HR, 29-04-2022, nr. 21/04115

Hierbij doe ik u, bepaaldelijk gevolmachtigd, namens [X], de inhoudelijke gronden van het beroep in cassatie toekomen in de procedure met zaaknummer F 21/04115.

Belanghebbende heeft over 2015 aangifte inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen gedaan. De inspecteur is van de aangifte afgeweken en heeft een aanslag opgelegd naar een belastbaar inkomen van €19.976.

Bij uitspraak op bezwaar van 24 mei 2019 is de aanslag verminderd, berekend naar een belastbaar inkomen van €18.112. Bij uitspraak van 20 januari 2020 heeft de rechtbank het beroep hiertegen ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 24 augustus 2021 heeft het hof het hoger beroep gegrond verklaard. De uitgaven die zijn gedaan voor extra gezinshulp ter zake van huishoudelijke hulp door [A] Thuiszorg zijn alsnog voor €87 in mindering gebracht op het belastbaar inkomen.

Het hof heeft het beroep niet gegrond verklaard ten aanzien van:

Als middelen van cassatie draagt belanghebbende voor:

Het Gerechtshof oordeelt in r.o. 4.18 dat de hulp van de kinderen de gebruikelijke wederzijdse hulp binnen een familieband niet te buiten gaat. Als enige motivering wordt daarvoor geboden dat het volgens het Gerechtshof om een halfuur per dag gaat. Dit is onjuist en zeker niet, zoals het Gerechtshof suggereert, door belanghebbende verklaard.

De kinderen besteden vele uren per dag aan de zorg voor belanghebbende en de huishoudelijke werkzaamheden. Belanghebbende heeft dit duidelijk aangegeven in de stukken en op de zitting. Belanghebbende heeft nooit over een ‘halfuur’ gesproken. De betalingen hebben enkel betrekking op een gedeelte van de hulp die de gebruikelijke hulp ver te boven gaat.

Zo wordt in de aanvulling op het hoger beroep van 24 april 2020 geschreven:

De stelling van belanghebbende, dat de vergoeding enkel betrekking heeft op een gedeelte van de werkzaamheden, volgens belanghebbende namelijk dat gedeelte dat de gebruikelijke hulp ver te boven gaat, is niet weersproken. De kinderen hebben deze verdiensten ook aangegeven voor de inkomstenbelasting en de inspecteur heeft hun aanslagen inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen, met deze verdiensten, ook definitief vastgesteld. Belanghebbende heeft de bedragen goed geadministreerd en er zijn kwitanties overlegd.

De feitelijk onjuiste stelling dat het slechts om een halfuur per dag gaat, kan daarom niet als motivering dienen voor het oordeel dat de werkzaamheden de gebruikelijke wederzijdse hulp niet te boven gaan. Nu geen andere motivering wordt geboden, is de bestreden uitspraak onvoldoende gemotiveerd.

Volgens art. 6.19, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet op de Inkomstenbelasting 2001, dient in het geval van belanghebbende een verhoging te worden berekend van de specifieke zorgkosten van 40%. De inspecteur heeft deze verhoging ook toegepast, zoals onder andere blijkt uit de tabel in r.o. 2.3 van de bestreden uitspraak.

Nu volgens de bestreden uitspraak (r.o. 4.22 jo 3.4) de aftrekbare kosten voor gezinshulp met €87 dienen te worden verhoogd, had het Gerechtshof ook de verhoging van 40% op dit bedrag moeten toepassen.

Nu het Gerechtshof in het dictum het belastbaar inkomen met exact €87 heeft verlaagd van €18.112 tot €18.025, omdat de specifieke zorgkosten bet dat bedrag zijn verhoogd, is evident dat deze verhoging niet is toegepast en het Gerechtshof op grond van deze conclusie het verzamelinkomen had moeten verlagen met €122 tot €17.990. De bestreden uitspraak is hiermee in strijd met art. 6.19, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet op de Inkomstenbelasting 2001.

Op grond van het vorenstaande is belanghebbende van mening dat de bestreden uitspraak niet in stand kan blijven. De uitspraak is in strijd met het recht en onvoldoende gemotiveerd. Belanghebbende verzoekt u eerbiedig het beroep in cassatie gegrond te verklaren.

Hoogachtend,