CRvB, 26-07-2005, nr. 03/4900 WAZ + 03/4901 WAZ

20.608,=, tot een vergelijkbare conclusie als in zijn rapport van 24 november 2000, waarna gedaagde de primaire besluiten 1, 2 en 3 nam. Daarbij ging gedaagde voorbij aan de voor het jaar 2000 voor de echtgenote van appellant opgegeven arbeidsbeloning. Wat betreft het jaar 2001 zag Baaijens op 1 november 2002 vanwege de inkomsten uit arbeid van appellant geen aanleiding voor korting op de voor 2001 naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 45 tot 55% eerder vastgestelde WAZ-uitkering en ging hij andermaal voorbij aan de opgegeven arbeidsbeloning voor dat jaar. Dit leidde gedaagde tot het nemen van het primaire besluit 4.

In de bezwaarprocedures heeft appellant gewezen op de jurisprudentie inzake artikel 34 (oud) van de AAW, welke inhoudt dat bij samenwerking van echtgenoten als zelfstandigen in een onderneming de toegekende beloning in beginsel als uitgangspunt kan worden genomen bij de vaststelling van het in aanmerking te nemen inkomen met uitzondering voor het geval van een kennelijke misslag van de fiscus en voor het geval dat de toegekende beloning niet overeenkomt met de waarde van de feitelijke arbeidsinbreng van de meewerkende echtgenoot. Van het één noch het ander is volgens appellant in zijn geval sprake.

In het bestreden besluit 1 heeft gedaagde de bezwaren tegen de primaire besluiten 1 en 3 ongegrond geoordeeld omdat er zijns inziens sprake is van bijzondere omstandigheden die aanleiding geven van de door de fiscus vastgestelde winst over 2000 af te wijken, nu appellant zorg heeft gedragen voor de feitelijke productie in zijn bedrijf en met de als gevolg van de toegekende arbeidsbeloning voor de werkzaamheden van zijn echtgenote gecreëerde negatieve winst in dit geval sprake is van indirecte verrijking, hetgeen meebrengt dat in dit geval voor de toepassing van artikel 58 als inkomen dient te worden aangemerkt de winst voor aftrek van de in geding zijnde arbeidsbeloning. In het verlengde hiervan en bij gebreke van gebleken dringende redenen om daarvan af te zien, achtte gedaagde ook het bezwaar tegen het in primair besluit 2 vervatte terugvordering ongegrond. Het op het primaire besluit 4 betrekking hebbende besluit 2 berust in essentie op hetzelfde standpunt als in het bestreden besluit 1 is verwoord.

Naar aanleiding van de beroepen van appellant tegen de bestreden besluiten 1 en 2, waarbij hij zijn in bezwaar verwoorde standpunten heeft herhaald en ten aanzien waarvan gedaagde in zijn verweerschrift met betrekking tot het bestreden besluit 2 uitdrukkelijk heeft gesteld dat dit besluit alleen ziet op anticumulatie op grond van artikel 58 van de WAZ, dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant bij het besluit van 5 april 2000 is vastgesteld en dat in geen fase van de procedure door appellant melding is gemaakt van toegenomen medische klachten, heeft de rechtbank in de aangevallen uitspraak ten aanzien van het bestreden besluit 1, voorzover dit betreft het primaire besluit 1, het volgende overwogen:

De rechtbank heeft voorts het beroep tegen het bestreden besluit 1, voor zover dit het primair besluit 2 betreft ongegrond verklaard.

In hoger beroep heeft de gemachtigde van appellant zijn in eerdere fasen van de procedure voorgedragen standpunten in essentie herhaald. Gedaagde heeft in zijn verweerschrift gewezen op de vanaf 1 mei 2000 voor appellant vastgestelde mate van arbeidsongeschiktheid van 45 tot 55% en dat, zelfs indien de fiscale keuze van appellant zou worden gevolgd, dit niet leidt tot indeling van of betaling naar een hogere arbeidsongeschiktheidsklasse. Appellant heeft immers geen claim van toegenomen arbeidsongeschiktheid ingediend.

De Raad stelt vast dat de gemachtigde van gedaagde ter zitting desgevraagd heeft aangegeven dat de bestreden

besluiten 1 en 2, voorzover deze betreffen de primaire besluiten 1, 3 en 4, alleen zien op de toepassing van artikel 58 van de WAZ, dat de beoordeling door gedaagde van de inkomsten uit arbeid over de periode vanaf 1 mei 2000 niet heeft geleid tot toepassing van artikel 58 van de WAZ en dat de gemachtigde van appellant heeft erkend dat van een claim van toegenomen arbeidsongeschiktheid na 1 mei 2000 in dit geval geen sprake is geweest. Gelet op een en ander is de Raad van oordeel dat het geschil zich in feite beperkt tot het bestreden besluit 1, voorzover dit betrekking heeft op de primaire besluiten 1 en 2, hetgeen door de gemachtigde van appellant ter zitting ook is onderschreven. De Raad zal zich bij zijn oordeelsvorming beperken tot de aldus ter zitting nader omlijnde omvang van het geding in hoger beroep.

De Raad kan het oordeel van de rechtbank over het bestreden besluit 1, voor zover dit betreft het primaire besluit 1, in grote lijnen onderschrijven. In aanmerking genomen dat volgens vaste jurisprudentie bij de vaststelling van de inkomsten uit arbeid van een zelfstandige op grond van artikel 58 van de WAZ ook de fiscale keuze van de betrokkene in beginsel tot uitgangspunt wordt genomen, acht de Raad het op zichzelf, evenals de rechtbank, alleszins aanvaardbaar dat voor de vaststelling van de inkomsten uit arbeid van een zelfstandige, van wie de echtgenoot in het bedrijf of de onderneming heeft meegewerkt, aansluiting wordt gezocht bij hetgeen voor deze specifieke situatie is bepaald in artikel 5 van het Inkomensbesluit WAZ, welk Besluit is gegeven ter uitvoering van het op de vaststelling van de grondslag van de uitkering betrekking hebbende artikel 8 van de WAZ en derhalve geen betrekking heeft op artikel 58 van de WAZ. In het onderhavige geval ziet de Raad met gedaagde en de rechtbank evenwel aanleiding niet mee te gaan met de fiscale keuze van appellant voor het jaar 2000, welke inhoudt dat - in plaats van de tot het jaar 1999 aangehouden meewerkaftrek voor de werkzaamheden van zijn echtgenote - in het jaar 2000 een arbeidsbeloning wordt toegekend van f 35.000,= . In zijn – nog onder de gelding van de op 1 januari 1998 ingetrokken Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) - gegeven uitspraak van 19 januari 1994 (AB1994,538), welke ook is aangehaald in de door de gemachtigde van appellant genoemde, niet gepubliceerde uitspraak van de Raad van 5 januari 1996, 94/2013 AAW, heeft de Raad aangegeven dat in verband met de voorwaarden die de Belastingdienst stelt voor de aanvaarding van een meewerkcontract (verband tussen en zakelijke bepaling van hoogte van de beloning en aard en omvang van het werk) aan een in een zodanig door de fiscus aanvaard contract vermelde beloning in het algemeen doorslaggevende betekenis moet worden toegekend. Naar het oordeel van de Raad valt niet in te zien dat deze uitspraak wat betreft de aanvaarding van een meewerkcontract met de inwerkingtreding van de WAZ zijn betekenis niet heeft behouden. Nog afgezien van het feit dat in dit geval de aan de echtgenote toegekende arbeidsbeloning, zoals de rechtbank terecht heeft overwogen, niet correspondeert met de waarde van de feitelijke werkzaamheden, is in dit geval, naar ook ter zitting door de gemachtigde van appellant op zichzelf niet is ontkend, geen sprake van een schriftelijk stuk waaruit blijkt van een meewerkcontract, waarin deze vereisten tot gelding zijn gekomen. De voor het jaar 2000 aan de echtgenote van appellant toegekende arbeidsbeloning blijkt immers, naar de gemachtigde ter zitting desgevraagd verklaarde, alleen uit het op 26 september 2001 gedateerde aangiftebiljet voor het jaar 2000. Het feit dat de fiscus kennelijk enkel op basis van de in het aangiftebiljet vervatte opgave de onderhavige arbeidsbeloning heeft aanvaard, leidt er, gezien de uitspraak van de Raad van 19 januari 1994, nog niet toe dat deze arbeidsbeloning ook voor de toepassing van de WAZ reeds zonder meer dient te worden aanvaard. Voorts kan er niet aan worden voorbijgezien dat, anders dan waarvan bijvoorbeeld sprake was in de uitspraak van de Raad van 4 maart 2003 (USZ 2003,152), in dit geval de fiscale keuze om vanaf 1999 en derhalve ook voor het jaar 2000 aan de werkzaamheden van de echtgenote van appellant een arbeidsbeloning toe te kennen, is gemaakt op een tijdstip waarop de reeds eerder ingetreden arbeidsongeschiktheid (mede) bepalend kan zijn geweest voor die keuze. De Raad neemt daarbij mede, naast de door de rechtbank in ogenschouw genomen feiten en omstandigheden omtrent de inhoud van de door de echtgenote verrichte werkzaamheden, in aanmerking dat blijkens het rapport van de bezwaararbeidsdeskundige B.J.J. van Lieshout van 31 juli 2002 met de toekenning van arbeidsbeloning de werkzaamheden van appellant in zijn bedrijf niet zijn gewijzigd en dat de echtgenote van appellant evenals voorheen ongeveer 20 uur per week in het bedrijf werkzaam was.

Uit het vorenstaande volgt dat het bestreden besluit 1, voorzover dit betreft het primaire besluit 1, in rechte stand kan houden.

Met betrekking tot de in het bestreden besluit 1 vervatte terugvordering overweegt de Raad dat daartegen door appellant geen afzonderlijke bezwaren zijn ingebracht en ook de Raad niet is gebleken dat deze op een rechtens onjuiste grondslag berust.

Het vorenstaande leidt de Raad tot de slotsom dat de aangevallen uitspraak, voorzover nog aangevochten, dient te worden bevestigd.

De Raad tekent hierbij mede in het licht van de hiervoor vastgestelde omvang van het geding in hoger beroep nog aan, dat het hem is opgevallen dat, gelet op de voor appellant bij het besluit van 5 april 2000 vastgestelde mate van arbeids- ongeschiktheid van 45 tot 55% met ingang van 1 mei 2000, de voor het jaar 2000 en 2001 met het oog op de eventuele toepassing van artikel 58 van de WAZ over die jaren door gedaagde berekende verlies aan verdienvermogen in verband met de inkomsten uit arbeid van appellant gedaagde kennelijk geen aanleiding heeft gegeven tevens te bezien of appellant na afloop van de daarvoor geldende wachttijd vanaf 1 mei 2000 in aanmerking zou kunnen komen voor een herziening van zijn WAZ-uitkering naar een hogere arbeidsongeschiktheidsklasse. Het staat appellant, die zijnerzijds ook niet verzocht heeft om herziening van zijn uitkering om arbeidskundige redenen, vrij gedaagde te verzoeken zulks alsnog te onderzoeken en daaromtrent te beslissen.

Voor een veroordeling van een partij in de proceskosten van een andere partij ziet de Raad ten slotte geen aanleiding.