Rb. Zeeland-West-Brabant, 21-01-2022, nr. 02/216585-20 en 02/700227-17 (vord. tul)

De zaak is inhoudelijk behandeld op de zitting van 7 januari 2022, waarbij de officier van justitie mr. M.C. Fimerius en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.

Ter zitting is ook de vordering tot tenuitvoerlegging behandeld met bovenvermeld parketnummer.

De tenlastelegging is gewijzigd overeenkomstig artikel 313 van het Wetboek van Strafvordering. De tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht.

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte zich op 26 augustus 2020 schuldig heeft gemaakt aan:

1) poging tot doodslag door met een vuurwapen een kogel in de richting van [slachtoffer] , te schieten, waarbij zij in het hoofd werd geraakt,

subsidiair ten laste gelegd als:

het roekeloos, in elk geval zeer, althans aanmerkelijk onvoorzichtig handelen met het vuurwapen, waardoor het aan zijn schuld te wijten is geweest dat zij zwaar lichamelijk letsel heeft bekomen;

2) het voorhanden hebben van een pistool, terwijl verdachte minder dan vijf jaar geleden onherroepelijk is veroordeeld tot een gevangenisstraf vanwege een soortgelijk feit.

De dagvaarding is geldig.

De rechtbank is bevoegd.

De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging.

Er is geen reden voor schorsing van de vervolging.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. Dit levert de in de beslissing genoemde strafbare feiten op.

Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van twaalf jaar. Zij houdt daarbij rekening met eendaadse samenloop.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging verzoekt een straf gelijk aan het voorarrest op te leggen aan verdachte.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte had al een aantal maanden een vuurwapen voorhanden en heeft dat tevoorschijn gehaald. Hij constateerde dat er roest op zat en dat het vuurwapen haperde en heeft vervolgens geprobeerd het vuurwapen schoon te maken. Ook is hij ermee aan het spelen geweest. Na enige tijd heeft verdachte het magazijn weer in het vuurwapen gedaan en is wat anders gaan doen. Enig moment later is het misgegaan. Verdachte heeft het inmiddels geladen vuurwapen opgepakt, het vuurwapen op het slachtoffer gericht zonder te controleren of het vuurwapen ongeladen was en de trekker overgehaald. Daarbij werd een kogel afgevuurd, die het slachtoffer in haar hoofd heeft geraakt. De schotwond is van levensbedreigende aard gebleken. Hoewel het slachtoffer het schot heeft overleefd, heeft zij ernstig blijvend letsel hieraan overgehouden. Dit betreft hersenschade en daarmee blijvende fysieke schade. Zij zal waarschijnlijk geheel afhankelijk van anderen blijven en is rolstoelgebonden. Daarnaast heeft zij ook ernstige psychische schade door het voorval ondervonden.

Verdachte heeft door zijn handelen het slachtoffer onbeschrijflijk veel leed toegebracht. Uit de op de terechtzitting deels door haarzelf en deels door haar moeder afgelegde slachtofferverklaring is naar voren gekomen dat degene die zij was er niet meer is en ook nooit meer terug zal komen. Alles moet zij opnieuw aanleren en de schade in haar hoofd is groot. Functioneren zoals zij deed, lukt niet meer. Hoewel praten en denken steeds beter gaat, kan zij bijna niet bewegen en zit zij opgesloten in haar lichaam. Ook is uit de voorgedragen slachtofferverklaring het grote leed naar voren gekomen dat gedragen moet worden door haar naasten, zoals met name haar moeder en haar zus.

Hoewel de rechtbank niet heeft kunnen vaststellen dat verdachte opzettelijk heeft gehandeld met het doel om het slachtoffer van het leven te beroven, rekent de rechtbank het verdachte wel aan dat hij deze onaanvaardbare risico’s heeft genomen. Dat ziet op zowel het voorhanden hebben van een vuurwapen als het spelen met en schoonmaken van een vuurwapen zonder zich te verdiepen in de voorzorgsmaatregelen die moeten worden getroffen om ongelukken te voorkomen. Ook heeft verdachte voor het overhalen van de trekker, niet gecontroleerd of het vuurwapen ongeladen was. Het grote gevaar dat uitgaat van vuurwapens is de reden dat ook op het bezit ervan forse gevangenisstraffen staan. Juist om dit soort levensgevaarlijke situaties te voorkomen. De rechtbank is van oordeel dat een gevangenisstraf van een langere duur dan het voorarrest op zijn plaats is.

In strafverzwarende zin neemt de rechtbank daarbij mee dat verdachte, nadat hij het slachtoffer door haar hoofd had geschoten, ruim twee uur lang is rond gaan rijden zonder hulp voor haar in te schakelen. Hij had daarbij bovendien de telefoon van het slachtoffer meegenomen, zodat het voor haar zelf, voor zover dat al mogelijk zou zijn geweest, onmogelijk was om hulp in te schakelen. Verdachte heeft vervolgens na ruim twee uur naar 112 gebeld en in dat gesprek gemeld dat het slachtoffer net had gespuugd en dat zij nog ademde. Hij heeft bij de politie verklaard dat hij voordat hij het pand verliet ook nog mond-op-mondbeademing op het slachtoffer had toegepast en het slachtoffer toen haar hand nog bewoog. Verdachte verklaarde in zijn latere verklaring van 16 juli 2021 dat hij dacht dat het slachtoffer dood was toen hij haar woning verliet. De rechtbank houdt verdachte op dit punt echter aan zijn eerdere verklaringen die zijn afgelegd tot en met 25 september 2020 en acht gelet daarop aannemelijk dat verdachte heeft geweten dat het slachtoffer leefde toen hij het pand verliet en hij vervolgens met die wetenschap ruim twee uur lang geen hulp voor haar heeft ingeschakeld.

Voor de periode van ruim twee uur na het schot heeft verdachte geen begrijpelijke verklaring gegeven waardoor de rechtbank, gelet op de gedragingen van verdachte in die periode, als verklaring ziet dat verdachte zich toen slechts met de mogelijke gevolgen voor zichzelf heeft bezig gehouden. Hij heeft zich in ieder geval niet om het slachtoffer bekommerd. Dat is, ervan uitgaande dat verdachte per ongeluk heeft geschoten en het slachtoffer volgens hem in leven was toen hij bij haar wegging, verbijsterend om vast te stellen.

De rechtbank rekent verdachte dit zeer zwaar aan.

De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van verdachte. Hieruit blijkt dat verdachte in 2019 is veroordeeld voor het voorhanden hebben van een vuurwapen, van welke veroordeling hij bovendien nog in een proeftijd liep ten tijde van deze feiten. Ook is verdachte vaker veroordeeld voor geweldsdelicten.

De rechtbank heeft kennis genomen van de psychologische rapportage van 21 juni 2021.

Hieruit volgt dat er bij verdachte sprake is van een psychische stoornis, namelijk een persoonlijkheidsstoornis met antisociale en borderline kenmerken en een stoornis in cannabisgebruik. Gezien het duurzame patroon hiervan zijn dit problemen die al sinds lange tijd aanwezig zijn en wordt verondersteld dat de aanwezige psychische problemen ook ten tijde van het plegen van deze feiten aanwezig waren. De genoemde persoonlijkheidskenmerken kunnen echter niet in relatie worden gebracht met het eerste feit. Een vermindering van de toerekenbaarheid betreffende dit feit kan niet worden onderbouwd. Voor wat betreft het tweede feit worden geen redenen gezien om tot een vermindering van de toerekenbaarheid te adviseren. Het risico op recidive in gewelddadig gedrag wordt in algemene zin als hoog ingeschat. De psycholoog onthoudt zich van uitspraken over een interventieadvies. Er wordt geen strafrechtelijk kader geadviseerd.

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank verdachte volledig toerekenbaar ten aanzien van beide feiten.

De rechtbank houdt er in de strafoplegging rekening mee dat sprake is van eendaadse samenloop.

De officier van justitie is bij haar eis uitgegaan van een bewezenverklaring van feit 1 primair (poging tot doodslag) en feit 2. Nu de rechtbank bewezen acht dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan feit 1 subsidiair en feit 2, legt zij een lagere straf op dan door de officier van justitie is gevorderd.

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de ernst van het feit, een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden, met aftrek van voorarrest, passend en geboden is. De rechtbank ziet geen ruimte voor een andere of lichtere sanctie. Een deels voorwaardelijke straf is naar het oordeel van de rechtbank voor verdachte een gepasseerd station, gelet ook op de proeftijd waarin verdachte liep ten tijde van het plegen van de deze feiten.

De tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet of tot het moment dat de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling aan de orde is, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

[slachtoffer]

De benadeelde partij [slachtoffer] vordert een schadevergoeding van € 1.068.350,11 voor feit 1, waarvan € 668.350,11 materiële schade en € 400.000,- immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De rechtbank heeft hiervoor overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte dit feit heeft gepleegd. Dit betekent ook dat verdachte onrechtmatig heeft gehandeld naar de benadeelde partij toe en dat hij verplicht is de schade van de benadeelde partij te vergoeden.

De rechtbank stelt vast dat de gevorderde materiële schade tot een bedrag van € 46.920,11 niet is betwist en voldoende is onderbouwd, en zal dit bedrag toewijzen.

Het overige deel van de gevorderde materiële schade bestaat uit een bedrag van € 621.430,- betreffende het wegvallen van inkomen. Voor dat deel is de rechtbank van oordeel dat feiten en omstandigheden die tot toewijzing van het gevorderde bedrag zouden kunnen leiden niet voldoende vast staan, mede gelet op de betwisting daarvan door de verdediging. Door de verdediging is gemotiveerd betwist dat er zicht is op een medische eindtoestand. Gelet hierop is dit alleen vast te stellen na een nadere onderbouwing of bewijslevering. Daarvoor is in deze procedure geen plaats. Verdere behandeling van dat deel van de vordering levert naar het oordeel van de rechtbank een onevenredige belasting van het strafgeding op, zodat de benadeelde partij voor dat deel niet-ontvankelijk in haar vordering zal worden verklaard. Dat deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Wat de gevorderde immateriële schade betreft, acht de rechtbank, gelet op de aard en de ernst van de lichamelijke en psychische gevolgen voor de benadeelde partij en rekening houdend met de bedragen die in vergelijkbare gevallen worden toegekend, een vergoeding tot een bedrag van € 200.000,- redelijk en billijk. De vordering kan dan ook tot dat bedrag worden toegewezen. Voor het overige deel zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk worden verklaard in haar vordering.

Concluderend acht de rechtbank de door de benadeelde gevorderde schadevergoeding toewijsbaar tot een bedrag van € 246.920,11, waarvan € 46.920,11 materiële schade en

€ 200.000,- immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening.

Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die een rechtstreeks gevolg is van het bewezenverklaarde feit.

De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.

[naam 2]

De benadeelde partij [naam 2] vordert een schadevergoeding van € 51.754,75 voor feit 1, waarvan € 11.754,75 materiële schade, € 25.000,- immateriële schade in de zin van shockschade en € 15.000,- affectieschade, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De rechtbank stelt vast dat de gevorderde affectieschade van € 15.000,- niet is betwist en niet onrechtmatig of ongegrond voorkomt en zal dit bedrag toewijzen. Ook de gevorderde materiële schade is tot een bedrag van € 6.844,81, betreffende reiskosten, niet betwist en is voldoende onderbouwd. De rechtbank zal ook dit bedrag toewijzen.

Tevens acht de rechtbank het gevorderde bedrag van € 3.541,- betreffende verblijfskosten voldoende onderbouwd en voor toewijzing vatbaar.

Daarnaast wordt als materiële schade een bedrag van € 653,94 gevorderd betreffende extra kosten. Voor dat deel is de rechtbank van oordeel dat deze kosten geen schade betreffen die een rechtstreeks gevolg zijn van het bewezenverklaarde feit, zodat de benadeelde partij voor dat deel niet-ontvankelijk in haar vordering zal worden verklaard.

Wat de gevorderde immateriële schade in de vorm van shockschade betreft, sluit de rechtbank aan bij de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad betreffende de criteria voor toekenning daarvan. Vergoeding van shockschade kan plaatsvinden als bij de benadeelde partij een hevige emotionele schok wordt teweeggebracht door ofwel het waarnemen van het ten laste gelegde, ofwel door de directe confrontatie met de ernstige gevolgen ervan. Uit die emotionele schok moet vervolgens geestelijk letsel zijn voortgevloeid. Dat zal zich met name kunnen voordoen als de benadeelde partij en het slachtoffer een nauwe affectieve relatie hadden en het slachtoffer bij het ten laste gelegde is gedood of verwond. Voor vergoeding van deze schade is dan wel vereist dat het bestaan van geestelijk letsel, waardoor iemand in zijn persoon is aangetast, in rechte kan worden vastgesteld. Dat zal in het algemeen slechts het geval zal zijn als sprake is van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld. Het bestaan van een dergelijk ziektebeeld is blijkens de jurisprudentie een harde eis voor toekenning van shockschade en moet door de rechtbank worden onderzocht.

Uit de stukken in het dossier blijkt echter niet van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld bij de benadeelde partij. Voor een inhoudelijke beoordeling van de vordering zou dus nader onderzoek noodzakelijk zijn. De rechtbank is gelet daarop van oordeel dat de behandeling van de vordering tot vergoeding van immateriële schade een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. De benadeelde partij zal dan ook niet-ontvankelijk worden verklaard in dit deel van de vordering. Dat deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht. Daarmee zegt de rechtbank niet dat de moeder geen leed heeft ondervonden. De rechtbank zegt ook niet dat de moeder geen recht heeft op een dergelijke schadevergoeding, maar alleen dat de rechtbank daar in deze strafzaak geen oordeel over kan geven.

In samenhang met het voorgaande acht de rechtbank ook de gevorderde materiële kosten betreffende een bedrag van € 715,- aan therapiekosten niet voor toewijzing vatbaar, aangezien niet vast is komen te staan dat er bij de benadeelde partij sprake is geweest van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld. De benadeelde partij zal ook betreffende dat deel van de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard.

Concluderend acht de rechtbank de door de benadeelde gevorderde schadevergoeding toewijsbaar tot een bedrag van € 25.385,81, waarvan € 15.000,- affectieschade en

€ 10.385,81 materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening.

Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die een rechtstreeks gevolg is van het bewezenverklaarde feit.

De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.

[naam 3]

De benadeelde partij [naam 3] vordert een schadevergoeding van € 15.000,- voor feit 1, betreffende affectieschade, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Op grond van de sinds 1 januari 2019 in werking getreden Wet Affectieschade kunnen naasten vergoeding van schade vorderen die bestaat uit het verdriet door het leed van een naaste, als gevolg van een strafbaar feit. In artikel 6:107 is gespecificeerd wie hiervoor in aanmerking komen. Indien een vordering niet onder een van de categorieën uit de wet valt, kan een beroep gedaan worden op de hardheidsclausule, als een persoon meent toch als naaste in de zin van deze wet te moeten worden aangemerkt. In dat geval zal die benadeelde partij moeten aantonen dat sprake was van een hechte, affectieve relatie met de persoon die het strafbare feit is overkomen.

De benadeelde partij heeft de vordering ingediend als zus van het slachtoffer en valt niet onder (een van) de genoemde categorieën uit de wet. Het uitgangspunt in de wet is namelijk dat broers en zussen geen aanspraak kunnen maken op vergoeding van affectieschade. Alleen in heel bijzondere gevallen, waarin sprake is van een hechte affectieve relatie, die (zeer) uitgaat boven de ‘gewone’ hechte relatie die broers en zussen kunnen hebben, is ook ruimte voor vergoeding van affectieschade aan een broer of zus.

De rechtbank is van oordeel dat in de gegeven omstandigheden er geen termen aanwezig zijn voor toewijzing van het verzoek tot toewijzing van affectieschade. Zonder af te doen aan de waardevolle band die de benadeelde partij met haar zus heeft en hoe begrijpelijk haar leed ook is, is de rechtbank van oordeel dat de aangevoerde omstandigheden niet een beroep op de wettelijke hardheidsclausule rechtvaardigen, nu niet voldoende is onderbouwd dat de verhouding tussen de benadeelde partij en haar zus sterk afwijkt van wat in het algemeen gebruikelijk is tussen broers en zussen binnen een gezin. De benadeelde partij zal dan ook niet-ontvankelijk worden verklaard in de vordering.

De bewaring als stukken ter overtuiging en de onttrekking aan het verkeer

De rechtbank zal de bewaring van de hierna in de beslissing genoemde in beslag genomen voorwerpen gelasten als stukken ter overtuiging tot het onherroepelijk worden van het vonnis.

Daarna zijn deze voorwerpen vatbaar voor onttrekking aan het verkeer. Gebleken is dat beide bewezenverklaarde feiten zijn begaan met behulp van of met betrekking tot de voorwerpen. Verder zijn de voorwerpen van zodanige aard dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet en het algemeen belang.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de voorwaardelijke straf van twee maanden gevangenisstraf die aan verdachte is opgelegd bij vonnis van de politierechter van 29 mei 2019 onder parketnummer 02/700227-27 ten uitvoer zal worden gelegd.

De rechtbank stelt vast dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig heeft gemaakt aan nieuwe strafbare feiten en daarmee de algemene voorwaarde heeft overtreden. Gelet hierop zal de vordering tot tenuitvoerlegging worden toegewezen.

De beslissing berust op de artikelen 36b, 36c, 36f, 55 en 308 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 26 en 55 van de Wet wapens en munitie, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.

De rechtbank:

Vrijspraak

- spreekt verdachte vrij van het onder 1 primair ten laste gelegde feit;

Bewezenverklaring

- verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;

- spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;

Strafbaarheid

- verklaart dat het bewezenverklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:

eendaadse samenloop van:

feit 1 subsidiair: aan zijn schuld te wijten zijn dat een ander zwaar lichamelijk letsel

bekomt;

en

feit 2: handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie, terwijl het feit is begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III, terwijl tijdens het plegen van dit misdrijf nog geen vijf jaren zijn verlopen sedert een vroegere veroordeling van verdachte tot een gevangenisstraf wegens een daaraan soortgelijk misdrijf in kracht van gewijsde is gegaan;

- verklaart verdachte strafbaar;

Strafoplegging

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 30 (dertig) maanden;

- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf;

Benadeelde partijen

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer] van € 246.920,11, waarvan € 46.920,11 aan materiële schade en € 200.000,- aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;

- verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk en bepaalt dat de vordering voor dat gedeelte bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht;

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer

[slachtoffer] (feit 1), € 246.920,11 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf

26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening;

- bepaalt dat bij niet betaling 330 dagen gijzeling kan worden toegepast, met dien verstande dat toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft;

- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd;

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [naam 2] van € 25.385,81, waarvan € 10.385,81 aan materiële schade en € 15.000,- aan affectieschade, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf 26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;

- verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk en bepaalt dat de vordering voor dat gedeelte bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht;

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer

[naam 2] (feit 1), € 25.385,81 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente, vanaf

26 augustus 2020 tot aan de dag der voldoening;

- bepaalt dat bij niet betaling 35 dagen gijzeling kan worden toegepast, met dien verstande dat toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft;

- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd;

- verklaart de benadeelde partij [naam 3] niet-ontvankelijk in de vordering;

- veroordeelt de benadeelde partij [naam 3] in de kosten van verdachte, tot nu toe begroot op nihil;

Beslag

- gelast de bewaring als stukken ter overtuiging tot het onherroepelijk worden van het vonnis van de inbeslaggenomen voorwerpen, te weten:

* 1 stuk Munitie (Omschrijving: G225336 Kogelpatroon 3, Sellier & Bellot Lug);

* 1 stuk Wapen (Omschrijving: G2235331, zwart, merk: Cz 75 b);

* 1 stuk Patroonhouder (Omschrijving: G2235332, Cz);

* 1 stuk Munitie (Omschrijving: G2235334, kogelpatroon, Speer Luger);

* 1 stuk Munitie (Omschrijving: G2235335 Kogelpatroon 2, Sellier & Bellot Lug).

- verklaart voornoemde inbeslaggenomen voorwerpen onttrokken aan het verkeer zodra het vonnis onherroepelijk wordt;

Vordering tenuitvoerlegging

- gelast dat de voorwaardelijke straf die bij vonnis van de politierechter van 29 mei 2019 is opgelegd in de zaak onder parketnummer 02/700227-17 ten uitvoer zal worden gelegd, te weten een gevangenisstraf voor de duur van 2 (twee) maanden.

Dit vonnis is gewezen door mr. G.H. Nomes, voorzitter, mr. J. Bergen en mr. H. Skalonjic, rechters, in tegenwoordigheid van mr. C.E.A.M. van der Ven - van de Riet, griffier, en is uitgesproken ter openbare zitting op 21 januari 2022.