Rb. Noord-Holland, 07-11-2019, nr. AWB - 18 , 4318

Bij besluit van 5 februari 2018 (het primaire besluit) heeft verweerder het verzoek van eiser om informatie op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) deels afgewezen.

Bij besluit van 7 september 2018 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Bij brief van 20 november 2018 heeft verweerder de gevraagde processtukken aan de rechtbank doen toekomen en de rechtbank meegedeeld dat de geheime stukken apart worden toegezonden.

Ingevolge artikel 2.8, zesde lid, van het Procesreglement bestuursrecht 2017 heeft de rechtbank ten aanzien van de door verweerder overgelegde stukken waarvan verweerder heeft aangegeven dat alleen de rechtbank hiervan kennis mag nemen, gehandeld alsof de rechtbank heeft besloten dat beperking van de kennisneming gerechtvaardigd is.

Eiser heeft op 21 september 2019 en 29 september 2019 aanvullende gronden ingediend en

de rechtbank op 3 oktober 2019 toestemming verleend als bedoeld in artikel 8:29, vijfde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) om kennis te nemen van de geheime stukken.

Verweerder heeft op 24 september 2019 een verweerschrift ingediend en op 1 oktober 2019 een inventarislijst verstrekt van de geheime stukken.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 3 oktober 2019. Eiser is verschenen, vergezeld door [naam 1] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

1. Bij brief van 5 december 2017 heeft eiser een verzoek op grond van de Wob bij verweerder ingediend. Aanleiding voor dit verzoek was het verschijnen van e-mails van de voormalige burgemeester van Haarlem, [naam 2] , op social media, waaruit volgens eiser blijkt dat deze niet altijd even integer handelde vanuit zijn functie. Uit de op social media verschenen e-mails zou blijken dat voormalig burgemeester [naam 2] het reglement op privégebruik van e-mail niet zo nauw nam, dat hij niet schuwde om zaken te doen met een oppositie-raadslid bij aankoop van vastgoed en dat hij zich activistisch roerde in dossiers onder andere door souffleren van een motie van een raadslid. Eiser heeft verweerder daarom in het kader van een eigen onafhankelijk onderzoek naar het handelen van voormalig burgemeester [naam 2] verzocht om toezending van een afschrift van de volgende documenten:

2. In het primaire besluit is verweerder gedeeltelijk tegemoet gekomen aan het Wob-verzoek van eiser. Verweerder heeft naar aanleiding van de punten 1 en 6 delen overgelegd van het onderzoeksrapport van Signum Interfocus Nederland B.V. (hierna: Signum). Ten aanzien van de geweigerde delen van dit rapport stelt verweerder zich, kort samengevat, op het standpunt dat dit wordt gerechtvaardigd door de in artikel 10, eerste lid, aanhef en onder c, en artikel 10, tweede lid, aanhef en onder e en g, van de Wob genoemde uitzonderingsgronden. Ten aanzien van punt 2 heeft verweerder te kennen gegeven dat een dergelijk document niet bestaat. Ten aanzien van de punten 3 en 4 heeft verweerder aangegeven dat er geen e-mails zijn aangetroffen met betrekking tot de door eiser genoemde onderwerpen. Daarnaast heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat het e-mailaccount van voormalig burgemeester [naam 2] , is opgeheven en dat uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) blijkt dat e-mails van een bij uitdiensttreding opgeheven e-mailaccount niet meer zijn aan te merken als documenten die onder het bestuursorgaan berusten in de zin van artikel 1, aanhef en onder a, van de Wob. Verweerder verwijst daarbij naar de uitspraak van de Afdeling van 16 juli 2014, ECLI:NL:RVS:2014:2594. Volgens verweerder verplicht de Wob hen verder ook niet, in het geval van een Wob-verzoek om “alle e-mailcorrespondentie” over een bepaalde bestuurlijke aangelegenheid, om zonder meer toegang te verschaffen tot, voor zover beschikbaar, de volledige back-up van een opgeheven e-mailaccount ten einde te bezien of er mogelijk e-mails zijn die onder de reikwijdte van het Wob-verzoek vallen. Ten aanzien van punt 5 heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat, kort samengevat, zij de onafhankelijkheid van het Meldpunt Integriteit (Meldpunt) respecteert en daarom instemt met de weigering van het Meldpunt, om redenen van bescherming van de privacy van klokkenluiders, om dossiers met betrekking tot integriteitsmeldingen openbaar te maken. Tot slot heeft verweerder met betrekking tot punt 7a over het lekken van e-mails verwezen naar de reactie bij punt 6 en over de integriteitsmeldingen 7b verwezen naar de reactie bij punt 5. Daarnaast heeft verweerder aangegeven dat er door of namens verweerder over de inspraakreactie 7c van [naam 1] in de openbare raadscommissie Bestuur van Haarlem van 2 november geen correspondentie heeft plaatsgevonden, ook niet met de Commissaris van de Koning of voormalig burgemeester [naam 2] .

3. Eiser heeft in bezwaar de punten 2, 6 en 7a laten vallen maar is het met betrekking tot de punten 1, 3, 4, 5, 7b en 7c niet eens met het primaire besluit van verweerder. Eiser stelt zich daarbij, kort samengevat, op het standpunt dat hij ervan overtuigd is dat er meer documenten moeten zijn waar hij recht op inzage in heeft, dan hij nu heeft gekregen. Daarbij stelt eiser zich ten aanzien van punt 1 op het standpunt dat hij vindt dat verweerder meer had moeten doen om de gevraagde informatie boven tafel te krijgen. De enkele verwijzing naar het rapport van Signum vindt eiser onvoldoende. Ten aanzien van punten 3 en 4 stelt eiser zich op het standpunt dat hij wel degelijk recht heeft op informatie uit de back-up systemen van verweerder. Dat het e-mailaccount van voormalig burgemeester is afgesloten wil niet zeggen dat de opgeslagen e-mails uit de back-up systemen niet meer onder de Wob vallen. De door verweerder aangehaalde uitspraak van de Afdeling ziet ook helemaal niet op dit vraagstuk. Ten aanzien van punt 5 voert eiser aan dat hij de motivering van verweerder in het algemeen wel kan volgen maar niet in dit geval. De melder is immers bekend, dat is [naam 1] , en deze heeft aangegeven geen bezwaar te hebben tegen openbaarheid. Volgens eiser misbruikt verweerder de klokkenluidersregeling als doofpot. Temeer nu verweerder volgens eiser de integriteitskwestie die [naam 1] op tafel heeft gelegd niet op juiste wijze heeft afgehandeld. Dat de Nationale Ombudsman de gehanteerde werkwijze van verweerder wel als juist heeft beoordeeld, vindt eiser geen reden om hier anders tegenaan te kijken. Ten aanzien van punt 7b en 7c stelt eiser zich tot slot op het standpunt dat verweerder deze documenten op ondeugdelijk gemotiveerde wijze heeft geweigerd. Eiser vindt dat verweerder per document moet aangeven wat de specifieke weigeringsgrond is en zich niet moet verschuilen achter een onduidelijk onderscheid.

4. In het bestreden besluit heeft verweerder zijn standpunten in het primaire besluit gehandhaafd. Verweerder heeft daarbij ten aanzien van de punten 1, 2, 3, 4, 6 en 7a aangesloten bij het advies van de bezwaarschriftencommissie van 10 augustus 2018. Op de punten 5, 7b en 7c heeft verweerder het advies niet gevolgd. Op deze punten heeft verweerder de bezwaargronden zelf onderzocht en gemotiveerd verworpen. Verweerder is anders dan de bezwaarschriftencommissie namelijk van mening dat het niet zo is dat de bezwaarschriftencommissie geen inzicht heeft gekregen in de procedure bij het Meldpunt maar enkel dat de bezwaarschriftencommissie en het Meldpunt niet tot overeenstemming konden komen over de voorwaarden waaronder de bezwaarschriftencommissie de benodigde inzage wel kon krijgen. Verweerder heeft zich verder met betrekking tot alle door eiser opgevraagde documenten waarvan (tevens) is aangegeven dat deze niet zijn gevonden of niet bestaan (punten 1, 3, 4 en 7c) op het standpunt gesteld dat het aan eiser is om aannemelijk te maken dat, in tegenstelling tot de uitkomsten van het onderzoek door het bestuursorgaan, documenten toch onder het bestuursorgaan berusten. Verweerder verwijst daarbij naar vaste jurisprudentie van de Afdeling, onder meer de uitspraak van 12 oktober 2011, ECLI:NL:RVS:2011:BT7337.

5. Eiser heeft in beroep onverkort verwezen naar hetgeen hij in zijn bezwaarschrift naar voren heeft gebracht wegens, naar zijn mening, gebrek aan enig steekhoudend repliek in het bestreden besluit. Ter onderbouwing van zijn standpunt dat er meer documenten zijn die aan hem verstrekt dienden te worden in het kader van de Wob dan nu is gedaan, heeft eiser bij zijn beroepschrift een drietal bijlagen gevoegd (in beroepschrift aangeduid als bijlagen 5, 6 en 7). De eerste bijlage bevat de brief van de burgemeester van Haarlem van 29 september 2017 over de uitkomsten van het integriteitsonderzoek naar diens voorganger, voormalig burgemeester [naam 2] . De tweede bijlage bestaat uit e-mailwisselingen tussen voormalig burgemeester [naam 2] en de heer Van Haga. De derde bijlage betreft een ander Wob-verzoek van eiser aan verweerder, waarin eiser naar eigen zeggen wel stukken heeft mogen ontvangen uit een al afgesloten e-mailaccount van een voormalig personeelslid. In de aanvullende gronden van 23 januari 2019 heeft eiser verder verduidelijkt dat deze procedure primair draait om de principiële vraag of de gemeente Haarlem in voorkomende gevallen het recht heeft e-mails en integriteitsonderzoeksdossiers buiten de reikwijdte van de Wob te plaatsen. Eiser heeft daarbij tevens aangevoerd dat verweerder ten onrechte op categorisch niveau inzage weigert.

6. De rechtbank overweegt als volgt.

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.D. Gunster, voorzitter, en mr. W.B. Klaus en mr. A.R. ten Berge, leden, in aanwezigheid van mr. M.H. Boomsma, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 7 november 2019.

griffier voorzitter

Afschrift verzonden aan partijen op:

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening.