4.7.4 De taken en bevoegdheden van de schaderegelaar

De schaderegelaar heeft, zoals in paragraaf 4.73 aangegeven, op grond van art. 21 lid 1, tweede alinea van de Richtlijn tot taak de vorderingen van benadeelden in de zin van art. 20 lid 1 te behandelen en af te wikkelen. Wat moet daaronder worden verstaan?

Het vijfde lid van art. 21 bepaalt dat de schaderegelaar over voldoende bevoegdheden beschikt om de verzekeraar te vertegenwoordigen en de verzoeken om schadevergoeding volledig af te handelen. Twee vragen rijzen daarbij. In de eerste plaats de vraag of de schaderegelaar beperkt mag worden in zijn vertegenwoordigingsbevoegdheid, met name of de verzekeraar kan bedingen dat de schaderegelaar om toestemming vraagt alvorens aansprakelijkheid te erkennen of een regelingsaanbod toe doen. In de tweede plaats de vraag of onder het 'volledig afhandelen' van het verzoek om schadevergoeding ook moet worden begrepen het doen van uitkeringen aan de benadeelde.

Ten aanzien van de bevoegdheid van de verzekeraar om de volmacht van de schaderegelaar te beperken werd hiervoor, paragraaf 4.7.3, reeds gesteld dat daartegen minder bezwaar bestaat dan in het geval van de benoemde correspondent in het kader van het groenekaartstelsel. Toch is gerede twijfel mogelijk De woorden "voldoende bevoegdheden om de verzekeraar te vertegenwoordigen en verzoeken (om schadevergoeding) geheel af te handelen" lijken een beperking van de volmacht van de schaderegelaar uit te sluiten. Een dergelijke inperking van de schaderegelingsvolmacht van de schaderegelaar lijkt daarom zo niet in strijd met de tekst, dan toch met de geest van de Richtlijn.

Fuhrer lijkt een iets andere opvatting te koesteren. Hij meent immers dat:

Niet goed is echter in te zien hoe deze kennelijk onbegrensde mogelijkheid om de vertegenwoordigingsbevoegdheid intern te beperken zonder gevolgen kan blijven voor de opstelling van de schaderegelaar ten opzichte van zijn slachtoffer. Hij zal dan toch het risico lopen zelf de schade te moeten betalen als hij zijn interne instructies negeert.

De tweede hiervoor opgeworpen vraag of onder volledig afhandelen van het schadegeval ook moet worden verstaan het doen van schade-uitkeringen aan de benadeelde, lijkt eenvoudig te beantwoorden. Hoewel de Richtlijn zelf, met name art. 21, daarover niet volkomen duidelijk is, neemt de Preambule daarover elke twijfel weg. Overweging 37 maakt duidelijk dat onder het 'namens en voor rekening van de verzekeringsonderneming afwikkelen' van schadegevallen ook moet worden verstaan het doen van de uitkering. In dit licht is hooguit te betreuren dat een expliciete bepaling daaromtrent in de Richtlijn, zoals die in het oorspronkelijke commissievoorstel nog voorkwam, ontbreekt.3 Een interessante vraag is echter of de benadeelde ook betaling door de schaderegelaar kan afdwingen. Ik zou menen van niet. De bevoegdheid tot betalen houdt immers nog geen verplichting daartoe in. Nu de benadeelde de schaderegelaar bovendien niet in rechte kan betrekken (hij is immers slechts de vertegenwoordiger van de echte wederpartij van de benadeelde, de verzekeraar; de Richtlijn maakt dat in overwegingen 38 en 39 nog eens duidelijk), heeft hij bij deze ruime bevoegdheid van de schaderegelaar niet bijzonder veel baat. Hij zal toch tegen de verzekeraar moeten procederen tot nakoming van de overeengekomen (of in rechte vastgestelde) schadevergoeding.