6.8.0 Introductie

Een aanmerkelijk complexere uitwerking van het hierboven behandelde ziekenhuisinformatiesysteem is het Victim Tracking and Tracing System (ViTTS) dat uit het Nederlands Trauma Informatie Systeem (NTIS) is voortgekomen.

In beide informatiesystemen is sprake van een ketenstructuur (zie figuur 6.12).

In een keten worden gegevens uitgewisseld of doorgegeven tussen minimaal twee organisaties. Een kenmerk van een keten is dat de ketenorganisaties zelf databases hebben waarin gegevens worden opgeslagen. Voorbeeld van een keten is de Dienst Wegverkeer (RDW)-keten.1 Hierin communiceren de erkenninghouders (dit zijn vaak garagehouders of Algemene Periodieke Keuring (APK)-keuringsstations) via een communicatie-provider met de RDW. De providers verzamelen een gedeelte van de informatie die de erkenninghouders via hen aan de RDW verstrekken. Andere voorbeelden van ketens met een hoge informatiseringsgraad zijn te vinden in de zorg (bijvoorbeeld CVA Ketenzorg),2 Verkeer & Waterstaat (bijvoorbeeld de gegevensuitwisseling in de Rotterdamse haven) en bij de relatie politie — justitie (bijvoorbeeld elektronische aangifte, proces-verbaal en dossier).3

In het ViTTS gaat het om een digitaal registratiesysteem voor traumapatiënten met zwaar acuut letsel die geholpen worden op de afdeling Spoedeisende Hulp.4De `emergency teams' (zie figuur 6.13 hieronder) geven de levende en niet-levende slachtoffers een uniek identificerend ongevalnummer (Unique Identifying Casualty Number: UICN), dat wordt ingevoerd in de ViTTS-databank. Aan dit nummer zijn medische gegevens gekoppeld over het slachtoffer, de plaats en tijdstip waar het ongeluk gebeurde en naar welk ziekenhuis het slachtoffer is gebracht en wordt behandeld. Niet-geïdentificeerde slachtoffers krijgen eveneens een UICN. De gemeente waar dit slachtoffer zich feitelijk bevindt, poogt het slachtoffer te identificeren op basis van ontvangen informatie van familieleden of anderen die het slachtoffer kennen en die hebben laten registeren dat zij familieleden vermissen. Slachtoffers, die verplaatst worden, kunnen met hun UICNnummer voortdurend worden gevolgd. Gegevens kunnen later ook gebruikt worden om analyses van rampen uit te voeren.

De sterk vereenvoudigde ViTTS-architectuur ziet er als volgt uit:

Het verzamelen van gegevens waaraan een UICN wordt gekoppeld, geschiedt met een mobiele RFID-/barcodelezer: het patiënt barcode registratie systeem (PBRS) (zie figuur 6.13). De gegevens worden direct via een beveiligde lijn verzonden en opgeslagen in de PBRS-databank die gekoppeld is met de ViTTS-databank. Het ziekenhuis waar het slachtoffer verblijft, kan via een intemetverbinding contact opnemen met het Utrechts Trauma Informatie Systeem (UTIS) om meer informatie over de ramp te verkrijgen. Omdat bij een ramp de verantwoordelijkheid voor de afwikkeling van de ramp mede wordt gedragen door de gemeente waar de ramp heeft plaatsgevonden, wordt de verkregen informatie ook naar de desbetreffende gemeente en politie gezonden De gemeenten gebruiken het Internet Registratie Systeem (I-RIS) om de bevolking te informeren over het aantal gewonde mensen en om de familieleden in te lichten waar het slachtoffer zich bevindt.5 De gemeenten en de politie krijgen uitsluitend de informatie waartoe zij gerechtigd zijn. De gemeentelijke basisadministratie (GBA) valideert de informatie. De politie ontvangt slechts informatie als een persoon is overleden.6

Artsen, verpleegkundigen en assistenten hebben op basis van functionele autorisatie toegang tot dit systeem. Door de elektronische vastlegging en uitwisseling van medische gegevens kan een efficiëntere en effectievere hulpverlening aan de patiënt worden geboden en de ramp beter beheerst worden. Tevens worden de uiterst gevoelige medische patiëntgegevens en behandelmethoden anoniem geanalyseerd zodat men de behandelmethoden kan verbeteren, de patiënten beter kunnen worden geholpen en de kans op overleven groter wordt.7 Het spreekt vanzelf dat gezien de privacygevoeligheid van de medische gegevens, technische maatregelen zijn genomen om alle gegevens vanaf het moment van verzamelen te versleutelen. De communicatie gaat over beveiligde lijnen en de gegevens worden versleuteld in de database opgeslagen.