190 Nakoming: het voldoen aan de inhoud van de verbintenis.

De wet bezigt de termen ‘nakoming’, ‘voldoening’ en ‘betaling’ door elkaar. Wat de term ‘betaling’ betreft twee opmerkingen. In het gewone spraakgebruik ziet ‘betaling’ op voldoening van een geldschuld. De wet gebruikt deze term echter in de ruime zin van voldoening van een schuld. Niet alleen de koper die de koopsom voldoet, ook de verkoper die de verkochte waar levert, ‘betaalt’ in technisch-juridische zin, evenals de chirurg die de beloofde operatie verricht, of de leraar die de bedongen privaatles geeft; vergelijk De Groot, Inleiding Boek III, dl. 39, par. 7 e.v.; art. 3063 Ontwerp 1820; Pothier, Obl. nr. 494; art. 1234 e.v. Cc (anc) (thans art. 1342 e.v. Cc, art. 1302 Cc). In de terminologie van de common law daarentegen duidt ‘payment’ (evenals de termen creditor and debtor) alleen op betaling van een geldschuld.

Wordt de term ‘betaling’ in het algemeen als synoniem van nakoming en voldoening gebruikt, daarnaast wordt hij gebezigd in gevallen waarin het verrichten van een prestatie niet zonder meer nakoming oplevert, doch dit effect kan krijgen indien aan bepaalde wettelijke vereisten is voldaan. Deze regels zijn te vinden in art. 6:31-36 BW. Zo bepaalt art. 6:34 BW wanneer een betaling aan een ander dan de schuldeiser de schuldenaar niettemin bevrijdt, dat wil zeggen als nakoming van zijn verbintenis kan gelden. Kan zij dit niet, dan kan de prestatie als ‘onverschuldigd betaald’ worden teruggevorderd; men zie afd. 6.4.2. In deze gevallen duidt de term ‘betaling’ dus slechts het prestatie-element aan, waarbij het effect daarvan in het midden blijft.

Andere termen die in dit verband wel worden gebruikt zijn ‘kwijten’ en ‘delgen’ van de verbintenis. De laatste term heeft een ruimere betekenis; vergelijk art. 6:10 lid 2 BW, waarover nr. 126.