enquête. De omstandigheid dat in het verleden sprake is geweest van een onjuiste administratieve verwerking, legt daartoe onvoldoende gewicht in de schaal.

Africinvest heeft vervolgens aandacht gevraagd voor de rol van Rabobank. Volgens Africinvest was de invloed van Rabobank allesoverheersend en had zij slechts oog voor haar eigen belangen. Africinvest voert aan dat Reef Group, met schending van de gemaakte afspraken en met veronachtzaming van de belangen van Africinvest, de investeringen van Africinvest in feite alleen ten goede heeft laten komen van Rabobank.

Africinvest heeft haar investering gedaan op het niveau van Reef Group, zoals zij stelt omdat het hele concern werd gefinancierd vanuit Nederland en Rabobank dit eiste. Africinvest constateert in haar verzoekschrift dat in 2009 de financiële crisis toesloeg binnen het Reef Concern. Volgens Van Rooijen was er een nog aantal andere oorzaken van de verslechtering van de positie van het Reef Concern, maar dat de omzetten en resultaten van het Reef Concern vanaf 2009 tegenvielen, staat wel vast. Dat Rabobank — die Reef Group had ondergebracht bij de afdeling Bijzonder Beheer — er in die omstandigheden op uit is geweest zo veel mogelijk haar eigen positie veilig te stellen, mag zo zijn, maar onduidelijk is wat Africinvest Reef Group in dit verband in concreto verwijt. Reef Group was, gelet op de situatie waarin zij verkeerde, niet in de positie met voorbijgaan aan de verlangens van Rabobank een eigen koers te volgen. Daarbij komt dat, zoals Van Rooijen in zijn commentaar onbetwist heeft opgemerkt, financiering en het verloop van de obligopositie deel uitmaakte van het budget en vooraf werd goedgekeurd door de raad van commissarissen, dus ook door A. Mebarek, de vertegenwoordiger van Africinvest. Het handelen van Reef Group in haar verhouding tot Rabobank, biedt daarom al met al onvoldoende grondslag voor het gelasten van een onderzoek.

Ten slotte verwijt Africinvest Reef Group bewust op het faillissement van TRC en daarmee uiteindelijk op haar eigen faillissement te hebben aangestuurd. Africinvest noemt in dat verband in de eerste plaats de naar haar stelling ongunstige distributieovereenkomst die TRC is opgelegd. Voorts noemt zij het door het Reef Concern gelegde beslag, waardoor TRC naar haar stelling in staat van faillissement is komen te verkeren. Tot slot vermoedt zij een vooropgezet plan van Van Rooijen en Rabobank om een faillissement van Reef Group uit te lokken, zodat Van Rooijen een doorstart kon maken.

Ook deze stellingen van Africinvest kunnen, mede in het licht van het verweer van Reef Group, niet de conclusie dragen dat er gegronde redenen zijn om aan een juist beleid en juiste gang van zaken bij Reef Group te twijfelen. De Ondernemingskamer overweegt hierover het volgende.

In de loop van 2010 is het besluit genomen TRC uit het Reef Concern te ontvlechten. Hierbij zijn onder meer Antopa en Reef Junior, de Stak, Reef Group, Reef Hout en Africinvest betrokken geweest. De ontvlechtingsovereenkomst van 15 juli 2011 is door onder meer deze partijen ondertekend. De ontvlechting is goedgekeurd door de raad van commissarissen van Reef Group, zoals staat vermeld in artikel (V) van deze overeenkomst. In de overeenkomst wordt in artikel 9 gerefereerd aan de tussen TRC en Reef Hout te sluiten distributieovereenkomst (die werd aangehecht). De distributieovereenkomst is vervolgens gesloten tussen TRC en Reef Hout en de daarmee verband houdende ontwikkelingen binnen TRC spelen zich daarmee verder af buiten het domein van Reef Group. Dat Reef Group met de ontvlechting en de distributieovereenkomst het faillissement van TRC — en daarmee uiteindelijk haar eigen faillissement — heeft willen bewerkstelligen, acht de Ondernemingskamer, mede gelet op de inbreng en betrokkenheid van de overige partijen, te speculatief om als grondslag voor een enquête te kunnen dienen.

In het licht van het verweer van Van Rooijen, kan voorts niet worden aangenomen dat het beslag — dat overigens is gelegd door Reef Hout — onder TRC, TRC over de rand van het faillissement heeft geduwd. Van Rooijen vermeldt in zijn commentaar dat de beslaglegging is verzocht op een moment nadat Africinvest Reef Group had medegedeeld dat TRC al uitstel van betaling had aangevraagd. Reef Group heeft dit bij pleidooi bevestigd en vervolgens niet nader onderbouwd dat een faillissement zonder het beslag afwendbaar zou zijn geweest. De stelling dat de vordering van Reef Hout op TRC een non-existente vordering was, heeft de Ondernemingskamer in het voorgaande reeds verworpen.

Ten slotte acht de Ondernemingskamer ook de stelling van Africinvest dat het faillissement is uitgelokt om een doorstart mogelijk te maken, te speculatief. Africinvest ziet aanwijzingen voor deze stelling in de snelheid waarmee de doorstart (onder de naam Regge Hout B.V.) heeft plaatsgevonden — op 5 oktober 2012 — en de betrokkenheid van Van Rooijen bij deze doorstart. Africinvest voert aan dat Van Rooijen reeds op 2 januari 2012 de beeldmerken Reef Hout en Trajectum Trade heeft gedeponeerd en reeds op 20 augustus 2012 de beeldmerken Regge Wood, Regge Woord Group en Regge Hout op naam van zijn vennootschap Anfrako Beheer B.V. heeft gedeponeerd. Ook hiervoor geldt dat Africinvest in het licht van het verweer van Van Rooijen haar stellingen niet nader heeft toegelicht. Van Rooijen heeft erop gewezen dat de beeldmerken Reef Hout en Trajectum Trade op 2 januari 2012 niet op zijn naam of die van zijn vennootschap zijn gedeponeerd maar op naam van Reef Hout en dat de doorstartende vennootschap deze merken van de curator heeft gekocht. Voorts heeft hij naar voren gebracht dat, toen (vanaf 9 juli 2012) duidelijk was dat het uitstel van betaling van TRC ook zou kunnen leiden tot een faillissement van Reef Group verschillende scenario's, waaronder een doorstart (aanvankelijk per 1 september 2012), zijn uitgewerkt en dat het depot op 20 augustus 2012 van de Regge-merken in dat scenario past.

Slotsom van al het vorenstaande is dat hetgeen Africinvest heeft aangevoerd mede in het licht van de overige omstandigheden van het geval (waaronder de betrokkenheid van een actieve raad van commissarissen, waarvan Africinvest deel uitmaakte, en de herziening van de positie van TRC bij gelegenheid van de ontvlechting) hetzij van onvoldoende gewicht is om een enquête te rechtvaardigen, hetzij niet leidt tot de slotsom dat er gegronde redenen zijn om aan een juist beleid en een juiste gang van zaken van Reef Group te twijfelen. Dit brengt mee dat het verzoek van Africinvest (Reef Hout Mauritius Ltd.) zal worden afgewezen.

De Ondernemingskamer zal Africinvest als de in het ongelijk gestelde partij verwijzen in de kosten van het geding.

De Ondernemingskamer:

wijst het verzoek van Reef Hout Mauritius Ltd., gevestigd te Mauritius, af;

verwijst Reef Hout Mauritius Ltd. in de kosten van het geding tot op heden aan de zijde van Reef Group B.V. begroot op € 3.393.

verklaart de kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Deze beschikking is gegeven door mr. A.C. Faber, voorzitter, mr. G.C. Makkink en mr. M.M.M. Tillema, raadsheren, en mr. drs. B.M. Prins RA en drs. M. Scheltema raden, in tegenwoordigheid van mr. H.H.J. Zevenhuijzen, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van de Ondernemingskamer van 29 oktober 2015.