16.3.4 De aard van het tijdelijke bestuurderschap

Tijdens de parlementaire behandeling1 van art. 54a WvK (oud, thans art. 2:356 sub c BW) is er welbewust voor gekozen om de ondernemingskamer de bevoegdheid te geven om tijdelijk een bestuurder aan te stellen en niet een daarvan te onderscheiden “beheerder”.2 Dat neemt niet weg dat in theorie tijdelijke bestuurders en gewone bestuurders rechtens van elkaar te onderscheiden rechtsposities kunnen zijn. In de literatuur wordt echter verdedigd dat voor een tijdelijke bestuurder geen andere regels gelden dan voor een buiten de enquêteprocedure aangestelde bestuurder.3 Die opvatting vindt steun in de rechtspraak en parlementaire behandeling van de aanpassing van het enquêterecht uit 2013.

In de Fuldauer-beschikking4 ging de Hoge Raad ook in op de bevoegdheden van bestuurders die tijdelijk zijn aangesteld door de rechter. Geoordeeld werd dat een tijdelijke bestuurder in beginsel “dezelfde” wettelijke en statutaire bevoegdheden heeft als een “gewone” bestuurder van de desbetreffende rechtspersoon. In haar Novero-beschikking5 herhaalde de ondernemingskamer dit nog eens.6

Uit het feit dat een tijdelijke bestuurder dezelfde bevoegdheden heeft als een gewone bestuurder, volgt mijns inziens dat een tijdelijke bestuurder ook dezelfde verantwoordelijkheden heeft. Ook die opvatting vindt steun in de rechtspraak en parlementaire behandeling van de aanpassing van het enquêterecht uit 2013. In haar Begemann-beschikking7 overwoog de ondernemingskamer dat de door haar tijdelijk aangestelde bestuurder en commissaris de volle verantwoordelijkheid voor het beleid droegen. In de Rosenberg Van der Does-beschikking8 overwoog de ondernemingskamer dat tijdelijke bestuurders zich dienen te richten op het belang van de vennootschap en de met haar verbonden onderneming, hetgeen ook geldt voor gewone bestuurders. De Hoge Raad liet zich hierover nog niet in algemene zin uit. In de Fuldauer-beschikking ging de Hoge Raad wel in op de taak van de tijdelijke bestuurder, maar beperkte hij zich daarbij tot het tijdelijke karakter van de aanstelling. Tijdens de parlementaire behandeling van de aanpassing van het enquêterecht uit 2013 stelde de minister van Veiligheid en Justitie dat voor tijdelijke bestuurders en gewone bestuurders hetzelfde aansprakelijkheidsregime diende te gelden.9 Dat neemt niet weg dat de precieze inhoud van de bestuurstaak steeds dient te worden bepaald aan de hand van de omstandigheden en tijdelijke bestuurders in bijzondere omstandigheden functioneren.10