Rb. Amsterdam, 03-04-2013, nr. 533700 / HA ZA 13-43

X vordert op grond van artikel 843a van het wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering X afgifte van “de bescheiden als bedoeld in art. 843a Rv en met name de volledige e-mailwisseling of andere bescheiden tussen ALP en [A], voor zover betrekking hebbend op de onderhavige kwestie, te weten de Audi A8, kenteken 05-RK-LB.”

in de hoofdzaak

ALP vordert ten aanzien van X hem te veroordelen tot betaling van:

De door X ingestelde incidentele vordering zal de rechtbank afwijzen. Hiertoe wordt overwogen dat het verzoek onvoldoende is gespecificeerd om tot toewijzing te kunnen leiden. Immers, in het dossier bevinden zich reeds e-mailwisselingen van de heer [A] met de heer [B] van ALP. Deze e-mailwisselingen zijn, zo verklaart X zelf, op verzoek van X door de heer [A] verstrekt. Onder die omstandigheden had X moeten specificeren of er nog andere, en zo ja welke concrete, e-mailcorrespondentie bestond tussen de heer [A] en ALP, die hij afgegeven wilde zien.

in de hoofdzaak

ALP stelt dat X jegens haar onrechtmatig heeft gehandeld.

In de eerste plaats verwijt ALP X dat hij als (middellijk) bestuurder contracten is aangegaan namens D.A.G., terwijl hij ten tijde van dat aangaan wist of behoorde te weten dat de vennootschappen niet zouden nakomen en geen verhaal zouden bieden, nu er geen enkele betaling is verricht. In de tweede plaats verwijt ALP X dat hij de Holding heeft ontbonden zonder vereffening en mededeling aan de schuldeisers. Op die manier is ALP een verhaalsrecht ontnomen, nu D.A.G. niet had betaald en de Holding zich als borg en medeschuldenaar voor de schuld van D.A.G. had verbonden. Op het moment dat de Holding werd ontbonden was er dus wel degelijk een vordering op de Holding.

De rechtbank overweegt dat in de jurisprudentie ten aanzien van bestuurdersaansprakelijkheid een onderscheid is gemaakt tussen twee gevallen (zie onder meer Hoge Raad 6 juni 2003, LJN: AF5536). In de eerste plaats zijn er de gevallen waarbij een bestuurder namens de vennootschap een overeenkomst aangaat, terwijl hij op het moment van het aangaan daarvan wist of behoorde te begrijpen dat de vennootschap haar verplichting niet zou kunnen voldoen. In de tweede plaats zijn er de gevallen waarbij de bestuurder heeft bewerkstelligd of toegelaten dat de vennootschap een eerder gesloten overeenkomst niet is nagekomen en daardoor aan de wederpartij schade heeft berokkend. In beide gevallen moet de bestuurder wel een voldoende ernstig verwijt kunnen worden gemaakt.

Het eerste verwijt dat ALP X heeft gemaakt valt onder de eerste van de twee door de Hoge Raad benoemde gevallen, te weten het aangaan van een overeenkomst wetende dat die niet zal worden nagekomen. ALP heeft echter onvoldoende onderbouwd dat X bij het aangaan van de (raam-)leaseovereenkomst en de overeenkomst met betrekking tot de Audi A8 wist of behoorde te weten dat D.A.G. niet zou nakomen. De omstandigheid dat D.A.G. geen enkele betaling heeft gedaan is daartoe, in tegenstelling tot hetgeen ALP meent, niet afdoende. Immers, de wetenschap achteraf dat er geen betalingen zijn verricht, kan niet tot de conclusie leiden dat reeds bij het aangaan van de overeenkomst duidelijk was dat dit ook niet zou (kunnen) gebeuren. De verdere onderbouwing van ALP dat X, door de overeenkomsten te tekenen zonder zich van de eigenlijke inhoud van de door hem getekende overeenkomsten te vergewissen, zijn taak als bestuurder niet goed zou hebben uitgevoerd, leidt evenmin tot de conclusie dat X ten tijde van het aangaan van de overeenkomsten wist of behoorde te weten dat D.A.G. niet zou (kunnen) nakomen.

Ten aanzien van het verwijt dat X onrechtmatig heeft gehandeld jegens ALP, door de Holding zonder vereffening en inlichting van haar schuldeisers te ontbinden, omdat ALP daarmee een verhaalsrecht is ontnomen, overweegt de rechtbank als volgt.

ALP stelt dat haar schade, voortkomend uit de onrechtmatige daad van X, bestaat uit al hetgeen zij uit hoofde van de leaseovereenkomst van D.A.G. heeft te vorderen. Deze gestelde opbouw van de schade is door X niet betwist. De kantonrechter heeft in zijn vonnis de hoogte van de schade voortvloeiend uit de niet-nakoming door D.A.G. als volgt opgebouwd: € 67.974,94 aan hoofdsom en contractuele rente tot 20 februari 2012, € 6.054,13 aan voor de dagvaarding verschenen rente, en € 1.500,00 aan buitengerechtelijke incassokosten. De rechtbank zal die schade op dezelfde manier vaststellen.

X zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van ALP worden begroot op:

De gevorderde veroordeling in de nakosten is in het kader van deze procedure slechts toewijsbaar voor zover deze kosten op dit moment reeds kunnen worden begroot. De nakosten zullen dan ook worden toegewezen op de wijze zoals in de beslissing vermeld.

De rechter, ten overstaan van wie de comparitie is gehouden, heeft dit vonnis niet kunnen wijzen, nu deze zaak nadien is verwezen naar de sector civiel van de rechtbank.