360 Wenselijk recht?

Nadat de pandhouder inningsbevoegd is geworden, is hij tot het vorderen van nakoming van de vordering bevoegd, met uitsluiting van de pandgever.1 Het ligt in de rede om de pandhouder de bevoegdheid te geven ook de volgende stappen in het ‘niet-nakomingstraject’ te geven. De wetgever heeft dit in zoverre gedaan dat de inningsbevoegde pandhouder bevoegd is nakoming in rechte te vorderen. Deze inningsbevoegdheid impliceert naar mijn mening dat de pandhouder bevoegd is de schuldenaar in gebreke te stellen.2 Hierbij past dat de hoogst gerangschikte openbaar pandhouder ook bevoegd is de vordering tot nakoming om te zetten in een vordering tot betaling van vervangende schadevergoeding.

Echter, door omzetting van een verbintenis tot nakoming in een verbintenis tot vervangende schadevergoeding verliest de schuldeiser in principe de mogelijkheid om de overeenkomst te ontbinden.3 Zou de pandhouder bevoegd zijn tot omzetting van de verbintenis tot nakoming in een verbintenis tot vervangende schadevergoeding, dan zou hij niet alleen de verpande vordering wijzigen, maar tevens invloed uitoefenen op andere rechten en plichten die de pandgever heeft op grond van de overeenkomst waaruit de vordering voortvloeit. Dat zou in strijd zijn met het uitgangspunt dat uitoefening van een bevoegdheid door de pandhouder geen ruimer bereik mag hebben dan de verpande vordering.

Dat een inningsbevoegde pandhouder niet bevoegd is een vordering tot nakoming om te zetten in een vordering tot vervangende schadevergoeding is niet alleen geldend, maar ook wenselijk recht.