HR, 11-10-2024, nr. 23/00909

Uw Raad heeft op 25 april 2008 ECLI:NL:HR:2008:BD0469 onder r.o. 3.4 bepaalt dat:

De Centrale Raad van Beroep heeft d.d. 12 december 2017 ECLI:NL:CRVB:2017:4263 het volgende onder overweging 4.1 aangegeven:

De Centrale Raad van Beroep stelde aldaar verder vast onder 4.3.1:

De uitspraak van de Centrale Raad van Beroep d.d. 12 december 2017 is ook in deze van toepassing. Eiser tot cassatie hoeft alleen maar aannemelijk te maken dat het geschrift op een eerdere datum (dan de poststempel of ontvangst per zivver in dit geval aangeeft) en wel uiterlijk op de laatste dag van de termijn ter post is bezorgd.

Ofwel eiser tot cassatie hoeft de verzending per post slechts aannemelijk te maken volgens de CRvB. Echter de Rechtbank stelt in haar uitspraak d.d. 29 november 2022 dat bewezen moet worden dat het beroepschrift daadwerkelijk op tijd is verzonden. In de uitspraak op verzet d.d. 25 januari 2023 stelt de Rechtbank dat de belanghebbende die een beroep op deze regel doet, de volledige bewijslast van feitelijke stellingen die hij aan dit beroep ten grondslag legt draagt.

Deze vaststelling van de Rechtbank is een schending van het recht. Eiser tot cassatie heeft geen volledige bewijslast dat hij het beroepschrift op 23 december 2021 per post heeft verzonden. Dat is namelijk onmogelijk. Niemand kan aan dit criterium voldoen zoals de Rechtbank deze vaststelt. Zelfs het aangetekend verzenden van een brief, met verzendbewijs, is geen volledig bewijs zoals de Rechtbank eist, om aan te tonen dat betreffende brief daadwerkelijk verzonden is. Het kan namelijk ook een andere brief zijn welke aangetekend is verzonden of een lege enveloppe.

Uw Raad heeft al geoordeeld op 25 april 2008 dat belanghebbende slechts de bewijslast draagt dat redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat hij niet in verzuim is geweest. De Centrale Raad van Beroep heeft op 12 december 2017 dit criterium nader ingevuld door te stellen dat eiser tot cassatie slechts de verzending aannemelijk hoeft te maken. Dat verhoudt zich ook correct tot de eis dat redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat hij niet in verzuim is geweest. Bij de volledige bewijslast zoals de Rechtbank deze stelt, is geen sprake van redelijkerwijs meer.

Voorgaande heeft eiser tot cassatie expliciet in zijn beroep in verzet aangehaald.

U hebt dit ook bevestigd in uw uitspraak d.d. 7 mei 2021 ECLI:NL:HR:2021:705 r.o. 2.3.1:

Ofwel de Rechtbank had van de door eiser tot cassatie aangedragen feiten slecht onderzoek dienen te doen naar de aannemelijkheid van feiten die door een partij in dat verband worden aangevoerd. Dat geldt dus ook voor de verzending van het beroepschrift. Dat hoeft dus slechts aannemelijk gemaakt te worden, zoals de CRvB al oordeelde, en niet volledig bewezen te worden zoals de Rechtbank ten onrechte oordeelt.

Daarmee staat vast dat de Rechtbank in deze het recht heeft geschonden in haar uitspraak d.d. 25 januari 2023. Deze uitspraak op verzet kan dan niet in stand blijven en dient vernietigd te worden.

Volgens de MvT Parl. Gesch. Awb II p. 450 dient de Rechtbank prudent gebruik te maken van deze bevoegdheid tot kennelijk niet-ontvankelijk verklaren van het beroepschrift.

Voor kennelijk is vereist dat daarover in redelijkheid geen twijfel over mogelijk is (MvT Parl. Gesch. Awb II, p.450). Voor kennelijke niet-ontvankelijkheid van het beroepschrift geldt dat de termijnoverschrijding evident niet verschoonbaar is (zoals ook geldt in art. 6:11 Awb).

Bij verschoonbare termijnoverschrijding geldt dat verzoeker aannemelijk moet maken dat hij het geschrift heeft ingediend zo spoedig als dit redelijkerwijs kon worden verlangd. Dit is hetzelfde criterium als de CRvB al hanteerde d.d. 12 december 2017 in haar uitspraak.

De Rechtbank had conform art. 6:11 Awb in haar uitspraak d.d. 29 november 2022 dienen vast te stellen of bij verzoeker redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat verzoeker in verzuim is geweest. Dat hoeft, zoals hiervoor al gesteld is, door eiser tot cassatie slechts aannemelijk gemaakt te worden. Eiser tot cassatie heeft reeds het beroepschrift op 23 december 2021 ter post bezorgd.

Daarmee heeft de Rechtbank niet prudent gebruik gemaakt van deze bevoegdheid en daarnaast een verkeerde maatstaf gehanteerd waardoor haar uitspraak d.d. 5 december 2022 niet in stand kan blijven en had het verzet gegrond verklaard dienen te worden. Door nu het verzet ongegrond te verklaren d.d. 25 januari 2023 is sprake van schending van het recht in deze door de Rechtbank.

Nu de Rechtbank zelf tijdens de hoorzitting in verzet d.d. 11 januari 2023 aan eiser tot cassatie verzocht om aanvullende documenten in te dienen is het duidelijk dat er op dat moment, tijdens de hoorzitting, nog geen sprake was dat aangaande de kennelijk daarover in redelijkheid geen twijfel over mogelijk is. Daarmee was dat op 29 november 2022 zonder meer ook het geval, zodat de Rechter nooit het beroep kennelijk niet-ontvankelijk had mogen verklaren op 29 november 2022.

Het oordeel van de Rechter dat het dossier ten tijde van de eerste uitspraak duidelijk was, over de conclusie kon redelijkerwijs geen twijfel bestaan is dan ook onbegrijpelijk en rechtens onjuist. Als dat zo zou zijn zou de Rechtbank eiser tot cassatie niet verzocht hebben om nadere stukken in te dienen, zoals geschiedde op 11 januari 2023 en welke op 12 januari 2023 werden ingediend.

Het oordeel van de Rechtbank in haar uitspraak op verzet dat de conclusie hetzelfde gebleven is, namelijk dat het beroep niet-ontvankelijk is, is ook een schending van het recht. Het gaat er rechtens niet om of de conclusie hetzelfde is gebleven, het gaat erom dat de Rechtbank in haar uitspraak op 29 november 2022 in redelijkheid geen twijfel kon hebben en dat de termijnoverschrijding op 29 november 2022 evident niet verschoonbaar was. Dat was zonder meer niet het geval op deze datum en ook niet op 25 januari 2023.

Daarmee staat vast dat de Rechtbank in deze het recht heeft geschonden in haar uitspraak d.d. 25 januari 2023. Deze uitspraak op verzet kan dan niet in stand blijven en dient vernietigd te worden.

Zoals hiervoor al is gestaafd heeft eiser tot cassatie de verzending van het beroepschrift niet alleen aannemelijk gemaakt maar ook gestaafd. Het beroepschrift is naar het juiste adres van de Rechtbank verzonden via PostNL, aangeboden op het PostNL punt Primera te [Z] d.d. 23 december 2021 om 15:20 uur. Daarmee mag aangenomen worden dat de Rechtbank het beroepschrift ontvangen heeft. Het is dan aan de Rechtbank dat zij feiten en omstandigheden aanvoert op grond waarvan de ontvangst of de aanbieding van het stuk redelijkerwijs kan worden betwijfeld. Daarvan is in deze geen sprake. Nu de Rechtbank er niet in slaagt in dat vermoeden te ontzenuwen, dan moet worden aangenomen dat het desbetreffende beroepschrift op regelmatige wijze op het adres van de Rechtbank is aangeboden. Daarmee is het beroep ontvankelijk.

Deze stelling is door eiser tot cassatie ook tijdens de hoorzitting in verzet d.d. 11 januari 2023 voor de Rechtbank aangehaald. Dit is namelijk vaststaande jurisprudentie. De Rechtbank erkent dit ook door een stuk van voomoemde jurisprudentie in haar uitspraak aan te halen: ‘Als al moet worden aangenomen dat het een feit van algemene bekendheid is dat een paarprocent van de poststukken verloren gaat’. Dat ziet op de vaste jurisprudentie dat 95% van de via de post verzonden brieven aankomen (omdat dit contractueel met PostNL is vastgelegd) waardoor in de jurisprudentie ook geoordeeld wordt dat verzonden post ook aangekomen is, tenzij. Nu de Rechtbank de ontvangst van het d.d. 23 december 2021 verzonden beroepschrift niet aannemelijk betwist, volgens de uitspraak op verzet van de Rechtbank d.d. 25 januari 2023, dient daarmee vastgesteld te worden dat de Rechtbank het beroepschrift tijdig, binnen een week na verzending, reeds heeft ontvangen. Daarmee was het beroepschrift tijdig ontvangen en ontvankelijk.

Daarmee staat vast dat de Rechtbank in deze het recht heeft geschonden in haar uitspraak d.d. 25 januari 2023. Deze uitspraak op verzet kan dan niet in stand blijven en dient vernietigd te worden.

De rechtbank motiveert dat zij er op zich van overtuigd is dat de gemachtigde van eiser tot cassatie op 23 december 2021 in de Primera in [Z] is geweest. De overgelegde ‘Tijdlijn’ van Google Maps is daarvoor — ondanks het tijdsverschil waarvoor op zitting een verklaring is gegeven — een duidelijke aanwijzing. Uit de email van de gemachtigde aan eiser tot cassatie valt af te leiden dat het beroepschrift op 23 december 2021 door de gemachtigde is afgerond.

Echter de motivering van de Rechtbank dat verder bewijs van daadwerkelijke verzending van het beroepschrift ontbreekt is onbegrijpelijk en evident onjuist. Volgens de Rechtbank is er imers geen koppeling tussen het bezoek aan de Primera en het beroepschrift van eiser tot cassatie.

Daarmee miskent de Rechtbank bijlage 7 bij het Beroepschrift. Aldaar stuurt de gemachtigde van eiser tot cassatie op 23 december 2023 om 12:59 uur een email waarin hij aangeeft: ‘Bijgevoegd beroepschrift met 5 bijlagen zal ik vandaag op de post doen. Wordt vervolgd.’ Daarmee is er een directe koppeling tussen het bezoek aan de Primera op dezelfde dag om 15:18 uur en het beroepschrift van eiser tot cassatie. Het bezoek aan Primera is namelijk voorafgaande al aangekondigd. De gemachtigde gaf namelijk de brieven bij de Primera te [Z] op, zijnde het dichtstbijzijnde PostNL punt na de grens met België.

Dat deze koppeling existeert wordt verder bevestigd door bijlage 11, zijnde de Kassabon van Primera van 23 december 2021, welke ook in overeenstemming is met de gegevens van Google Maps Timeline van deze datum (bijlage 8). Uit deze kassabon blijkt duidelijk dat de gemachtigde, behalve een track and trace verzending van een brief met vele bijlagen naar de gemeente Arnhem voor een andere cliënt (bijlage 6) een extra postzegel heeft gekocht. Het is algemeen bekend dat men voor Track and Trace verzendingen geen postzegels koopt. Deze losse zegel wordt alleen verkocht als ter plaatse een brief wordt verzonden welke te weinig gefrankeerd was. Anders worden postzegels slechts per vel van 10 verkocht. Daarmee staaft de kassabon dat er, behalve deze brief aan de gemeente Arnhem ook nog een tweede brief is verstuurd, namelijk het betreffende beroepschrift aan de Rechtbank, zoals om 12:59 uur al was aangekondigd dat deze op betreffende dag verzonden zou worden, welke bij bezorging niet voldoende gefrankeerd bleek te zijn, vandaar de koop van een extra losse postzegel. De verzending wordt ook gestaafd door bijlagen 6 en 7.

Daarmee is het oordeel van de rechtbank dat eiser tot cassatie onvoldoende bewezen heeft dat hij een beroepschrift op 23 december 2021 ter post heeft aangeboden niet alleen onbegrijpelijk maar berust ook op een redeneerfout dan wel heeft de rechter geen dan wel onvoldoende aandacht besteed aan een voor zijn beslissing relevante stelling van eiser tot cassatie in deze .

In de brief d.d. 12 januari 2023 aan de Rechtbank schrijft de gemachtigde van eiser tot cassatie het volgende:

Ofwel de gemachtigde van eiser tot cassatie staaft dat hij op 23 december 2021 2 brieven heeft verzonden bij de Primera te [Z] en onderhouwt dit met stukken, nota bene met een kassabon van Primera van deze datum. De Rechter heeft tijdens de zitting gevraagd hoeveel poststukken er op 23 december 2021 door de gemachtigde verzonden waren en of aangetoond kon worden dat het beroepschrift ook verzonden zou zijn per post die dag, bijvoorbeeld door een kassabon waaruit blijkt dat postzegels zijn gekocht. Eiser tot cassatie heeft deze kassabon overlegd waaruit nadrukkelijk blijkt dat er een postzegel is gekocht, welke men op een brief plakt die niet via Track and Trace verzonden wordt. Ofwel de Kassabon van 23 december 2021 staaft zonder meer dat er 2 brieven die dag verzonden zijn, een via reguliere post de ander via Track and Trace.

Dat de Rechtbank staaft dat zij geen flauw benul heeft hoe Track and Trace verzendingen werken, zij impliceert namelijk dat men daarvoor 1 postzegel koopt, naast de reguliere betaling, zodat er maar 1 brief verzonden zou zijn, is dus ook onbegrijpelijk en evident onjuist. De e-mail van 22 december 2022 staaft namelijk dat er een tweede brief is, welke op 23 december 2021 per post is verzonden, naar de gemeente Arnhem. Daarmee heeft de Rechtbank een overzicht van alle verzonden correspondenties op deze datum ontvangen, namelijk 2 brieven.

Het oordeel van de Rechtbank of op 23 december 2021 daadwerkelijk alleen het beroepschrift namens eiser tot cassatie is verzonden, blijkt onvoldoende naar het oordeel van de Rechtbank. Dat is ook niet het criterium. Eiser tot cassatie heeft duidelijk gestaafd dat hij twee brieven heeft verzonden, een via Track and Trace en het beroepschrift via reguliere post. Wat is overlegd is expliciet opgevraagd door de Rechter tijdens de hoorzitting d.d. 11 januari 2023. De vraag was niet of er slechts 1 brief verzonden was op 23 december 2021. Gemachtigde van eiser tot cassatie zou nagaan of er nog andere brieven op die dag verzonden zouden zijn en of hij via een kassabon kon aantonen dat deze ook daadwerkelijk verzonden zijn (of op andere wijze) en dat hij ook daadwerkelijk bij Primera was geweest. De Rechter vond tijdens de hoorzitting Google Maps Timeline niet voldoende en geen bewijs. Aan het verzoek van de Rechter is volledig voldaan. Echter het oordeel van de Rechtbank in de uitspraak d.d. 25 januari 2023 is onbegrijpelijk en berust op een redeneerfout dan wel heeft de rechter geen dan wel onvoldoende aandacht besteed aan een voor zijn beslissing relevante stelling van eiser tot cassatie in deze.

Daarmee staat vast dat de Rechtbank in deze het recht heeft geschonden in haar uitspraak d.d. 25 januari 2023. Deze uitspraak op verzet kan dan niet in stand blijven en dient vernietigd te worden.

De griffier van de Rechtbank, zoals reeds in de brief d.d. 24 februari 2022 door eiser in cassatie is weergegeven, gaf op 21 februari 2021 telefonisch te kennen dat er vele klachten over de PostNL de Rechtbank hadden bereikt over de periode van eind december 2021. Namelijk dat er vele poststukken door de Rechtbank niet ontvangen waren, welke wel per post verzonden zouden zijn, maar ook dat vele brieven door de Rechtbank verzonden niet bij de ontvangers waren bezorgd door PostNL. Dit antwoord verkreeg de gemachtide van eiser tot cassatie van de griffie van de Rechtbank. Dit zijn dus vaststaande bekende feiten binnen de Rechtbank. Dit gold zonder meer ook voor dit op 23 december 2021 aan de Rechtbank per post verzonden beroepschrift, daar deze, volgens de Rechtbank, niet door haar ontvangen zou zijn.

Tenminste niet traceerbaar in haar systeem.

De Rechtbank is daarmee expliciet op de hoogte dat vele poststukken door de Rechtbank niet ontvangen zouden zijn (van derden), terwijl deze wel (aantoonbaar) zijn verzonden. De Rechtbank erkent op de hoogte te zijn van deze problemen veroorzaakt door PostNL.

Dan is het zeer opmerkelijk, dit wetende, dat de Rechtbank dan stelt dat niet bewezen kan worden dat het beroepschrift daadwerkelijk op tijd is verzonden. Dat is zelfs niet eens het vereiste criterium, zodat ook dit door de Rechtbank verkeerd is toegepast, daar de tijdige verzending aannemelijk gemaakt moet worden. Eiser tot cassatie heeft dit in het verzetschrift d.d. 8 december 2022 al uitgevoegd gestaafd alsmede hier in cassatie.

Betreffende door verzoeker d.d. 23 december 2021 verzonden beroepschrift is ook niet door PostNL retourgezonden naar het verzendadres te Eersel, zoals regelmatig plaatsvond in het kalenderjaar 2022. Daarmee mag verzoeker er dan ook vanuitgaan dat de post in goede orde was aangekomen op de Rechtbank. Vandaar ook het telefoongesprek door de gemachtigde van eiser tot cassatie met de griffie van de Rechtbank afdeling Bestuursrecht om te vragen of het beroepschrift in goede orde was ontvangen, daar de gemachtigde geen ontvangstbevestiging had mogen ontvangen van de Rechtbank per post. Het is bekend dat dit ook vaker langer duurt.

Daarmee miskent de Rechtbank in haar uitspraak de haar uitdrukkelijk bekende problemen welke gedurende die periode speelden bij PostNL en expliciet bij haar bekend waren. De Rechtbank oordeelt verder dat eiser tot cassatie zijn stelling bovendien niet nader onderbouwd zou hebben met stukken. Uit de stukken blijkt volgens de Rechtbank bijvoorbeeld niet dat hij zelf navraag heeft gedaan bij PostNL of informatie van PostNL over problemen met de postbezorging in december 2021.

Nu de Rechtbank, haar eigen griffie, zelf al expliciet erkende dat deze problemen bij PostNL zich voordeden is eiser tot cassatie niet verplicht om nog nader bewijs bij PostNL in deze te verzamelen om deze problemen ook door haar bevestigd te krijgen. De principale organisatie in deze, de griffie van de Rechtbank Bestuursrecht, heeft deze problemen bij PostNL zelf aangehaald en aangegeven dat zij op de hoogte zijn van deze forse problematiek eind 2021.

De Rechter had dit dan bij zijn eigen griffie dienen te verifiëren en niet de bewijslast terug te verwijzen naar eiser tot cassatie. Dat laatste is ook een schending van het recht en tevens een motiveringsgebrek, zijnde een redeneerfout.

Daarmee staat vast dat de Rechtbank in deze het recht heeft geschonden in haar uitspraak d.d. 25 januari 2023. Deze uitspraak op verzet kan dan niet in stand blijven en dient vernietigd te worden.