Hof Den Haag, 04-04-2017, nr. BK-16/00476

GERECHTSHOF DEN HAAG

Team Belastingrecht

meervoudige kamer

nummer BK-16/00476

in het geding tussen:

en

de Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam, de Inspecteur,

op het hoger beroep van belanghebbende tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag (hierna: de Rechtbank) van 13 september 2016, nummer SGR 16/4173, betreffende de hierna vermelde beschikking.

De Inspecteur heeft op de voet van artikel 52a van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR) voor de jaren 2010 tot en met 2014 een informatiebeschikking ten name van belanghebbende gegeven.

Belanghebbende heeft tegen de informatiebeschikking bezwaar gemaakt.

De Inspecteur heeft belanghebbendes bezwaar afgewezen.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep bij de Rechtbank ingesteld. De Rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. Ter zake daarvan is een griffierecht geheven van € 503.

De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgehad ter zitting van het Hof van 21 februari 2017. Partijen zijn verschenen. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt.

Op grond van de stukken van het geding en het ter zitting verhandelde is, als tussen partijen niet in geschil, dan wel door één van hen gesteld en door de wederpartij niet of onvoldoende weersproken, in hoger beroep komen vast te staan:

4. De Rechtbank heeft het volgende overwogen:

"(…)

6. Zoals blijkt uit de citaten in overweging 3 is de informatiebeschikking gegeven omdat niet is voldaan aan de bewaarplicht, een voorraadadministratie ontbreekt, zich negatieve kassaldi voordoen en sprake is van een te laag of negatief bedrag aan netto privéuitgaven.

7. Uit het concept-controlerapport komt naar voren dat het niet voldoen aan de bewaarplicht in hoofdzaak ziet op de omstandigheid dat facturen door een computercrash niet digitaal bewaard zijn. Nu, zoals [belanghebbende] onweersproken heeft gesteld, de papieren versies van deze facturen echter wel bewaard zijn gebleven, leidt het ontbreken van de digitale versies van de facturen niet tot de conclusie dat [belanghebbende] niet heeft voldaan aan haar bewaarplicht. Van de overige bescheiden die volgens [de Inspecteur] niet zijn bewaard, is onvoldoende duidelijk geworden dat die bescheiden daadwerkelijk aanwezig zijn geweest. Niet aannemelijk is geworden dat [belanghebbende] niet heeft voldaan aan de bewaarplicht.

8. Onderhavige informatiebeschikking heeft uitsluitend betrekking op de omzetbelasting. Het wel of niet bijhouden van een voorraadadministratie is niet van invloed op het tijdig en tot de juiste bedragen boeken van de ontvangsten en uitgaven ter zake waarvan omzetbelasting moet worden voldaan of kan worden teruggevraagd. Het ontbreken van een voorraadadministratie leidt er op zichzelf dus niet toe dat de fiscale verplichtingen van [belanghebbende], voor zover die betrekking hebben op de omzetbelasting, niet duidelijk uit de administratie blijken.

9. [Belanghebbende] heeft ter zitting gesteld dat de storting in de kas in 2010 van € 5.000 afkomstig is van een van haar bankrekeningen. Zij heeft echter geen bewijsstukken overgelegd waaruit die bankopname blijkt. Dat zij dat niet heeft gedaan omdat zij van mening is dat [de Inspecteur] dat bankafschrift al gezien moet hebben ten tijde van de controle, komt voor haar rekening en risico. Voor de negatieve kassaldi in de overige jaren heeft [belanghebbende] ter zitting aangevoerd dat de desbetreffende geldstortingen afkomstig zijn van verkopen die [A] in privé heeft gedaan van onder meer tot zijn privévermogen behorende verzamelobjecten op het gebied van de autoracerij. Ook heeft zij ter zitting aangevoerd dat [B] inkomsten uit loondienst had. [Belanghebbende] heeft echter ter onderbouwing van deze verklaringen geen bewijsstukken overgelegd. Nu zij verder heeft verklaard dat die looninkomsten van [B] niet contant werden uitbetaald, kunnen die gestelde inkomsten in ieder geval geen verklaring zijn voor de herkomst van de desbetreffende geldstortingen. [Belanghebbende] heeft dan ook geen afdoende verklaring gegeven voor de negatieve kassaldi.

10. De bijlagen bij het concept-controlerapport bevatten onder meer de vermogensvergelijkingen over de jaren 2010 tot en met 2014. De vermogensvergelijkingen zijn zo opgesteld dat die resulteren in een bruto privé en, na aftrek van een bedrag aan benoemde posten, in het netto privé. Van de benoemde posten zijn specificaties bijgevoegd en daaruit blijkt dat daarin geen uitgaven voor voedsel, drank en kleding zijn begrepen. De vermogensvergelijkingen over 2010 en 2011 resulteren in een positief netto-privé van respectievelijk € 5.562 en € 11.623 en die over 2012, 2013 en 2014 in een negatief netto privé van respectievelijk € 4.950, € 22.513 en € 990. Met hetgeen [belanghebbende] heeft aangevoerd en overgelegd heeft zij deze uitkomsten niet ontzenuwd. Zoals hiervoor al is overwogen heeft [belanghebbende] geen bewijsstukken overgelegd van de door haar gestelde, niet in de vermogensvergelijkingen voorkomende, loon inkomsten van [B] . Zij heeft desgevraagd evenmin kunnen concretiseren in welke periode [B] die inkomsten uit loondienst heeft gehad. Ter zitting heeft [belanghebbende] blijk gegeven verder niet bereid te zijn feiten en omstandigheden aan te dragen en met bescheiden te onderbouwen waaruit de onjuistheid van de vermogensvergelijkingen zou kunnen blijken. Zij heeft verklaard daartoe pas te willen overgaan na ontvangst van een definitief controlerapport.

11. Gezien hetgeen is vermeld in overwegingen 9 en 10, heeft [de Inspecteur] met het concept-controlerapport en de daarbij behorende bijlagen, aannemelijk gemaakt dat [belanghebbende] haar administratie niet op een zodanige wijze heeft gevoerd dat haar fiscale verplichtingen daaruit te allen tijde duidelijk blijken. [Belanghebbende] heeft met hetgeen zij daartoe heeft aangevoerd en overgelegd, het tegendeel niet aannemelijk gemaakt. Dit brengt de rechtbank tot de slotsom dat de informatiebeschikking terecht is gegeven. Het beroep is daarom ongegrond.

(…)"

In hoger beroep is evenals voor de Rechtbank in geschil of de informatiebeschikking terecht is gegeven.

Belanghebbende beantwoordt deze vraag ontkennend, de Inspecteur bevestigend. Voor de standpunten van partijen verwijst het Hof naar de stukken van het geding.

Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank, tot vernietiging van de uitspraak op bezwaar en tot vernietiging van de informatiebeschikking.

De Inspecteur concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.

In artikel 52 AWR is, voor zover hier van belang, bepaald dat administratieplichtigen gehouden zijn van hun vermogenstoestand en van alles betreffende hun bedrijf naar de eisen van dat bedrijf op zodanige wijze een administratie te voeren en de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers op zodanige wijze te bewaren, dat te allen tijde hun rechten en verplichtingen alsmede de voor de heffing van belasting overigens van belang zijnde gegevens hieruit duidelijk blijken. In artikel 52a, lid 1, AWR is, voor zover hier van belang, bepaald dat als met betrekking tot een op te leggen belastingaanslag niet of niet volledig wordt voldaan aan de verplichtingen ingevolge artikel 52 AWR, de inspecteur dit kan vaststellen bij voor bezwaar vatbare (informatie)beschikking.

De onderhavige informatiebeschikking is gegeven omdat zich negatieve kassaldi voordoen, een voorraadadministratie ontbreekt, niet is voldaan aan de bewaarplicht en sprake is van een te laag of negatief bedrag aan netto-privéuitgaven.

Vooropgesteld zij dat bij een ondernemer waarbij een niet te verwaarlozen deel van de transacties contant worden afgerekend, de kasadministratie een wezenlijk deel van de administratie vormt. In dit verband geldt dat belanghebbende geen afdoende verklaring voor de door de Inspecteur geconstateerde negatieve kassaldi heeft gegeven. Het Hof maakt overweging 9 van de uitspraak van de Rechtbank tot de zijne. Het Hof concludeert dat belanghebbende geen controleerbare en sluitende kasadministratie heeft gevoerd.

Voorts mag van een ondernemer die in tweedehands auto’s handelt en personenauto’s repareert worden verlangd dat een inkoop- en voorraadadministratie wordt gevoerd van de ingekochte en in voorraad staande auto’s en de gebruikte materialen. Zonder een deugdelijke inkoop- en voorraadadministratie te voeren en te bewaren, kan niet worden voldaan aan artikel 52, lid 1, AWR waarin is bepaald dat op zodanige wijze een administratie wordt gevoerd en bewaard dat te allen tijde de rechten en verplichtingen alsmede de voor de heffing van belasting overigens van belang zijnde gegevens van administratieplichtigen hieruit duidelijk blijken. Dienaangaande geldt dat belanghebbende geen afdoende verklaring heeft gegeven voor het in het geheel niet voeren van een voorraadadministratie.

Verder heeft belanghebbende de verzekeringsrapporten/schaderapporten, waarnaar op de facturen wordt verwezen, niet bewaard. Naar het oordeel van het Hof vallen dergelijke detailgegevens onder de in artikel 52 AWR opgenomen bewaarplicht, nu daarnaar expliciet wordt verwezen op de facturen en daarmee de omzet kan worden gecontroleerd.

Tot slot geldt dat belanghebbende de door de Inspecteur door middel van vermogensvergelijkingen berekende lage dan wel negatieve netto privébedragen niet heeft ontzenuwd. Dienaangaande maakt het Hof overweging 10 van de uitspraak van de Rechtbank tot de zijne.

Slotsom

Gelet op de hiervoor vermelde gebreken in de administratie heeft belanghebbende voor de jaren 2010 tot en met 2014 niet voldaan aan de op haar rustende administratie- en bewaarplicht als bedoeld in artikel 52 AWR.

Het Hof acht de schending van de administratieplicht, zoals hiervoor is overwogen onder 7.3, 7.4 en 7.6, van een zodanig gewicht dat het geven van een informatiebeschikking en de daarbij behorende sanctie van de omkering en verzwaring van de bewijslast ter zake gerechtvaardigd is .

Gelet op het vorenoverwogene is de onderhavige informatiebeschikking rechtsgeldig gegeven. Het hoger beroep van belanghebbende is ongegrond. Het Hof zal geen nieuwe termijn stellen op de voet van artikel 27h, lid 2, AWR in samenhang met artikel 27e, lid 2, AWR omdat de onderhavige schending zich niet leent voor herstel.

Het Hof acht geen termen aanwezig de Inspecteur te veroordelen in de door belanghebbende in hoger beroep gemaakte proceskosten.

Evenmin is er aanleiding de Inspecteur te gelasten het verschuldigde griffierecht aan belanghebbende te vergoeden.

Het Gerechtshof bevestigt de uitspraak van de Rechtbank.

Deze uitspraak is vastgesteld door mrs. E. M . Vrouwenvelder, H .A.J. Kroon en Chr.Th.P. M . Zandhuis in tegenwoordigheid van de griffier drs. N. El Allaoui. De beslissing is op 4 april 2017 in het openbaar uitgesproken.

aangetekend aan

partijen verzonden:

Zowel de belanghebbende als het daartoe bevoegde bestuursorgaan kan binnen zes weken na de verzenddatum van deze uitspraak beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden. Daarbij moet het volgende in acht worden genomen:

- de naam en het adres van de indiener;

- de dagtekening;

- de gronden van het beroep in cassatie.

Het beroepschrift moet worden gezonden aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag.

De partij die beroep in cassatie instelt is griffierecht verschuldigd en zal daarover bericht ontvangen van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan worden verzocht de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.