4.6.1 Het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie

In 2000 kondigden het Europees Parlement, de Raad en de Commissie het Handvest af.1 Dit document beschrijft de rechten, vrijheden en beginselen die de EU erkent en wordt vaak aangeduid als de grondrechten­catalogus van de EU.2 Met het Handvest beoogt de EU haar gemeenschappelijke waarden te beschrijven en zo een hechter verbond tussen haar lidstaten te creëren. Om de destijds door deze lidstaten opgeworpen bezwaren tegen dit document weg te nemen, kent het Handvest de Gemeenschap en de EU nadrukkelijk geen nieuwe bevoegd­heden of taken toe en is het bovendien niet gericht op het in het leven roepen van nieuwe rechten.3 Het Handvest dient er juridisch gezien dan ook niet toe een andere situatie tot stand te brengen, maar juist de rechten te bevestigen die op het moment van de afkondiging bestonden.4

Ondanks zijn achtergrond beperkt het Handvest zich niet op alle punten tot het codificeren van wat er op het moment van zijn afkondiging bestond.5 Een van de onderwerpen ten aanzien waarvan het verder lijkt te gaan, is het recht op de bescherming van persoons­gegevens.6 Dit recht, dat in art. 8 Hv is erkend, werd tot de afkondiging van het Handvest weliswaar in toenemende mate als fundamenteel recht gezien, maar binnen Europa nog niet uitdrukkelijk als zodanig erkend.7 De aan dit recht gerelateerde bescherming werd verleend op grond van het recht op de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van art. 8 EVRM en de bescherming daarvan in de (omzettingswetten van) de Dataprotectierichtlijn.8 Het Handvest bevat een aparte bepaling over het recht op de bescherming van persoonsgegevens (art. 8 Hv), naast die over het recht op de eerbiediging van het recht het privéleven (art. 7 Hv). Met het Handvest is dit recht op Europees niveau voor het eerst expliciet erkend als een autonoom fundamenteel recht.9

De precieze inhoud van het recht op de bescherming van persoonsgegevens is niet duidelijk, onder meer omdat art. 8 Hv niet correspondeert met een EVRM-bepaling.10 Wel staat vast dat het recht zoals dat in art. 8 Hv is erkend, wettelijk kan worden beperkt, mits aan alle voorwaarden van art. 52 Hv wordt voldaan. Zo moet onder meer altijd de wezenlijke inhoud van het recht worden geëerbiedigd.11 Om te weten in hoeverre het recht op de bescherming van persoonsgegevens kan worden beperkt, is het dan ook essentieel om vast te stellen wat de wezenlijke inhoud van het recht is. Zie hierover §5.2.2.2 en §5.2.3.2.