Hof 's-Gravenhage, 05-06-2012, nr. 22-006088-10

hij op of omstreeks 10 maart 2010 te Dordrecht opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg, die [slachtoffer] (met een riem) gewurgd, tengevolge waarvan voornoemde [slachtoffer] is overleden;

Subsidiair, indien ter zake van het integraal hiervoor primair tenlastegelegde - te weten, de levensberoving met voorbedachten rade (moord) - geen bewezenverklaring met strafoplegging mocht volgen:

hij op of omstreeks 10 maart 2010 te Dordrecht opzettelijk [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte met dat opzet die [slachtoffer] (met een riem) gewurgd, tengevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden, welke vorenomschreven doodslag werd gevolgd en/of vergezeld en/of voorafgegaan van enig strafbaar feit, te weten het opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en/of beroofd houden en/of verkrachting en/of feitelijke aanranding van de eerbaarheid en/of het met iemand die de leeftijd van twaalf jaren, maar nog niet die van zestien jaren heeft bereikt, buiten echt, ontuchtige handelingen plegen die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam en/of het met iemand beneden de leeftijd van zestien jaren buiten echt ontuchtige handelingen plegen, en welke doodslag werd gepleegd met het oogmerk om de uitvoering van dat feit voor te bereiden en/of gemakkelijk te maken en/of om, bij betrapping op heterdaad, aan zichzelf straffeloosheid te verzekeren;

Meer subsidiair, indien ter zake van het integraal hiervoor subsidiair tenlastegelegde - te weten, de gekwalificeerde doodslag als bedoeld in artikel 288 van het Wetboek van Strafrecht - geen bewezenverklaring met strafoplegging mocht volgen:

hij op of omstreeks 10 maart 2010 te Dordrecht opzettelijk [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte met dat opzet die [slachtoffer] (met een riem) gewurgd, tengevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden;

hij op of omstreeks 10 maart 2010 te Dordrecht opzettelijk [slachtoffer] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en/of beroofd gehouden door met dat opzet

hij op of omstreeks 10 maart 2010 te Dordrecht door geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) en/of bedreiging met geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) [slachtoffer] heeft gedwongen tot het ondergaan van (een) handeling(en) die bestond(en) uit of mede bestond(en) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer], hebbende verdachte zijn penis in de mond van die [slachtoffer] gebracht en/of de/een borst(en) van die [slachtoffer] betast en bestaande dat geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) en/of die bedreiging met geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) hierin dat verdachte

hij in of omstreeks de periode van 10 maart 2010 tot en met 11 maart 2010 te Dordrecht een lijk (van [slachtoffer]) (in zijn tuin) heeft begraven en/of verborgen en/of weggemaakt met het oogmerk om het feit en/of de oorzaak van het overlijden te verhelen.

primair

hij op 10 maart 2010 te Dordrecht opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg, die [slachtoffer] met een riem gewurgd, tengevolge waarvan voornoemde [slachtoffer] is overleden;

hij op 10 maart 2010 te Dordrecht opzettelijk [slachtoffer] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en beroofd gehouden door met dat opzet

primair

hij op 10 maart 2010 te Dordrecht door feitelijkheden [slachtoffer] heeft gedwongen tot het ondergaan van handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer], hebbende verdachte zijn penis in de mond van die [slachtoffer] gebracht en de borsten van die [slachtoffer] betast en bestaande die feitelijkheden hierin dat verdachte

hij in de periode van 10 maart 2010 tot en met 11 maart 2010 te Dordrecht een lijk (van [slachtoffer]) in zijn tuin heeft begraven met het oogmerk om het feit en de oorzaak van het overlijden te verhelen.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewijsvoering

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.

In die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.

Verweren en overwegingen aangaande het bewijs

Bewijsuitsluiting ten aanzien van de verklaringen van de verdachte.

De raadsman van de verdachte, mr. O.E. de Jong, heeft ter terechtzitting in hoger beroep - overeenkomstig zijn overgelegde en in het dossier gevoegde pleitnotities - betoogd dat de verklaring die de verdachte voorafgaand aan zijn inverzekeringstelling (welke plaatsvond op 16 maart 2010 om 16.48 uur) tegenover de politie heeft afgelegd van het bewijs moet worden uitgesloten. De raadsman heeft daartoe aangevoerd dat uit het proces-verbaal verhoor inverzekeringstelling verdachte d.d. 16 maart 2010 niet blijkt dat de verdachte ondubbelzinnig afstand heeft gedaan van het recht om voorafgaand aan zijn eerste verhoor door de politie een advocaat te raadplegen, hetgeen een onherstelbaar vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering oplevert.

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

Vooropgesteld wordt dat bewijsuitsluiting in beginsel niet in aanmerking komt ten aanzien van verklaringen die de verdachte heeft afgelegd nadat hij een advocaat heeft kunnen raadplegen en hem de in artikel 29, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering bedoelde mededeling is gedaan dat hij niet verplicht is tot antwoorden (vgl. HR 30 juni 2009, LJN: BH3079, NJ 2009/349, rov. 2.7.3).

Uit het proces-verbaal van bevindingen van de politie d.d. 13 april 2010 met nr. PL1810 2010023850-237 (I.AH10.2) blijkt dat de verdachte op 16 maart 2010 omstreeks 19.21 uur is bezocht door een advocaat, te weten mr. J.S. Nan, en dat het eerste inhoudelijke verhoor van de verdachte is aangevangen op 16 maart 2010 om 21.55 uur. Uit het proces-verbaal van dat laatste verhoor blijkt bovendien dat de verdachte voorafgaand aan dat verhoor is gewezen op zijn zwijgrecht.

Het staat het hof derhalve, mede gelet op hetgeen hierna door het hof omtrent het Brusco-arrest wordt overwogen, vrij om de verklaringen van de verdachte afgelegd na 16 maart 2010 te 19.21 uur tot het bewijs te bezigen. Aangezien het hof uitsluitend die verklaringen tot het bewijs zal bezigen, kan in het midden blijven of de verdachte voorafgaand aan het verhoor dat op 16 maart 2010 om 16.46 uur plaatsvond in het kader van zijn inverzekeringstelling, al dan niet afstand heeft gedaan van zijn consultatierecht.

De raadsman van de verdachte heeft daarnaast betoogd dat de verklaringen die de verdachte op 16 en 17 maart 2010 tegenover de politie heeft afgelegd van het bewijs moeten worden uitgesloten nu tijdens de verhoren van de verdachte geen raadsman aanwezig is geweest. De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat uit het zogeheten Brusco-arrest (EHRM 14 oktober 2010, NJ 2011/386) voortvloeit dat een verdachte recht heeft op aanwezigheid van zijn raadsman bij het politieverhoor en dat derhalve is gehandeld in strijd met artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, hetgeen een onherstelbaar vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering oplevert.

Het hof verwerpt dit verweer nu uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat uit het Brusco-arrest niet kan worden afgeleid dat een meerderjarige verdachte recht heeft op rechtsbijstand tijdens het politieverhoor (vgl. HR 20 december 2011, LJN: BT7086). Mitsdien staat het het hof, zoals hiervoor overwogen, vrij om de op 16 maart vanaf 21.55 uur en de op

17 maart 2010 door de verdachte tegenover de politie afgelegde verklaringen tot het bewijs te bezigen.

Ten aanzien van de onder 1 primair bewezen verklaarde voorbedachte rade.

De raadsman van de verdachte, mr. O.E. de Jong, heeft ter terechtzitting in hoger beroep bepleit dat de verdachte moet worden vrijgesproken van het onder 1 primair ten laste gelegde. De raadsman heeft daartoe aangevoerd - kort samengevat - dat gelet op de paniek waarin de verdachte verkeerde, het cannabisgebruik en de verweesdheid van de verdachte, en de door de verdediging aangevoerde contra-indicaties voor voorbedachte rade, niet anders kan worden geconcludeerd dan dat de verdachte heeft gehandeld in een vlaag van verstandsverbijstering, een impuls waarbij geen sprake was van voorbedachte rade.

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

Naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad is voor een bewezenverklaring van voorbedachte raad voldoende dat komt vast te staan dat de verdachte tijd had zich te beraden op het te nemen of het genomen besluit, zodat hij de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven (vgl. HR 28 februari 2012, LJN: BR2342 en NS 2012, 152).

De verdachte heeft over het moment voorafgaand aan de verwurging van het slachtoffer in de badkamer van zijn woning, blijkens zijn door het hof tot het bewijs gebezigde verklaring van 17 maart 2010, tegenover de politie verklaard (VV1.2, p. 10): "Ik heb vier blowtjes zitten draaien op de rand van de wc. Ze vroeg me wat ik zou doen. [...] Toen ik klaar was met een blowtje draaien had ik wel zoiets van: en nu."

De verdachte heeft over dit moment in de badkamer voorts tegenover de politie verklaard op 16 maart 2010 (VV1.1a, p. 5): "En daarna had ik het idee van, dit is te link. Ze weet teveel, ze kan me ruïneren. [...] Ze zat op haar knieën. Ik zei dat ze op kon staan en (dat) we zouden gaan. Ik had mijn broek nog half open. Ik heb mijn broeksriem gepakt en die heb ik om haar nek gedaan en aangetrokken."

Uit voornoemde verklaringen van de verdachte blijkt naar het oordeel van het hof niet alleen dat de verdachte de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven, maar ook dat hij van die gelegenheid om na te denken daadwerkelijk gebruik heeft gemaakt. Het hof leidt hieruit af dat de verdachte met voorbedachte raad heeft gehandeld en verwerpt mitsdien het verweer.

Ten aanzien van het onder 3 primair bewezen verklaarde seksueel binnendringen.

De raadsman van de verdachte, mr. O.E. de Jong, heeft ter terechtzitting in hoger beroep bepleit dat de verdachte moet worden vrijgesproken van het onder 3 primair ten laste gelegde nu er - kort samengevat - geen enkel bewijs is dat de verdachte, die ontkent zijn penis in de mond van het slachtoffer te hebben gebracht, niet de waarheid spreekt.

Het hof acht op grond van na te noemen - in de door het hof gebezigde bewijsmiddelen vervatte - feiten en omstandigheden in onderling verband en samenhang bezien evenwel wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de mond van het slachtoffer seksueel is binnengedrongen.

Het Nederlands Forensisch Instituut (hierna: NFI) heeft onderzoek gedaan naar biologische sporen en tevens DNA-onderzoek verricht. Er is onder meer onderzoek verricht aan de bemonsteringen 'omslag plooi lippen tandvlees' en 'buitenzijde tanden', welke bemonsteringen materiaal bevatten dat afkomstig is van het slachtoffer.

Uit het rapport van het NFI d.d. 21 april 2010, opgemaakt en ondertekend door de deskundige drs. ing. T.J.P. de Blaeij, blijkt dat van het DNA in de stringente lysisfracties van de bemonsteringen 'omslag plooi lippen tandvlees' en 'buitenzijde tanden' DNA-mengprofielen zijn verkregen waarin DNA-kenmerken zichtbaar zijn van een man en een vrouw.

Het DNA-profiel van de verdachte matcht met de DNA-(neven)kenmerken in die DNA-mengprofielen. De kans dat het DNA-profiel van een willekeurig gekozen man matcht met deze combinatie van afgeleide DNA-(neven)kenmerken is kleiner dan één op één miljard. De deskundige stelt dat, hoewel in de microscooppreparaten behorende bij genoemde bemonsteringen microscopisch geen spermacellen zijn aangetroffen, de uitslag van het DNA-onderzoek een sterke aanwijzing geeft voor de aanwezigheid van (een geringe hoeveelheid) spermacellen in beide bemonsteringen.

In haar aanvullende rapport van 6 augustus 2010 stelt De Blaeij dat met de zogeheten PSA-test - een test waarmee wordt onderzocht of bemonsteringen het eiwit ProstaatSpecifiek Antigeen (PSA) bevatten, een eiwit dat in hoge concentratie voorkomt in spermavloeistof - een sterke aanwijzing is verkregen voor de aanwezigheid van menselijk spermavloeistof in de bemonsteringen 'omslag plooi lippen tandvlees' en 'buitenzijde tanden' en dat in samenhang met het resultaat van het DNA-onderzoek kan worden geconcludeerd dat zich in die bemonsteringen een gering aantal spermacellen heeft bevonden.

De Blaeij heeft die conclusie ter terechtzitting in eerste aanleg d.d. 11 november 2010 nader toegelicht (proces-verbaal van de terechtzitting, p. 22 e.v.). Zij heeft verklaard - verkort en zakelijk weergegeven - dat bij de isolatie van DNA eerst een milde lysis wordt gedaan, waarbij alle cellen die geen spermacellen zijn (en mitsdien een zachtere celwand hebben) worden opengemaakt zodat het DNA eruit kan komen. Het DNA dat uit die cellen komt, wordt in de milde lysisfractie opgeslagen en daar wordt een DNA-profiel van gemaakt. Vervolgens blijven in het ideale geval alleen de spermacellen over. Die spermacellen worden gelyseerd met een iets stevigere methode, zodat ook spermacelwanden kapot gaan. Dit betreft een tweede fractie, stringente lysisfractie genoemd, en daarin zit het DNA van spermacellen. Van het DNA van de spermacellen wordt een apart DNA-profiel gemaakt. Omdat de DNA-kenmerken die matchen met de DNA-kenmerken van de verdachte alleen in die stringente lysisfractie (zijn aangetroffen), is dat een extra ondersteuning voor de conclusie dat in die fractie ook daadwerkelijk spermacellen moeten hebben gezeten.

De Blaeij heeft ter terechtzitting in eerste aanleg weliswaar verklaard dat het PSA-eiwit niet alleen voorkomt in spermavloeistof, maar ook in het bloed van patiënten met prostaatkanker, maar het hof overweegt hieromtrent dat door de verdediging is gesteld noch is gebleken dat de verdachte prostaatkanker heeft.

Het hof stelt op grond van de bevindingen en conclusies van deskundige De Blaeij vast, dat zich in de mond van het slachtoffer, te weten bij de omslag plooi lippen tandvlees en bij de buitenzijde van de tanden, spermavloeistof bevond en dat deze spermavloeistof afkomstig is van de verdachte.

Het hof stelt voorts vast dat niet alleen spermavloeistof, maar ook sperma van de verdachte op het slachtoffer is aangetroffen.

Uit het rapport van het NFI d.d. 15 juli 2010, opgemaakt en ondertekend door de deskundige drs. ing. T.J.P. de Blaeij, blijkt immers dat in de bemonstering van de spijkerbroek verkregen van de buitenzijde van de voorkant van de broek boven de knoopssluiting spermacellen zijn waargenomen. Het celmateriaal in het onderzochte sporenmateriaal kan afkomstig zijn van de verdachte. De kans dat het DNA-profiel van een willekeurig gekozen persoon matcht met het DNA-profiel van het celmateriaal in het onderzochte sporenmateriaal is kleiner dan één op één miljard.

Omtrent het aantreffen van sperma(vloeistof) op het slachtoffer heeft de verdachte tegenover de politie het volgende verklaard (VV1.1a, p. 5 e.v., VV1.2, p. 11 e.v., VV1.6, p. 12 e.v., VV1.8, p. 2 e.v.), verder door het hof aan te duiden als 'scenario A'.

Nadat hij het slachtoffer in de badkamer van zijn woning had gewurgd is hij naar beneden gelopen, heeft hij een paar vuilniszakken gepakt en daarmee het slachtoffer op de bovenverdieping half ingewikkeld. De verdachte heeft daarbij een hele vuilniszak over het hoofd van het slachtoffer getrokken en met plakband vastgeplakt.

Daarna is hij naar beneden gegaan en heeft hij een condoom gepakt en zichzelf afgetrokken. Toen hij het condoom in de keuken weg wilde gooien, schrok hij van iets dat zich buiten afspeelde. Hierdoor liet hij het condoom vallen en hij heeft gezien dat daarbij sperma op de keukenvloer terecht kwam. Daarna heeft hij het slachtoffer naar beneden gesleept en de verdachte vermoedt dat hij het slachtoffer bij het naar buiten brengen toen door het sperma heeft gesleept, omdat hij zag dat er een flap van een vuilniszak omsloeg en hij toen vlekken op de broek van het slachtoffer constateerde.

De verdediging gaat ter terechtzitting in hoger beroep uit van een iets andere lezing, zoals die ook door de verdachte ter terechtzitting in eerste aanleg als mogelijkheid is geopperd, en die door het hof verder aangeduid wordt als 'scenario B'.

De verdachte heeft, nadat hij het slachtoffer had gedood, zich beneden op de bank afgetrokken met een condoom om. Hij heeft het condoom laten vallen, als gevolg waarvan sperma op de keukenvloer terecht kwam. Hij heeft dit opgeruimd.

Pas hierna heeft de verdachte het slachtoffer verpakt in vuilniszakken en haar lichaam naar buiten gebracht, waarbij hij haar onder andere over de keukenvloer heeft gesleept. De spermacellen in de mond van het slachtoffer kunnen aldus bij wege van 'secondary transfer' in de mond van het slachtoffer terechtgekomen zijn.

Daarnaast wijst de verdediging op een mogelijk 'scenario C', waarbij de verdachte spermacellen aan zijn handen kan hebben gehad en ze op die manier eveneens bij wege van 'secondary transfer' kan hebben overgebracht bij het verpakken van het lichaam. (Alles blz. 15 pleitnota mr. O.E. de Jong).

Kenmerkend aan de scenario's A en B is dat (in ieder geval) het hoofd van het slachtoffer verpakt was in vuilniszakken op het moment dat zij verplaatst werd vanuit de badkamer via de keuken naar buiten.

Het hof acht niet aannemelijk dat door het slepen van het lichaam van het slachtoffer over de keukenvloer spermavloeistof in de mond van het slachtoffer is gekomen, aangezien in deze scenario's het slachtoffer een dichtgeplakte vuilniszak om haar hoofd had toen de verdachte haar naar beneden bracht en het niet aannemelijk is dat zij onder die omstandigheden spermavloeistof op twee plaatsen in haar mond heeft kunnen krijgen.

Daar komt bij dat door de politie is geconstateerd dat de vuilniszakken geen beschadigingen bevatten en het zodoende niet aannemelijk is dat de verdachte het slachtoffer überhaupt heeft gesleept van de bovenverdieping door de keuken naar het graf.

Dat de verdachte spermacellen heeft overgebracht in de mond van het slachtoffer bij het verpakken van het hoofd in vuilniszakken, acht het hof evenmin aannemelijk geworden. In geen van de door de verdachte tegenover de politie afgelegde gedetailleerde verklaringen over de feitelijke toedracht, noch in de verklaringen van de verdachte ter terechtzitting in eerste aanleg en in hoger beroep is dit door de verdachte ook expliciet beschreven. Een toevallige aanraking van de moeilijk bereikbare vindplaatsen van de sporen, met name waar het betreft de omslagplooi lippen tandvlees acht het hof niet aannemelijk.

Bij gebrek aan aannemelijkheid van de door de verdachte geschetste scenario's blijft de vraag hoe spermavloeistof in de mond van het slachtoffer is terecht gekomen. Voor de beantwoording van die vraag slaat het hof acht op de volgende feiten en omstandigheden.

De verdachte heeft tegenover de politie verklaard (VV1.2, p. 9 e.v.) dat hij de trui van het slachtoffer heeft opgetild en dat hij de borsten van het slachtoffer heeft aangeraakt. Hij heeft voorts verklaard dat het in hem is opgekomen hoe het zou zijn om het met haar te doen, dat hij zijn broek heeft losgemaakt en over zijn boxershort is gaan wrijven, dat het slachtoffer op dat moment op haar knieën naast hem zat, dat hij op de rand van de wc zat en dat het slachtoffer hem heeft gevraagd of hij haar alstublieft niet wilde neuken. De verdachte heeft tevens verklaard dat de politie wat op de broek van het slachtoffer zal vinden en dat dit van hem is. De verdachte heeft later tegenover de politie verklaard (VV1.6, p. 9 e.v.) dat, toen hij zich met het slachtoffer in de badkamer van zijn woning bevond, hij tegen het slachtoffer heeft gezegd dat zij op het badmatje moest knielen, hij zich afvroeg of hij seks zou kunnen hebben met zo iemand die hij had meegenomen, hij het slachtoffer wilde aanraken op de borsten, het kruis en de billen, hij de bh van het slachtoffer heeft omgeklapt en dat hij denkt dat hij de bh niet meer goed heeft gedaan.

De verklaringen van de verdachte omtrent (zijn gedachten aan) seksuele handelingen met het slachtoffer worden ondersteund door de bevindingen van de politie omtrent de kleding van het slachtoffer.

Uit het proces-verbaal sporenonderzoek van de politie d.d. 22 mei 2010 blijkt dat de ritssluiting van de spijkerbroek van het slachtoffer geopend was, dat de sluitknoop aan de voorzijde van de spijkerbroek los in het knoopsgat zat (het hof begrijpt: niet meer aan de broek bevestigd zat), en dat de linkercup van de bh van het slachtoffer naar binnen was gevouwen.

De ex-vriendin van de verdachte, [ex-vriendin], heeft tegenover de politie verklaard (1.G1.5, p. 9) dat de verdachte gek was op gepijpt worden.

Andere ex-vriendinnen hebben zich in gelijke zin uitgelaten.

Ook heeft ex-vriendin [ex-vriendin] verklaard dat de verdachte veel porno op de computer bekeek en dat die porno in ieder geval vaak met pijpen te maken had.

Uit een en ander leidt het hof af dat de verdachte belangstelling heeft voor orale seks en graag oraal bevredigd wordt.

De verdachte heeft gezegd dat hij op de wc zat en dat hij het slachtoffer op haar knieën naast/voor hem heeft doen zitten. Dit geeft ondersteuning voor de veronderstelling dat hij haar ook in een positie heeft gebracht om gemakkelijk orale seks met haar te kunnen hebben.

In deze omstandigheden, bezien in onderling verband en samenhang, acht het hof bewezen dat de spermavloeistof in de mond van het slachtoffer is terecht gekomen, doordat de verdachte met zijn penis in haar mond is binnengedrongen.

Ten aanzien van de onder 3 primair bewezen verklaarde dwang.

Ten aanzien van de voor een bewezenverklaring van verkrachting vereiste dwang overweegt het hof voorts nog dat het hof ervan uitgaat dat de verdachte het slachtoffer op grond van de in de bewezenverklaring opgenomen feitelijkheden, bezien in onderling verband en samenhang met het postuur van de verdachte (een grote, fors gebouwde man) en het verschil in leeftijd en levenservaring tussen de toen 26-jarige verdachte en het 12-jarige slachtoffer, alsmede het daarmee samenhangende overwicht van de verdachte op het slachtoffer, heeft gebracht in een positie waarin zij geen weerstand heeft kunnen bieden aan het seksueel binnendringen door de verdachte.

Strafbaarheid van het bewezen verklaarde

Het onder 1 primair bewezen verklaarde levert op:

Moord.

Het onder 2 bewezen verklaarde levert op:

Opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven of beroofd houden.

Het onder 3 primair bewezen verklaarde levert op:

Verkrachting.

Het onder 4 bewezen verklaarde levert op:

Een lijk begraven met het oogmerk om het feit of de oorzaak van het overlijden te verhelen.

Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

Vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en dat de verdachte ter zake van het onder 1 primair, 2, 3 primair en 4 ten laste gelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 25 jaren, met aftrek van voorarrest. De advocaat-generaal heeft voorts gevorderd dat de maatregel tot terbeschikkingstelling van de verdachte zal worden opgelegd, met bevel tot verpleging van overheidswege.

Motivering van de straf en maatregel

Hout-Sels, milieurapporteur, J.M.J.F. Offermans, psychiater, en B.W. Roelofs-Van Bon, klinisch psycholoog, hebben een multidisciplinair gedragsdeskundig triple-onderzoek verricht.

Ter terechtzittingen van 8 en 15 mei 2012 hebben voormelde psychiater en psycholoog op verzoek van de verdediging als getuige-deskundige een verklaring afgelegd naar aanleiding van het door hen in 2010 ingestelde multidisciplinair forensisch gedragsdeskundig onderzoek omtrent de persoon van verdachte. Naar de kern genomen blijven zij bij de inhoud en de conclusies van hun rapport d.d. 25 oktober 2010: er is bij de verdachte sprake van cannabisafhankelijkheid, een gebrekkige persoonlijkheidsontwikkeling en een niet nader omschreven persoonlijkheidsstoornis. Hij dient als verminderd toerekeningsvatbaar te worden beschouwd voor het ten laste gelegde. Er is sprake van een aanzienlijk risico op recidive. Geadviseerd wordt ter beschikking stelling met bevel tot verpleging van overheidswege. Niet kan worden volstaan met het opleggen van bijzondere voorwaarden bij een deels voorwaardelijke straf, dan wel een ter beschikking stelling met voorwaarden.