HR, 11-10-2024, nr. 21/05115

Hofs oordeel geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting van 3.8 dan wel 3.91.

Het nauw verband tussen de werkzaamheden en het tot stand brengen van een gebouw op het perceel is overduidelijk aanwezig en aannemelijk gemaakt door belanghebbende in de gedingstukken, deze werkzaamheden zijn immers de werkzaamheid zelf.

Dit is door belanghebbende reeds in de gedingstukken gesteld, aannemelijk gemaakt en vervolgens onbetwist gebleven. Dit is reeds rechtens komen vast te staan in de gedingstukken en zelfs eerder al met de aanslag van 2013. Hofs oordeel ontbreekt aan een motivering hoe het Hof toch tot haar oordeel komt ondanks de feiten en omstandigheden welke belanghebbende in de gedingstukken heeft aangedragen en aannemelijk heeft gemaakt.

Belanghebbende heeft met andere woorden en in het kort gesteld:

de werkzaamheden zijn de werkzaamheid, immers is het tot stand brengen van een gebouw op het perceel de bron van inkomen en daarmee zijn dus de werkzaamheden, het tot stand brengen van dit gebouw op het perceel, de bron van inkomen en derhalve dienen alle voordelen tot deze bron van inkomen te worden toegerekend.

Het Hof geeft daarnaast in rov 5.3.5.3. (in samenhang met rov 5.3.5.4.) blijk van een aantal (onjuiste) feiten welke niet door belanghebbende zijn gesteld of worden beweerd. Het lijkt erop dat het Hof zich in essentiële stellingen van belanghebbende heeft vergist, of het belang van dit essentiële onderscheid niet heeft beseft, dan wel deze essentiële stellingen niet heeft behandeld en niet in haar oordeel heeft betrokken en derhalve vertonen Hofs oordelen motiveringsgebreken en derhalve zijn Hofs gedachtegangen voor belanghebbende oncontroleerbaar en onaanvaardbaar.

Het doet belanghebbende voorkomen dat het Hof niet heeft beseft of over het hoofd gezien dat het belanghebbendes startende onroerend-goed ontwikkelingsbedrijf en niet zijn verzelfstandige onderaannemersbedrijf, is welke is gestart met haar eerste ontwikkelingsobject, met de wil, één onroerende goed object te ontwikkelen en te verkopen met het oog op een objectief voorzienbare winst. De wil en motief, als startende ontwikkelingsbedrijf, blijkt overduidelijk uit de feiten en omstandigheden in de gedingstukken. Met als ontwerp van dit te verkopen object, een kantoor aan woonhuis, wat daar als bestemmingsplan toegestaan was en reeds eerder succesvol was verkocht, ten behoeve van een optimale prijs en financiering ervan. De vorm van financieren heeft geleid tot de onjuiste aangiften, maar deze financiering doet echter niets af aan het voorgaande benoemde winstdoel. Immers is 3.8 en 3.94 hier helder over en ook de aangehaalde jurisprudentie in de gedingstukken zijn zonneklaar hierover. De vorm en de financiering doen namelijk niets af aan het winstmotief en de winstverwachting.

Volgens belanghebbende was het perceel in 2008 verplicht ondernemings- dan wel werkzaamheidsvermogen. Dat het

perceel in de namens hem voor de jaren 2008 – 2012 gedane aangiften IB/PVV als keuzevermogen is aangemerkt en tot de

grondslag van de vermogensrendementsheffing is gerekend acht belanghebbende onjuist. Door het nauwe verband tussen

het perceel en de ondernemingsactiviteiten dan wel de werkzaamheden zouden de grenzen der redelijkheid worden

overschreden, indien het perceel niet als verplicht ondernemings- dan wel werkzaamheidsvermogen zou worden

aangemerkt.

Volgens belanghebbende is het niet tot het verplicht ondernemings- dan wel

werkzaamheidsvermogen rekenen van het

perceel een fout waarop de foutenleer van toepassing is en dient die fout met toepassing van de foutenleer te worden

hersteld.

De inspecteur heeft volgens belanghebbende onzorgvuldig gehandeld door de uitspraak op bezwaar niet dan wel

onvoldoende te motiveren. Bovendien heeft belanghebbende volgens hem erop mogen vertrouwen dat de aanwezigheid

van een objectieve winstverwachting door de inspecteur was aanvaard, althans dat daarvan door belanghebbende naar het

inzicht van de inspecteur voldoende bewijs was overgelegd.

Ter zitting van het Hof heeft belanghebbende zijn standpunt als volgt nader toegelicht: Ik beschikte over specifieke kennis omdat ik een economische achtergrond heb. Vanwege mijn aannemersbedrijf had ik praktische ervaring met het renoveren van onroerend goed. Op de vraag van het Hof wanneer dit aannemersbedrijf is omgezet in een besloten vennootschap, antwoord ik dat dat is gebeurd in augustus 2008. Door dat bedrijf kon ik optimaal gebruikmaken van resources. Op het moment dat ik geen opdracht had voor de timmerlieden die voor mij werkten, kon ik de timmerlieden inzetten voor de bouw van het pand op het perceel in [plaats] .(…)De aangifte is toen door mijn accountant ingediend. Hij heeft zich gebaseerd op de kredietovereenkomst die ik had gesloten met de Rabobank. Deze lening had een verhouding 2/3 privé en 1/3 zakelijk. Deze verhouding heeft de accountant gevolgd in de aangifte. Het Hof houdt mij voor dat als er in 2008 sprake is van een onderneming, dat men dan zou verwachten dat er voor het jaar 2008 jaarstukken, een balans en een winst- en verliesrekening zijn. Op de vraag van het Hof waar deze stukken in het dossier te vinden zijn, antwoord ik dat dat inderdaad mag worden verwacht, maar dat die stukken er niet zijn.

(…)

De voorzitter verwijst naar bijlage 19 van het verweerschrift in eerste aanleg. De voorzitter merkt op dat ik daar heb geschreven dat de onroerende zaak bestaat uit twee delen; de begane grond, zijnde 1/3 gedeelte als ondernemingsvermogen en de verdiepingen, zijnde 2/3 gedeelte als privévermogen. De voorzitter merkt op dat dat in tegenspraak lijkt te zijn met hetgeen ik zojuist heb verklaard, namelijk dat de onroerende zaak in zijn geheel als ondernemingsvermogen had moeten worden aangemerkt. De voorzitter vraagt mij hoe deze twee verklaringen zich tot elkaar verhouden. Ik antwoord dat de onroerende zaak als woning met een kantoor een betere verkoopprijs zou hebben dan dat het in zijn geheel een kantoor zou zijn. Dat is hoe ik de financiering heb rond gekregen bij de Rabobank. Dit is ook gevolgd door de accountant in de aangiften, maar die aangiften zijn dus niet goed gedaan.’

De inspecteur heeft zich aangesloten bij het oordeel van de rechtbank. Bovendien heeft volgens de inspecteur op

belanghebbende de bewijslast gerust de feiten en omstandigheden aannemelijk te maken op grond waarvan de voor de

jaren 2008 – 2012 ingediende aangiften onjuist zijn (onder verwijzing naar HR 11 november 1964, ECLI:NL:HR:1964:AX7205, BNB 1965/25).

Ter zitting van het Hof heeft de inspecteur onder meer nog het volgende verklaard: Het Hof houdt mij voor dat voor het jaar 2013 een verlies in aanmerking is genomen in de aangifte IB/PVV en dat de aanslag — na onderzoek in de aanslagfase — conform de aangifte is opgelegd. Het Hof vraagt mij of ik iets kan zeggen over het onderzoek in de aanslagfase voor het jaar 2013. Het Hof wijst mij erop dat uit de stukken blijkt dat op 8 april 2018 een onderzoek navorderingsaanslag 2013 is gedaan. Ik antwoord dat ik niet weet waar dat vandaan komt. Er is uiteindelijk besloten om geen navorderingsaanslag voor het jaar 2013 op te leggen.’

Vaststaat dat belanghebbende op 25 september 2008 eigenaar is geworden van een stuk grond aan [adres] te [plaats] en dat hij daarop een pand is gaan bouwen. Daarvoor zijn leningen afgesloten op eigen naam en op naam van [naam onderaannemersbedrijf], de naam van een destijds — via een besloten vennootschap van belanghebbende — door hem gedreven aannemingsbedrijf. De bouwwerkzaamheden werden (deels) verricht door bouwvakkers die voor belanghebbendes BV werkten (zie onder 5.1.5). Vaststaat voorts dat belanghebbende over kennis en ervaring beschikte als het gaat om het verrichten van bouwactiviteiten en dat hij zich daarin onder meer liet bijstaan door een broer die eveneens over ervaring op dat gebied beschikte

Het Hof zal er hierna — voor zover nodig veronderstellenderwijs — vanuit gaan dat belanghebbende zich in 2008 is gaan bezig houden met de ontwikkeling van het door hem verworven perceel en dat die activiteiten — kort te omschrijven als het tot stand brengen van een gebouw op het perceel — kwalificeren als onderneming dan wel het verrichten van werkzaamheden in fiscale zin. Beoordeeld naar het tijdstip, althans de periode van het begin van deze activiteiten, is naar het oordeel van het Hof ook, dat wil zeggen naast de daarvoor geldende voorwaarden waarvan de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat daaraan is voldaan (uitspraak rechtbank r.o. 18 en 20), voldaan aan de voor aanwezigheid van een bron van inkomen vereiste objectieve voordeelsverwachting.

Zo al ervan uit zou moeten worden gegaan dat er in 2014 geen bron van inkomen meer zou zijn, dan volgt daar niet zonder

meer uit dat er dan in dat jaar geen nagekomen voordeel (negatief dan wel positief) uit onderneming of uit werkzaamheden

zou kunnen zijn. In dit opzicht wijkt het oordeel van het Hof derhalve af van de uitspraak van de rechtbank (r.o. 21, slot).

In de aangiften IB/PVV voor de jaren 2008 tot en met 2012 is het perceel tot de grondslag voor de vermogensrendementsheffing (box 3) gerekend.

1. Uit de kwalificatie van de activiteiten van belanghebbende als bron van inkomen volgt naar het oordeel van het Hof echter niet zonder meer dat het door hem in privé verworven perceel als verplicht ondernemingsvermogen dient te worden aangemerkt en dat de kwalificatie van het perceel in de aangiften IB/PVV 2008–2012 als privévermogen op een etiketteringsfout zou berusten. Nu belanghebbende in afwijking van de door hem voor de jaren 2008 tot en met 2012 ingediende aangiften IB/PVV stelt dat het perceel als verplicht ondernemingsvermogen moet worden aangemerkt, rust de bewijslast van deze stelling op hem.

Feiten en omstandigheden op grond waarvan een zodanig nauw verband tussen de werkzaamheden en het perceel aannemelijk is te achten dat op grond daarvan zou moeten worden geconcludeerd dat het perceel als verplicht ondernemings- dan wel werkzaamheidsvermogen zou moeten worden aangemerkt, zijn naar het oordeel van het Hof niet aannemelijk gemaakt.

De enkele omstandigheid dat een aannemer bouwactiviteiten verricht met betrekking tot een hem in privé behorend perceel, houdt niet zonder meer in dat dat perceel dan als ondernemingsvermogen moet worden beschouwd. Bovendien is niet aannemelijk geworden dat het pand een functie in de onderneming van belanghebbende zou gaan vervullen, anders dan (deels) als een voor de verkoop bestemd object.

Aan de door belanghebbende gestelde kwalificatie van het perceel als verplicht ondernemingsvermogen draagt ook niet bij dat (een deel van) het (te ontwikkelen) gebouw als eigen woning is bestemd (zie onder 2.8), ook al zou dat bestemmingsvoornemen (mede) zijn gebaseerd op het verkrijgen van een financiering van het project. Voorts vindt de stelling van belanghebbende ook geen steun in het antwoord van belanghebbende op vraag 22 in de onder 2.8 aangehaalde e-mail.

Ter zake van de etikettering van het perceel concludeert het Hof dat geen feiten en/of omstandigheden aannemelijk zijn geworden op grond waarvan het perceel — in plaats van als keuzevermogen — als verplicht ondernemingsvermogen zou moeten worden aangemerkt.ln het bijzonder zijn geen feiten en omstandigheden aannemelijk geworden op grond waarvan met het als privé-vermogen aanmerken van het perceel de bij de vermogensetikettering in aanmerking te nemen grenzen der redelijkheid zijn overschreden.

Ten overvloede overweegt het Hof dat zo er al gronden zouden zijn om in het onderhavige jaar een verlies uit hoofde van de door belanghebbende gestelde ondernemingsactiviteit in aanmerking te nemen, belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat dit verlies de door hem gestelde omvang van € 166.000 zou hebben (vgl. onderdeel 6 uitspraak rechtbank). Indien wordt uitgegaan van de informatie die de (toenmalige) gemachtigde van belanghebbende in een e-mail van 24 januari 2019 heeft verstrekt (zie onder 2.6), dan zou l/3e deel van het perceel bij heretikettering als ondernemingsvermogen zijn te kwalificeren. Dit komt overeen met het antwoord van belanghebbende op vraag 23 in zijn e-mail van 7 maart 2019 (zie onder 2.8). Gegeven het verlies op dit l/3e gedeelte dat reeds in het jaar 2013 (definitief) in aanmerking is genomen (€ 95.000), zou immers volgens de berekening van die gemachtigde in 2014 nog slechts € 6.000 als (extra) verlies in aanmerking kunnen worden genomen.

De klacht van belanghebbende dat de inspecteur niet zorgvuldig zou hebben gehandeld verwerpt het Hof. De zes pagina's tellende uitspraak op het bezwaarschrift tegen de aanslag IB/PVV 2014 bevat een uitvoerige motivering voor de ongegrondverklaring van het bezwaar. Voorts is aan deze uitspraak een uitvoerig feitenonderzoek vooraf gegaan, zoals onder meer blijkt uit de hiervoor vanaf 2.2 opgenomen feiten. De inspecteur is naar het oordeel van het Hof juist zorgvuldig te werk gegaan.

De stelling van belanghebbende dat de inspecteur het vertrouwensbeginsel zou hebben geschonden mist de daarvoor vereiste feitelijke onderbouwing. Bovendien zou de stelling dat de inspecteur zich zou hebben vastgelegd op de aanwezigheid van een objectieve winstverwachting casu quo een bron van inkomen hem niet kunnen baten, omdat die kwalificatie, zoals ook hiervoor is geoordeeld, niet zou inhouden dat het perceel als verplicht ondernemingsvermogen zou moeten worden beschouwd.

Ten onrechte oordeelt het hof in rov 5.3.5.2, dat niet aannemelijk is gemaakt, dat feiten en omstandigheden op grond waarvan een zodanig nauw verband tussen de werkzaamheden en het perceel aannemelijk is te achten dat op grond daarvan zou moeten worden geconcludeerd dat het perceel als verplicht ondernemings- dan wel werkzaamheidsvermogen zou moeten worden aangemerkt.

Feiten en omstandigheden op grond waarvan een zodanig nauw verband tussen de werkzaamheden en het perceel aannemelijk is te achten dat op grond daarvan zou moeten worden geconcludeerd dat het perceel als verplicht ondernemings- dan wel werkzaamheidsvermogen zou moeten worden aangemerkt, zijn naar het oordeel van het Hof niet aannemelijk gemaakt.

Deze feiten en omstandigheden zijn er wel degelijk echter ten onrechte door het Hof over het hoofd gezien, althans miskend en niet betrokken in haar oordeel.

Het Hofs oordeel geeft in rechtsoverweging 5.3.5.2. blijk van een onjuiste rechtsopvatting inzake 3.4 dan wel 3.91 en een verkeerde rechtsopvatting ten aanzien van het overschrijden van de grenzen der redelijkheid om het vermogen tot het privévermogen te mogen rekenen. Gezien de feiten en omstandigheden welke door belanghebbende in de gedingstukken zijn gesteld en aannemelijk zijn gemaakt en middels de door belanghebbende aangehaalde verwijzingen naar relevante jurisprudentie aangaande zijn stellingen kan het Hof met de juiste rechtsopvatting onmogelijk tot dit oordeel zijn gekomen.

Bovendien heeft het Hof nagelaten te motiveren, waarom het door belanghebbende geleverde geleverde bewijs in de gedingstukken dat het niet toerekenen van de vermogensbestanddelen tot het ondernemingsvermogen de grenzen der redelijkheid overschrijdend is, of anders gezegd dat het toerekenen van de vermogensbestanddelen tot het privévermogen de grenzen der redelijkheid overschrijdend is en derhalve geeft het Hof eveneens onvoldoende inzicht in zijn gedachtegang.

Uit de kwalificatie van de activiteiten van belanghebbende als bron van inkomen volgt naar het oordeel van het Hof echter niet zonder meer dat het door hem in privé verworven perceel als verplicht ondernemingsvermogen dient te worden aangemerkt en dat de kwalificatie van het perceel in de aangiften IB/PVV 2008–2012 als privévermogen op een etiketteringsfout zou berusten. Nu belanghebbende in afwijking van de door hem voor de jaren 2008 tot en met 2012 ingediende aangiften IB/PVV stelt dat het perceel als verplicht ondernemingsvermogen moet worden aangemerkt, rustsdesbewijslastsvan deze stelling op hem.

Dit oordeel van het hof is onjuist in rov. 5.3.5.1. (in samenhang met rov. 5.2.2., 5.3.2. en 5.3.5.2) en geeft blijk van onjuiste rechtsopvattingen aangaande de grenzen aan haar vrijheid inzake bewijslastverdeling,sgezien de gangbare rechtsopvatting aangaande een rechtvaardige bewijsverdeling gezien de feiten en omstandigheden welke blijken uit de gedingstukken. Als het Hof wel een juiste rechtsopvatting aangaande bewijslastverdeling heeft toegepast dan is dit oordeel zonder nadere toelichting wat Hofs gedachtegang is geweest bij dit oordeel om (aanvullende) bewijslast bij belanghebbende te leggen niet begrijpelijk en onaanvaardbaar tegen het licht gehouden van de door belanghebbende aangevoerde stellingen, feiten en omstandigheden. Immers heeft het Hof niet gemotiveerd hoe zij tot dit oordeel heeft kunnen komen tot deze bewijslastverdeling, gezien de feiten en omstandigheden, het nalaten van verweerder tot het gemotiveerd betwisten van het nauw verband en de vergevorderde rechtsproces en dan pas in dit arrest met het oordeel ten aanzien van deze bewijslastverdeling, waarbij het voor belanghebbende onbegrijpelijk is dat geen enkele stelplicht en betwistlast wordt toegekend aan verweerder. Het is onbegrijpelijk dat het bewijsrisico geheel, steeds en nog steeds aan belanghebbende blijft toekomen.

Het oordeel van het hof is onjuist (in rov. 5.3.5.1. in samenhang met rov. 5.2.2., 5.3.2. en 5.3.5.2) en geeft blijk van onjuiste rechtsopvatting aangaande het aan belanghebbendes toekomende recht op hoor en wederhoor. Indien het oordeel berust op een juiste rechtsopvatting blijft dit oordeel zonder motivering, in het licht van de gedingstukken, de feiten en omstandigheden en de stellingen van belanghebbende voor belanghebbende onbegrijpelijk en onaanvaardbaar.

De enkele omstandigheid dat een aannemer bouwactiviteiten verricht met betrekking tot een hem in privé behorend perceel, houdt niet zonder meer in dat dat perceel dan als ondernemingsvermogen moet worden beschouwd. Bovendien is niet aannemelijk geworden dat het pand een functie in de onderneming van belanghebbende zou gaan vervullen, anders dan (deels) als een voor de verkoop bestemd object.

Het Hof geeft in rov 5.3.53. (in samenhang met rov 53.5.4.) blijk van een aantal (onjuiste) feiten welke niet door belanghebbende zijn gesteld of worden beweerd en derhalve is er sprake van een motiveringsgebrek.

Aan de door belanghebbende gestelde kwalificatie van het perceel als verplicht ondernemingsvermogen draagt ook niet bij dat (een deel van) het (te ontwikkelen) gebouw als eigen woning is bestemd (zie onder 2.8), ook al zou dat bestemmingsvoornemen (mede) zijn gebaseerd op het verkrijgen van een financiering van het project. Voorts vindt de stelling van belanghebbende ook geen steun in het antwoord van belanghebbende op vraag 22 in de onder 2.8 aangehaalde e-mail.

Het Hof geeft in rov 53.5.4. (in samenhang met rov 5.3.53.) blijk van een aantal (onjuiste) feiten welke niet door belanghebbende zijn gesteld of worden beweerd en derhalve is er sprake van een motiveringsgebrek.

Ter zake van de etikettering van het perceel concludeert het Hof dat geen feiten en/of omstandigheden aannemelijk zijn geworden op grond waarvan het perceel — in plaats van als keuzevermogen — als verplicht ondernemingsvermogen zou moeten worden aangemerkt. In het bijzonder zijn geen feiten en omstandigheden aannemelijk geworden op grond waarvan met het als privé-vermogen aanmerken van het perceel de bij de vermogensetikettering in aanmerking te nemen grenzen der redelijkheid zijn overschreden.

Ter zitting van het Hof heeft de inspecteur onder meer nog het volgende verklaard: ‘Het Hof houdt mij voor dat voor het jaar 2013 een verlies in aanmerking is genomen in de aangifte IB/PVV en dat de aanslag — na onderzoek in de aanslagfase — conform de aangifte is opgelegd. Het Hof vraagt mij of ik iets kan zeggen over het onderzoek in de aanslagfase voor het jaar 2013. Het Hof wijst mij erop dat uit de stukken blijkt dat op 8 april 2018 een onderzoek navorderingsaanslag 2013 is gedaan. Ik antwoord dat ik niet weet waar dat vandaan komt. Er is uiteindelijk besloten om geen navorderingsaanslag voor het jaar 2013 op te leggen.’

Het oordeel van het hof is onjuist in rov. 5.3.5.5 (mede in samenhang met de rov 5.2.2 en de grieven 1 tot en met 5 en verwijzingen naar de feiten in deze grieven) en geeft blijk van een onjuiste toepassing ten aanzien van de rechtsopvattingen in zake 3.8 dan wel 3.94. Aansluitend bij de feiten en omstandigheden welke blijken uit de gedingstukken, waaronder in het bijzonder welke in de grieven 1 tot en met 5 naar is verwezen, bestaat het merkwaardige feit dat de aanslag van 2013 conform aangifte is opgelegd. Dit is dusdanig opmerkelijk dat het Hof dit in haar oordeel en motivering had dienen te betrekken. Dit licht ik hieronder toe:

Het Hof maakt namelijk een onjuiste gevolgtrekking op basis van de feiten welke zijn komen vast te staan, immers laat het Hof na om de aanslag 2013 en de gevolgtrekkingen hieruit te betrekken in haar oordeel. De aanslag van 2013 is namelijk conform aangifte opgelegd en bovendien is door inspecteur afgezien tot een navorderingsaanslag voor hetjaar 2013. Dit in samenhang gezien met de feiten waar in de grieven 1 tot en met 5 naar is verwezen had het Hof onmogelijk, gezien de rechtsopvatting van 3.8 dan wel 3.94 en het zodanig nauw verband tussen de werkzaamheden en het perceel, tot haar oordeel kunnen komen dat geen feiten en omstandigheden aannemelijk zijn geworden op grond waarvan met het als privé-vermogen aanmerken van het perceel de bij de vermogensetikettering in aanmerking te nemen grenzen der redelijkheid zijn overschreden. Immers heeft belanghebbende uitermate aannemelijk gemaakt dat deze feiten en omstandigheden een zodanig nauw verband aannemelijk maken en daarnaast blijkt ook uit deze aanslag minstens voldoende dat deze inspecteur voldoende feiten en omstandigheden heeft gezien om het privévermogen te doen wijzigen naar werkzaamheidsvermogen.

Onderstaande nadere toelichting zal tonen hoe de feiten welke zijn komen vast te staan op basis van de aanslag 2013 blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting van het Hof en dat het Hof bij een juiste rechtsopvatting onmogelijk tot haar oordeel had kunnen komen.

De aanslag 2013 welke na onderzoek is opgelegd conform de aangifte toont of maakt het volgende uiterst aannemelijk: minstens is zoveel komen vast te staan dat er wel degelijk feiten en omstandigheden zijn gebleken op grond waarvan het perceel — in plaats van als privévermogen — (deels) als verplicht werkzaamheidsvermogen diende te worden aangemerkt.

Immers blijkt uit de gedingstukken inzake de aanslag 2013, dat een aantal standpunten hieruit zijn voortgekomen en rechtens zijn komen vast te staan, zoals de wijziging van het privévermogen naar werkzaamheidsvermogen. Vervolgens is dit bevestigd door de inspecteur inzake de aangifte 2014, althans dat is wat belanghebbende hiervan denkt te kunnen afleiden, immers het duidt erop dat de inspecteur, middels na aangekondigd navorderingsonderzoek, zich met de zienswijze van de inspecteurs van de aanslag 2013 ten aanzien van deze vermogenswijziging heeft kunnen verenigen. Hoe het ook zij, rechtens is vast komen te staan dat de inspecteur van de aanslag 2013, na onderzoek, het gerechtigd heeft bevonden om de vermogensbestanddelen te wijzigen naar werkzaamheidsvermogen.

Daarnaast is het volgende komen vast te staan.

Ook het nauw verband van de totale kosten aan het object is reeds bij de aanslag 2013 komen vast te staan, middels de aangifte, na een onderzoek met navraag bij belastingplichtige, waarbij ook het overzicht van de kosten door deze inspecteur met betrekking tot de aanslag 2013 is opgevraagd, welke vervolgens is opgelegd conform de aangifte. Ik licht deze conclusie toe.

Daarmee is namelijk in ieder geval zoveel vast komen te staan dat de behandelende inspecteur van de aangifte van 2013 het verband van de vermogensbestanddelen van € 345.000 (zie voor de herkomst van dit bedrag in 2.1.3.3 en in samenhang met 2.1.2.7.2) tussen de uitgevoerde werkzaamheden zodanig nauw heeft geacht dat al deze kosten dienen te worden beschouwd als aangewend voor het object voor het totale aangewende vermogen. En vervolgens heeft deze inspecteur dit toegepast in een verhouding van 1/3.

Dientengevolge is met die aanslag in ieder geval vast komen te staan dat de waardering van de voor het object aangewende vermogensbestanddelen door de inspecteur van de aangifte 2013 is gebaseerd op een grondslag die hetzelfde is, dan wel zeer gelijke overeenkomsten vertoont met de grondslag welke belanghebbende hanteert.

Namelijk: deze betreft alle historische kosten welke gemaakt zijn voor het bouwen van het gebouw op het perceel. Het bedrag van € 345.000 komt namelijk uit de Rabobank bankrekening en de kosten (bouwfacturen) zijn allen voldaan na controle van de accountmanager van de Rabobank uit het Rabobank bouwdepot bankrekening. Deze betalingsbewijzen zijn vervolgens ook door de inspecteur van onderhavige aangifte 2014 opgevraagd bij belanghebbende, ter onderbouwing van het door de belanghebbende aangegeven verlies, en zijn door belanghebbende ook aan inspecteur toe doen komen. Dit bewijs is tot op heden onbetwist gebleven en derhalve rechtens komen vast te staan.

Hoe het ook zij, hieruit blijkt in ieder geval wel dat het vermogen van € 345.000 (dit is het bedrag wat uit de bankgegevens blijkt) verdeelt over het 1/3 deel en dus de rest, zijnde 2/3 deel, is geaccepteerd te zijn aangewend ten behoeve van het object.

Bovendien en aanvullenderwijs, is ook komen vast te staan dat door de inspecteur van de aanslag 2013 reeds in ieder geval voor 1/3 deel van dat vermogen het zodanig nauw verband werd geacht te bestaan, dat daardoor de inspecteur het privevermogen heeft gewijzigd conform aangifte naar werkzaamheidsvermogen. Dat is geen detail die in een oordeel ongemotiveerd kan worden weggelaten.

De onderzoekende inspecteur welke de aanslag 2013 heeft opgelegd moet in ieder geval een grondslag hebben gehad de aangifte te volgen en er is derhalve volgens deze inspecteur een of andere reden geweest het vermogen te wijzigen naar werkzaamheidsvermogen. Dit duidt op dat daarmee de stelling dat er sprake is van een onjuiste etikettering door deze inspecteur is geaccepteerd. Dit is oftewel gedaan op basis van een heretikettering of op basis van het bestaan van een niet vrije keuzevermogen. Dit klopt natuurlijk ook gezien de activiteiten volledig gerelateerd zijn aan het bouwen en conform belanghebbende in de gedingstukken heeft gesteld en blijkt uit de feiten en omstandigheden, zie grieven 1 tot en met 5. Van een herettiketering lijkt geen enkele sprake en dit wordt ook niet gesteld. Immers is met de gedingstukken vast komen te staan dat er geen omstandigheden en feiten zijn, welke een heretikettering rechtvaardigen, en hiermee dient te worden afgeleid dat de inspecteur van de aangifte 2013 kennelijk een andere grondslag heeft gevonden om de hoedanigheid van die vermogensbestanddelen te doen wijzigen naar een werkzaamheidsvermogen en dus niet in lijn van de prive-etikettering vanaf 2008. Er was immers geen bestemmingswijziging welke een herettiketering kon dragen en dus kennelijk is, althans aannemelijkerwijs, dat daarmee in de aanslagfase is erkend dat het verplicht werkzaamheidsvermogen was.

Als heretikettering niet de grondslag was dan is daarmee aangetoond dat het vermogen geen vrije keuze vermogen was maar verplicht werkzaamheidsvermogen, immers was er anders geen grondslag geweest voor de wijziging. Dat dient dus te zijn geconcludeerd, zoals ook door belanghebbende wordt gesteld, namelijk op basis van het nauw verband van de vermogensbestanddelen en de activiteit, zijnde het ontwikkelen van een gebouw op het perceel, zijnde een bron van inkomen. Althans op zijn minst is het hiermee gebleken dat er wel feiten en/of omstandigheden aannemelijk zijn geworden op grond waarvan het perceel — in plaats van als keuzevermogen — als verplicht ondernemingsvermogen, dan wel werzaamheidsvermogen zou moeten worden aangemerkt. In het bijzonder zijn er dus wel feiten en omstandigheden aannemelijk geworden op grond waarvan met het als privé-vermogen aanmerken van het perceel de bij de vermogensetikettering in aanmerking te nemen grenzen der redelijkheid zijn overschreden.

Hoe het ook zij: het erkennen van het verlies in 2013, na onderzoek, duidt erop dat er sowieso in 2013 sprake was van een op dat moment zijnde onjuiste ettikettering. Dit alleen al maakt dat het aannemelijk is dat ettiketering onjuist is, althans heeft de inspecteur van het onderzoek aanslag 2013 dit kennelijk aannemelijk geacht en het Hof laat na dit in haar oordeel te betrekken.

Tenslotte is het de moeite waard om op te merken dat de inspecteur heeft afgezien van het opleggen van een navorderingsaanslag over het jaar 2013, nadat zij een onderzoek hierover heeft verricht, althans dat had aangekondigd. Wellicht is de inspecteur van de onderhavige zaak hierop gestuit in haar aangekondigde onderzoek navorderingsaanslag. En heeft de inspecteur dat dan weer niet medegedeeld en ook niet in de gedingstukken vermeld, wat erop duidt niet in overeenstemming te zijn met Rv 21 en al zeker niet in lijn met behoorlijk bestuur. Dit bekrachtigt, althans duidt op, een instemmen van de behandelende inspecteur van de aangifte 2014 ten aanzien van het verplicht werkzaamheidsvermogen op basis van de bevindingen van het onderzoek in de aanslagfase 2013 door de inspecteur inzake het jaar 2013. Ook hieruit lijkt het wederom aannemelijk dat er in het jaar 2013 geen sprake was van een heretikettering en wel van een verplicht werkzaamheidsvermogen.

Concluderenderwijs:

Is er dan nog een gerede twijfel ten aanzien van het overige 2/3 deel van dat vermogen wat zodanig nauw verband houdt en gezien het bovenstaande, de gedingstukken en behandelde in de grieven 1 tot en met 5?

Het antwoord is simpel en de logische gevolgtrekking op basis van alle feiten en omstandigheden welke in de gedingstukken in beschouwing genomen dient te zijn dient te zijn:

Ter zake van de etikettering van het perceel zijn er voldoende feiten en/of omstandigheden aannemelijk geworden op grond waarvan het perceel — in plaats van als keuzevermogen — als verplicht ondernemingsvermogen dient te worden aangemerkt. In het bijzonder zijn er voldoende feiten en omstandigheden aannemelijk geworden op grond waarvan met het als privé-vermogen aanmerken van het perceel de bij de vermogensetikettering in aanmerking te nemen grenzen der redelijkheid zijn overschreden.

Voor zover deze oordelen ervan uitgaan dat het bouwen van het gebouw op het perceel, welke volgens het Hof, voor zover nodig veronderstellenderwijs, een bron van inkomen is. En dat de vermogens welke uitsluitend dienstbaar zijn gesteld voor deze bron van inkomen en bovendien het nauw verband, zoals in deze kwestie op basis van de stellingen van belanghebbende, welke hij heeft bekleed met feiten en omstandigheden, tot gevolg heeft dat het Hof oordeelt dat het als privévermogen aanmerken van het perceel de bij de vermogensetikettering in aanmerking te nemen grenzen der redelijkheid niet zijn overschreden, berusten zij op een onjuiste rechtsopvatting (Vergelijk de reeds in de gedingstukken genoemde jurisprudentie en in het bijzonder in 2.1.2.3.3, en verwijzing daar naar HR, 13-07-2007, nr. 42 698 ECLI:NL:PHR:2007:AZ2817 3.7. en 4.17 …. En ook onder 2.1.2.3.5 en verwijzing naar HR 14-08-1985, ECLI:NL:HR:1985:AW8207 en de in de grieven 1 tot en met 5 verwijzingen naar de gedingstukken?

Indien het Hof wel van de juiste rechtsopvatting is uitgegaan, heeft het nagelaten te vermelden welke feiten en omstandigheden, gezien de gedingstukken en behandelde in de grieven 1 tot en met 5, hoe het Hof tot dit oordeel heeft kunnen komen. Aldus heeft het Hof zijn uitspraak onvoldoende gemotiveerd en geeft het Hof eveneens onvoldoende inzicht in haar gedachtegang. Derhalve kan Hofs gevolgtrekking, dat er geen feiten en omstandigheden aannemelijk zijn geworden op grond waarvan met het als privé-vermogen aanmerken van het perceel de bij de vermogensetikettering in aanmerking te nemen grenzen der redelijkheid zijn overschreden, niet juist zijn. Het Hof heeft ook niet gemotiveerd wat haar gedachtegang is geweest om welke feiten en omstandigheden als grond voor een wijziging van privevermogen naar werkzaamheidsvermogen wel zou gelden voor het jaar 2013, maar dat deze feiten en omstandigheden dan niet zouden gelden voor het jaar 2014. Hierdoor is het oordeel van het Hof voor belanghebbende onbegrijpelijk, onaanvaardbaar en onhoudbaar.

Ten overvloede overweegt het Hof dat zo er al gronden zouden zijn om in het onderhavige jaar een verlies uit hoofde van de door belanghebbende gestelde ondernemingsactiviteit in aanmerking te nemen, belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat dit verlies de door hem gestelde omvang van € 166.000 zou hebben (vgl. onderdeel 6 uitspraak rechtbank). Indien wordt uitgegaan van de informatie die de (toenmalige) gemachtigde van belanghebbende in een e-mail van 24 januari 2019 heeft verstrekt (zie onder 2.6), dan zou l/3e deel van het perceel bij heretikettering als ondernemingsvermogen zijn te kwalificeren. Dit komt overeen met het antwoord van belanghebbende op vraag 23 in zijn e-mail van 7 maart 2019 (zie onder 2.8). Gegeven het verlies op dit l/3e gedeelte dat reeds in het jaar 2013 (definitief) in aanmerking is genomen (€ 95.000), zou immers volgens de berekening van die gemachtigde in 2014 nog slechts € 6.000 als (extra) verlies in aanmerking kunnen worden genomen.

Dit oordeel in samenhang met de rechtsoverwegingen 5.3.5.2 en 5.3.5.3. is onjuist en hangt samen van de reeds genoemde kennelijke vergissingen of onbehandeld laten van essentiële stellingen en gezien het genoemde in de grieven hiervoor behoeft het derhalve geen verdere toelichting.

De klacht van belanghebbende dat de inspecteur niet zorgvuldig zou hebben gehandeld verwerpt het Hof. De zes pagina's tellende uitspraak op het bezwaarschrift tegen de aanslag IB/PVV 2014 bevat een uitvoerige motivering voor de ongegrondverklaring van het bezwaar. Voorts is aan deze uitspraak een uitvoerig feitenonderzoek vooraf gegaan, zoals onder meer blijkt uit de hiervoor vanaf2.2 opgenomen feiten. De inspecteur is naar het oordeel van het Hofjuist zorgvuldig te werk gegaan.

Gezien gisteren is gebleken dat de site van de Hofe Raad op 31 januari in onderhoud verkeerd, wordt het bereopschrift vandaag op 30 januari ingediend. De planning was om er op 31 januari nog verder op te stellen. Om te voorkomen dat de site niet functioneert en derhalve te laat wordt ingediend wordt nu deze ingediend en derhalve is deze grief nog niet compleet. Mogelijkerwijs gebeurd deze aanvulling nog op 31 januari als de site blijkt te werken.

Voor nu derhalve alvast de volgende klacht over dit oordeel.

Hofs oordeel in rov 5.6.1 gaat uit van een onjuiste rechtsopvatting, gezien bij toepassing van de juiste rechtsopvatting aangaande de regels van behoorlijk bestuur en de rechtspraak hierover kan redelijkerwijs het Hof niet tot dit oordeel zijn gekomen, immers dient de inspecteur stellingen en feiten in een bezwaarschrift inhoudelijk en zorgvuldig, althans voldoende gemotiveerd te behandelen en met rede te beargumenteren. En al zeker zonder vooringenomenheid en niet ergens naar toe redenerende.

Ook ontbreekt Hofs oordeel aan een te volgen motivering. Het is het niet het aantal pagina's of welke activiteiten de inspecteur heeft gedaan, zoals een feitenonderzoek, maar of de inspecteur ingaat op een de essentiële stellingen van belanghebbende, wat de inspecteur heeft nagelaten en onvoldoende betwist. Bovendien stelt verweerder dat belanghebbende niet meer stelt dan 1 argument ten aanzien van het objectieve winstverwachting, terwijl belanghebbende een lijst van argumenten van objectiviteit opsomt over de objectieve winstverwachting, welke op deze punten geen enkel nee, want argument tegemoet ziet van verweerder. Ondanks stelt verweerder dat deze argumenten ontbreken, terwijl dat feitelijk objectief onjuist is. Dat kan uitsluitend een bewuste dan wel een onbewuste uitlating zijn. Bewust zou in strijd zijn met vooringenomenheid en onder andere ook vanuit de filosofie welke ten grondslag licht aan Rv 21, welke grondslag ook geldt voor bestuursrechtelijke geschillen, bovendien onacceptabel. Als het onbewust is dan is het kwestie van onzorgvuldigheid. Idem met de inspecteur welke argumenten aangaande de vorm van de bron van inkomen opnoemt, terwijl belanghebbende wijst op 3.8 dat dit artikel geen vormvereisten geeft aangaande de voordelen en daar wordt inhoudelijk niet met rede op in gegaan, dus niet voldoende gemotiveerd. Hofs oordeel in 5.6.1. is een inductieve redenering welke niet de feiten overweegt maar haar oordeel afleidt op kenmerken, zonder de feiten te beoordelen en daardoor ontbreekt het aan een te respecteren aanvaardbare motivering.