Rb. Almelo, 23-02-2010, nr. 310698 CV EXPL 6905/09

Deze blijkt uit de navolgende stukken:

de vordering

Eiser vordert - na vermindering van eis bij conclusie van repliek - Siemens bij vonnis te veroordelen tot betaling van een bedrag van € 29.389,- bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de dag der dagvaarding tot de dag der algehele voldoening een en ander met veroordeling van Siemens in de kosten van de procedure.

Eiser heeft ter onderbouwing van haar vordering het navolgende aangevoerd.

De opzegging van de arbeidsovereenkomst is, nu Siemens daaraan geen vergoeding heeft toegekend, kennelijk onredelijk. Eiser is arbeidsongeschikt geworden in, en als gevolg van de uitoefening van haar werkzaamheden, welke werkzaamheden zij gedurende haar 27-jarige dienstverband heeft verricht. Eiser heeft zich in april 2007 op verzoek van Siemens ziek gemeld. Siemens heeft geen, dan wel onvoldoende re-integratie inspanningen verricht. Siemens heeft immers nagelaten eiser passend werk binnen haar eigen bedrijf aan te bieden, terwijl ook de bedrijfsarts van mening is dat de functie van receptioniste/telefoniste voor eiser een geschikte functie zou zijn. Siemens heeft ook geen re-integratie in het 2e -spoor ingezet. De snuffelstage op de receptie is het enige dat Siemens heeft ondernomen.

Bovendien heeft Siemens opgezegd nadat de nieuwe ziekteperiode nog geen twee jaar had geduurd terwijl er, nu eiser al jaren lang 20 uur per week werkte zonder uitval, in april 2007 een nieuwe ziekteperiode is gaan lopen.

Het langdurige dienstverband dat tot de arbeidsongeschiktheid van eiser heeft geleid, de onvoldoende re-integratie inspanningen van Siemens en de gevolgen die de beëindiging van het dienstverband voor eiser heeft maakt dat de opzegging, zonder dat daarbij aan eiser een vergoeding is toegekend, kennelijk onredelijk is. Een vergoeding overeenkomstig de kantonrechtersformule, waarbij de factor C op 1 punt wordt gesteld, is redelijk.

het verweer

Siemens heeft geconcludeerd tot niet-ontvankelijk verklaring, althans afwijzing van de vorderingen met veroordeling van eiser in de kosten van de procedure.

Siemens heeft ter onderbouwing, kort en zakelijk weergegeven, het navolgende aangevoerd.

Van een kennelijk onredelijk ontslag is geen sprake. Dat eiser door haar werkzaamheden arbeidsongeschikt is geworden wordt door haar wel gesteld maar op geen enkele wijze onderbouwd. Nadat eiser in 2002 arbeidsongeschikt is geworden heeft zij vervolgens haar eigen werk, maar in uren beperkt, verricht. Eiser is nimmer voor haar eigen werk hersteld en partijen hebben nimmer een nieuwe arbeidsovereenkomst gesloten. Er is derhalve sinds de ziekmelding in 2002 sprake van een doorlopende ziekte. Na de uitval van eiser in 2007 is derhalve geen nieuwe termijn als bedoeld in art. 7: 629 lid 1 BW gaan lopen. Van een opzegging binnen twee jaar na aanvang van de ziekte is dan ook geen sprake.

Tot haar uitval in 2007 heeft Siemens aan eiser passend werk aangeboden en haar zoveel mogelijk vrijheid gegeven om de computerwerkzaamheden te spreiden en op de door eiser gewenste tijden te verrichten. Onjuist is de stelling van eiser dat zij zich op verzoek van Siemens heeft ziek gemeld. Eiser hield de toegenomen computerwerkzaamheden vanwege haar RSI-klachten niet vol en heeft zich na overleg met de bedrijfsarts ziek gemeld. Helaas is eiesr niet meer hersteld voor haar eigen werk. Siemens heeft eiser een stage aangeboden bij de receptie teneinde te kijken of zij die werkzaamheden wellicht wel zou kunnen verrichten. Eiser heeft na een paar dagen de conclusie getrokken dat ook die functie fysiek voor haar niet haalbaar was. Eiser heeft op geen enkele wijze geconcretiseerd welke werkzaamheden bij Siemens zij wel meent te kunnen verrichten.

Blijkens het deskundigenbericht van 10 april 2008 heeft Siemens zich voldoende ingespannen eiser te re-integreren in haar eigen bedrijf, maar er zijn helaas geen functies beschikbaar die eiser kan verrichten. De functies vereisen of een technische achtergrond die eiser niet heeft, of meer dan 2 uur per dag computerwerk, en dat is meer dan eiser kan en mag verrichten. Siemens heeft eiser (zie brief van 23 november 2007, prod. 7, conclusie van dupliek) aangeboden eventueel een re-integratie in het 2e spoor in te zetten, maar eiesr heeft dat aanbod geweigerd omdat zij vond dat Siemens haar in het eigen bedrijf moest re-integreren. Ten onrechte verwijt eiser Siemens onvoldoende re-integratiepogingen te hebben ondernomen, onder meer door geen 2e spoor re-integratie aan te bieden.

Voorts heeft Siemens, onverplicht, nu de loondoorbetalingverplichting wegens ziekte reeds lang was verstreken, de WAO-uitkering van eiser nog tot 100% van het oude loon doorbetaald. Dat heeft Siemens een bedrag van € 42.400,- bruto gekost.

Gesteld noch gebleken is dat partijen nadat eiser, na haar uitval in 2002, weer hervatte in -qua tijd - aangepast werk, een nieuwe arbeidsovereenkomst hebben gesloten met bijvoorbeeld een beperking van de omvang van het aantal uren. Dat betekent dat het er voor dient te worden gehouden dat eiser na 2002 steeds ongeschikt is gebleven voor haar eigen werk, nu zij dit niet voor de volle omvang verrichtte. Dat zij wel inhoudelijk haar eigen werkzaamheden verrichtte doet daaraan niet af. Derhalve is van volledig herstel sinds de uitval in 2002 geen sprake geweest en is, anders dan eiesr stelt, bij haar verdere uitval in 2007 geen nieuwe ‘ziekte’-periode (en dus nieuwe loondoorbetalingsverplichting als bedoeld in art. 7: 629 lid 1 BW) gaan lopen.

Eiser heeft gesteld dat zij als gevolg van haar werkzaamheden is uitgevallen, oftewel dat er een causaal verband bestaat tussen het verricht hebben van haar werkzaamheden en haar RSI-klachten. Siemens heeft dat gemotiveerd bestreden. Eiser heeft op geen enkele wijze onderbouwd, bijvoorbeeld door middel van medische stukken, dat er een causaal verband bestaat tussen het verrichten van haar werkzaamheden en haar RSI-klachten/beperkingen. Weliswaar is het een feit van algemene bekendheid dat computerwerk en RSI zich moeilijk laten combineren, maar met betrekking tot de oorzaak bestaat minder eenstemmigheid. Het had op de weg van eiser gelegen ter zake voldoende te stellen en, zo nodig, te bewijzen.

Wat betreft de re-integratieverplichtingen heeft Siemens na de verdere uitval van eiser, haar in oktober 2007 een ‘snuffelstage’ op de receptie aangeboden, eiser heeft de stage kort nadien opgegeven vanwege toegenomen beperkingen. Volgens het deskundigenbericht van 10 april 2008 zijn er bij Siemens geen functies beschikbaar waarvoor eiser in aanmerking zou kunnen komen en heeft Siemens voldoende inspanningen verricht om eiser te re-integreren in het eigen bedrijf. Indien eiser meent dat er wel passende functies bij Siemens beschikbaar waren, ligt het op haar weg gemotiveerd te stellen welke functies wel voor haar passend zouden zijn. Eiser heeft dat nagelaten.

Wat betreft de re-integratie in het 2-e spoor wordt overwogen dat deze verplichting, zoals die thans in de wet is neergelegd, enkel geldt gedurende de periode dat Siemens op grond van art 7:629 lid 1 BW gehouden is het loon door te betalen, te weten de eerste, destijds 52, nu 104 weken van de ziekte. Wat daar ook van zij, uit de brief van 23 november 2007 van Siemens aan eiser blijkt dat Siemens na de mislukte snuffelstage op de receptie, re-integratie via het 2e spoor heeft aangeboden waarbij eiser de keuze heeft gekregen dat te doen via Arbo Unie dan wel via een door haarzelf te kiezen re-integratiebedrijf. Eiser heeft dat aanbod toen niet aanvaard.

Overigens had van eiser indien zij werkelijk meent dat er binnen het bedrijf van Siemens wel passend werk voorhanden was en Siemens onvoldoende moeite deed haar daadwerkelijk te re-integreren, een actievere houding verwacht mogen worden. Eiser heeft één brief in het geding gebracht, die van 8 oktober 2007 waarin zij vraagt om de mogelijkheden voor aangepaste taken in haar eigen functie te bespreken. Van verdere verzoeken of sommaties aan het adres van Siemens om werk te maken van de re-integratieverplichting is niet gebleken. Hoezeer de re-integratieverplichting op Siemens rust, van eiser mocht verwacht worden dat zij, indien Siemens in de nakoming van die verplichting te kort schiet, actie had ondernomen teneinde nakoming af te dwingen. Een dergelijke verplichting vloeit niet alleen voort uit het algemeen verbintenissenrecht maar in het bijzonder ook uit art. 7: 660a BW en de daarop gegeven toelichting en de Beleidsregels beoordelingskader Poortwachter. Eiser kon niet tijdens het dienstverband ‘rustig afwachten ’ om dan na einde dienstverband te ‘incasseren’.

Siemens heeft tot einde dienstverband het loon volledig doorbetaald.

Gelet op de hiervoor genoemde omstandigheden in onderlinge samenhang bezien en indachtig het gegeven dat Siemens het loon tot einde dienstverband, dus langer dan de wettelijke loondoorbetalingsverplichting, onder aftrek van de gedeeltelijke WAO-uitkering geheel heeft doorbetaald, is de kantonrechter van oordeel dat er geen sprake is van een kennelijk onredelijk ontslag nu Siemens aan eiser in het kader van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst geen vergoeding heeft toegekend.

Nu geen sprake is van een kennelijk onredelijk ontslag wordt aan het toekennen van een vergoeding niet toegekomen.

Eiser zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van de procedure.

Wijst de vorderingen af.

Veroordeelt eiser in de kosten van de procedure aan de zijde van Siemens begroot op

€ 800,-- wegens salaris gemachtigde.

Dit vonnis is gewezen te Enschede door mr. E.W. de Groot, kantonrechter, en op 23 februari 2010 in het openbaar uitgesproken in tegenwoordigheid van de griffier.