6.4.5 De rol van de rechter

In lijn met de uitlegregels uit het algemene overeenkomstenrecht is de rechter, de bevoegde rechter inzake de biedplicht is de OK (art. 5:73 lid 1 Wft)1, in beginsel vrij in de keuze van de middelen die hij bij het bepalen van het doel van de samenwerking wil bezigen.2 Maar, zoals hiervoor al aan een aantal keer aan de orde kwam (§ 6.4.2), heeft de rechter als bijzondere opdracht om de bedoelingen van partijen objectief te toetsen. Dit betekent onder meer dat de rechter niet gebonden is aan een bepaalde uitleg waarover partijen het zelf eens zijn. Anders dan in het algemene verbintenissenrecht3 is hij in het verlengde van het voorgaande ook vrij om een bewijsaanbod terzake van partijbedoelingen af te wijzen, omdat hij op grond van de tekst of anderszins reeds de betekenis van het desbetreffende beding heeft vastgesteld.

De uitleg van wilsverklaringen is voorbehouden aan de feitenrechter, de OK dus.4 Behoudens wanneer zij hierbij een onjuiste maatstaf hanteert, hetgeen gelet op de hiervoor genoemde vrijheid bij het achterhalen van de gemeenschappelijke partijbedoeling niet voor de hand ligt, of haar beslissing ontoereikend motiveert, is deze in cassatie onaantastbaar.5