Hof 's-Hertogenbosch, 18-01-2011, nr. HD 200.041.972

het tijdstip waarop de huurovereenkomst tussen partijen eindigt vastgesteld op 1 oktober 2009;

het bedrag dat [Y.] en [Z.] aan [X.] moeten betalen ter tegemoetkoming in zijn verhuis- en inrichtingskosten vastgesteld op € 3.000,= en [Y.] en [Z.] hoofdelijk veroordeeld tot betaling van dit bedrag aan [X.];

het bedrag dat [Y.] en [Z.] aan [X.] moeten betalen in het geval blijkt dat de wil om het gehuurde in eigen gebruik te nemen in werkelijkheid niet aanwezig is geweest, bepaald op € 75.000,=, onverminderd het recht van [X.] op verdere schadevergoeding,

en in reconventie

[Y.] en [Z.] hoofdelijk veroordeeld tot betaling vóór 1 oktober 2009 aan [X.] van een bedrag van € 20.000,=, een en ander met afwijzing van het meer of anders gevorderde en compensatie van de proceskosten.

8.7 Bij de beantwoording van de vraag of de opzegging van een huurovereenkomst door de verhuurder op grond van dringend eigen gebruik gerechtvaardigd is, zijn alle omstandigheden van het geval van belang en wel naar de stand van zaken op het moment dat hierover een beslissing genomen wordt. Het is, met andere woorden, een beslissing ex nunc en niet ex tunc. Hiervan uitgaande dienen de hiervoor onder 8.5 weergegeven drie vragen opnieuw onder ogen gezien te worden. Allereerst dient dan bezien te worden of [Y.] en [Z.] naar de situatie van dit moment voldoende aannemelijk hebben gemaakt dat [Y.] en [Z.], maar in het bijzonder [Y.], het gehuurde dringend nodig hebben voor eigen gebruik.

8.8 In eerste aanleg hebben [Y.] en [Z.] in dit verband gesteld dat hun woonsituatie onhoudbaar was geworden doordat zij in één huis samenwoonden terwijl zij besloten hadden uit elkaar te gaan en [Z.] inmiddels een nieuwe partner had gevonden. De spanningen die daar het gevolg van waren, noemden [Y.] en [Z.] ondraaglijk. [Y.] diende daarom te kunnen beschikken over zelfstandige woonruimte, terwijl die woonruimte tevens geschikt diende te zijn om het door [Y.] en [Z.] beoogde co-ouderschap van de vier kinderen vorm te geven. Hieraan voldeed, na een verbouwing van de opslagruimte op de begane grond, het pand aan het [pand 1.] volgens [Y.] en [Z.] helemaal. [X.] heeft, zowel in eerste aanleg als in zijn memorie van grieven, gemotiveerd betwist dat sprake is van dringend eigen gebruik.

8.9 Uit hetgeen [Y.] en [Z.] in hun memorie van antwoord in het principaal appel naar aanleiding van de eerste grief van [X.] naar voren hebben gebracht, blijkt dat hun situatie thans wezenlijk is veranderd. [Y.] en [Z.] wonen niet langer samen in de woning aan de [pand 2.]. [Z.] woont nu in die woning terwijl [Y.] daar sinds enige tijd niet meer woont. Zowel [Y.] als [Z.] hebben nu een nieuwe partner. De ervaring van [Y.] en [Z.] met het co-ouderschap is positief. De helft van de weekends en twee van de vijf weekdagen verblijven de kinderen bij [Y.], aldus [Y.] en [Z.]. Voor de ideale vormgeving van het co-ouderschap is het nog altijd hun wens om de woning aan het [pand 1.] te gebruiken. Daarin ligt voor hen ook de hoofdreden voor de door hen gewenste beëindiging van de huurovereenkomst met [X.].

8.10 Het hof constateert dat [Y.] en [Z.] geen duidelijkheid hebben verschaft met betrekking tot de actuele status van hun huwelijk en eventuele regelingen omtrent het gezag over hun kinderen. In hun toelichting op grief 4 van [X.] hebben zij alleen gesteld dat zij zijn gescheiden van tafel en bed en dat een echtscheidingsprocedure is opgestart. Enig concreet gegeven daaromtrent ontbreekt evenwel, evenals enige onderbouwing met bescheiden. Het dient er dan ook voor gehouden te worden dat de door hen geëntameerde echtscheidingsprocedure nog voortduurt.

8.11 In de opzeggingsbrief van 10 september 2008 (prod. 2 inl. dagv.) zijn de onwenselijkheid van het verder samenwonen van [Y.] en [Z.], het voornemen om tot co-ouderschap over te gaan en het ontbreken van inkomen aan de zijde van [Y.] als gronden voor de opzegging vermeld. [Y.] en [Z.] wonen in ieder geval kennelijk niet meer samen in de woning aan de [pand 2.]. De onhoudbare situatie, die dat samenwonen volgens [Y.] en [Z.] meebracht en die zij in eerste aanleg hebben aangevoerd als grondslag voor beëindiging van de huurovereenkomst met [X.], doet zich nu dus niet meer voor. [Y.] heeft voor zichzelf blijkbaar inmiddels alternatieve woonruimte gevonden. Waar dat is en welke consequenties die woonruimte heeft voor de realisering van het co-ouderschap, wordt door [Y.] en [Z.] op geen enkele wijze toegelicht of met bescheiden onderbouwd. De nieuwe woonsituatie van [Y.] vormt in ieder geval kennelijk geen beletsel voor de uitvoering van het door hen gewenste co-ouderschap nu zij aangeven dat dit op dit moment erg goed werkt. In hun reactie op de grieven van [X.] geven [Y.] en [Z.] aan dat [Y.] nu voorlopig huurt en daarvoor extra kosten moet maken en dat het benutten van eigendom meer voor de hand ligt dan het huren of kopen van andere woonruimte, zeker ook uit financieel oogpunt. Dit laatste kan in zijn algemeenheid worden onderschreven, maar waar het hier om gaat is of [Y.] en [Z.] naar de concrete omstandigheden van dit moment voldoende aannemelijk hebben gemaakt dat de gronden zoals zij die in hun opzeggingsbrief hebben aangegeven in zodanige mate (nog steeds) gelden dat gesproken kan worden van dringend eigen gebruik. Wat dat betreft stelt het hof vast dat [Y.] en [Z.] over de voorlopigheid van de huur van de woonruimte van [Y.] en de extra kosten daarvan (afgezet tegen de huuropbrengst van de door [X.] gehuurde woonruimte) geen enkel concreet gegeven aanvoeren. Over eventuele andere bezwaren van [Y.] en [Z.] tegen de huidige huisvesting van [Z.], [Y.] en/of hun kinderen wordt door [Y.] en [Z.] niets gesteld, zodat het ervoor gehouden dient te worden dat deze zich thans niet voordoen.

8.12 Bij deze stand van zaken kan niet worden gezegd dat [Y.] en [Z.] naar de situatie van dit moment voldoende aannemelijk hebben gemaakt dat [Y.] en [Z.], maar in het bijzonder [Y.], het gehuurde dringend nodig hebben voor eigen gebruik. Dit betekent dat de hiervoor onder 8.5 met (1) aangeduide vraag door het hof naar de toestand van dit moment niet bevestigend wordt beantwoord. Hierop stranden reeds de vorderingen ven [Y.] en [Z.] in conventie, zodat de vragen (2) en (3) geen beantwoording meer behoeven. Enige andere grondslag voor hun vorderingen hebben [Y.] en [Z.] niet naar voren gebracht.

8.13 De consequentie hiervan is dat de vonnissen waarvan beroep niet in stand kunnen blijven. Deze vonnissen zullen worden vernietigd en de vorderingen van [Y.] en [Z.] zullen worden afgewezen.

8.14 De vordering van [X.] in reconventie is door hem voorwaardelijk ingesteld, namelijk voor het geval hij de woning zou moeten verlaten. Nu de voorwaarde waaronder de vordering is ingesteld niet wordt vervuld, behoeft deze vordering geen behandeling. Hetzelfde geldt voor het incidenteel appel dat betrekking heeft op de gedeeltelijke toewijzing van de reconventionele vordering.

8.15 [Y.] en [Z.] zullen als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van het geding in eerste aanleg in conventie en in de kosten van het principaal appel.

9. De uitspraak

Het hof:

In het principaal appel en in het incidenteel appel

vernietigt de vonnissen van 8 april 2009 en 3 juni 2009 en, opnieuw rechtdoende:

wijst af de vorderingen van [Y.] en [Z.];

veroordeelt [Y.] en [Z.] in de kosten van het geding, tot op deze uitspraak aan de zijde van [X.] begroot op € 904,= aan salaris gemachtigde in eerste aanleg in conventie en op € 85,98 aan kosten dagvaarding, op € 262,= aan vast recht en op € 894,= aan salaris advocaat in het principaal appel;

verstaat dat de vordering in reconventie en het incidenteel appel geen behandeling behoeven.

Dit arrest is gewezen door mrs. Meulenbroek, Keizer en Kleijngeld en in het openbaar uitgesproken door de rolraadsheer op 18 januari 2011.