4.3.8.1 Inleiding

203. Vernietigt de Hoge Raad het bestreden arrest, vonnis of de bestreden beschikking en dient vervolgens nog een beslissing te worden genomen over feiten waarover de lagere rechters nog geen uitspraak hebben gedaan, dan schrijft art. 421 Rv voor dat de Hoge Raad het geding verwijst, tenzij het een punt van ondergeschikte aard betreft, waarover de Hoge Raad op grond van de stukken van het geding een beslissing kan geven. Voor het geval na de vernietiging een beslissing moet worden gegeven over rechtspunten, waarover nog geen uitspraak is gedaan, bepaalt art. 422 Rv dat de Hoge Raad 'naar bevind van omstandigheden' daarover een beslissing zal geven, dan wel daartoe het geding zal verwijzen naar een lagere rechter.1 In beginsel zal de rechter naar wie het geding is verwezen de zaak moeten behandelen in de stand waarin deze zich bevond ten tijde van de vernietigde uitspraak. Beslissingen die in cassatie niet of zonder succes zijn bestreden, zijn na verwijzing onaantastbaar2 en voor nieuwe feitelijke beweringen of bewijsaanbiedingen is na verwijzing geen plaats.3 Dat laatste lijdt echter uitzondering, zo wordt in de jurisprudentie aanvaard, indien de uitspraak van de Hoge Raad een kwestie aan de orde stelt waarover partijen zich nog niet eerder hebben kunnen uitlaten4 of indien zich na de uitspraak van de Hoge Raad nieuwe feiten hebben voorgedaan of het recht is gewijzigd en dit binnen de grenzen van de rechtsstrijd, zoals getrokken door de uitspraak in cassatie, relevant is.5