CBb, 23-04-2002, nr. AWB 00/492

Op 13 juni 2000 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 1 mei 2000.

Bij dat besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar van appellant tegen de hoogte van de hem voor het jaar 2000 opgelegde bijdrage inzake het lidmaatschap van de NOvAA.

Bij brief van 6 juli 2000 heeft appellant de gronden van het beroep aangevuld.

Op 20 oktober 2000 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 maart 2002, alwaar appellant in persoon en verweerder bij gemachtigde zijn verschenen en hun standpunten nader hebben toegelicht.

Bij de Wet op de Accountants-Administratieconsulenten (hierna: Wet AA) is onder meer het volgende bepaald:

Bij de Algemene Contributieverordening (Regeling van 14 oktober 1993, Stcrt 1993, 202, zoals laatstelijk gewijzigd bij de verordening van 7 november 1996, Stcrt 1996, 219; hierna: de ACV) is onder meer het volgende bepaald:

Bij de Contributieverordening 2000 (vastgesteld in de bijeenkomst van de ledenvergadering van 7 juni 1999, afgekondigd in Stcrt 1999, 135) is onder meer het volgende bepaald:

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het College komen vast te staan.

Het standpunt van verweerder - zoals dat in het bestreden besluit is verwoord - luidt als volgt:

Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep onder meer het volgende tegen het bestreden besluit aangevoerd.

In verband met een betwiste belastingschuld en dreigend (loon)beslag door de ontvanger is het voor appellant niet mogelijk om ergens te werken. Een aanvraag om een bijstandsuitkering is afgewezen. Appellant is naar het buitenland verhuisd om aan de aanslagenstroom een einde te maken. Appellant is niet verzekerd voor ziektekosten en heeft geen bezittingen meer. Zijn inkomen is juist genoeg om van te eten. Huisvestingskosten heeft appellant niet en kan hij zich ook niet veroorloven. Hij vindt afwisselend bij familieleden onderdak. Hij woont nergens permanent.

Appellant kan de door verweerder gevraagde documenten niet overleggen, omdat deze er niet zijn.

Ter beoordeling van het College staat het besluit van verweerder van 1 mei 2000. Verweerder heeft hierbij, beslissende op het bezwaar tegen de opgelegde contributie, tevens bezien of hij gebruik diende te maken van zijn bevoegdheid appellant in een andere contributiegroep in te delen of een korting te verlenen. Verweerder heeft hiertoe geen redenen gezien, klaarblijkelijk omdat appellant zijn stellingen niet met documenten had onderbouwd en omdat diens aanbod om zijn stellingen in een onderhoud met een vertrouwensman toe te lichten niet reëel was, omdat appellant de reiskosten voor de hoorzitting niet kon betalen en daartoe geestelijk niet in staat was.

Het College is van oordeel dat verweerder dit besluit op goede gronden heeft genomen. Verweerder mag van een accountant-administratieconsulent die bezwaar maakt tegen de contributie en derhalve een beroep doet op een indeling in een andere tariefgroep of een gehele of gedeeltelijke ontheffing dan wel restitutie, verlangen dat deze dit verzoek nader adstrueert, zo mogelijk aan de hand van bescheiden. Wanneer de betrokken accountant-administratieconsulent aangeeft dat hij niet over dergelijke bescheiden beschikt en dat hij een en ander mondeling wil toelichten, dient verweerder betrokkene daartoe in beginsel in de gelegenheid te stellen. Nu in het onderhavige geval appellant zelf had aangegeven geen reiskosten voor de hoorzitting te hebben en ook geestelijk niet in staat te zijn op een hoorzitting te verschijnen, kon verweerder er naar het oordeel van het College redelijkerwijs van uitgaan dat ditzelfde gold voor het door appellant aangeboden mondeling onderhoud. Hieruit volgt dat verweerder diende te beslissen aan de hand van de voorhanden zijnde gegevens, zijnde de summier door appellant verstrekte informatie.

Het College is van oordeel dat verweerder op basis van die gegevens in redelijkheid heeft kunnen besluiten dat appellant niet heeft aangetoond dat een andere indeling noodzakelijk was of dat een vrijstelling of restitutie had behoren te worden verleend.

Het College merkt nog op dat appellant ter zitting heeft verklaard dat hij thans wel in staat is in Den Haag een gesprek met een vertegenwoordiger van verweerder aan te gaan. De gemachtigde van verweerder heeft zich bereid verklaard de mogelijkheden daartoe te onderzoeken. Het College overweegt dat een dergelijk gesprek zeer zinvol kan zijn, maar dat dit aan de rechtmatigheid van het besluit van 1 mei 2000 niet kan afdoen.

Het College overweegt tenslotte dat appellant in zijn nader beroepschrift van 6 juli 2000 heeft opgemerkt dat de reden van zijn bezwaar voor het jaar 2000 evenzeer geldt voor de voorgaande jaren. Het College leidt daaruit, anders dan verweerder, niet af dat appellant beoogd heeft mede beroep in te stellen tegen de contributies over de voorgaande jaren. Zoals appellant ter zitting heeft meegedeeld, heeft hij in de voorgaande jaren wel bezwaar gemaakt, maar heeft hij destijds geen beroep bij het College ingesteld tegen de afwijzingen van die bezwaren.

Het vorenstaande brengt mee dat het beroep ongegrond moet worden verklaard. Het College acht geen termen aanwezig artikel 8:75 van de Awb toe te passen.

Het College verklaart het beroep ongegrond.

Aldus gewezen door mr J.A. Hagen, in tegenwoordigheid van mr A.J. Medze, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 23 april 2002.

w.g. J.A. Hagen w.g. A.J. Medze