229 Inning en verhaal tijdens faillissement

Meer problematisch is de situatie als de pandgever failleert voordat de verpande vordering is geïnd. De oorzaak hiervoor lijkt te zijn dat de wetgever bij de invoering van de huidige regeling van het (stil) pandrecht onvoldoende heeft onderkend dat de inning van en het verhaal op de opbrengst van verpande vorderingen tijdens het faillissement van de pandgever tot bijzondere problemen aanleiding kunnen geven. De in de Faillissementswet opgenomen algemene bepalingen waarin de gevolgen zijn geregeld van de faillietverklaring van een pand- of hypotheekgever voor de rechten van de pand- of hypotheekhouder, art. 57 en 58 Fw, houden onvoldoende rekening met de inning van (stil) verpande vorderingen en verhaal op het geïnde.1

Gevolg is dat over de rechten van enerzijds de pandhouder en anderzijds de curator aanvankelijk grote onduidelijkheid bestond. Op veel vragen was geen (eensluidend) antwoord te vinden in de wet, de wetsgeschiedenis, de literatuur of de rechtspraak.2 In zijn arrest Mulder q.q./CLBN beantwoordde de Hoge Raad enkele van deze vragen.3 Twee in dat arrest nog niet beantwoorde vragen, de vraag of de curator bevoegd is om door de gefailleerde stil verpande vorderingen actief te innen en de vraag of art. 58 lid 1 Fw van toepassing is op de inning van verpande vorderingen, bleef men zowel in de nadien verschenen literatuur als in de lagere jurisprudentie verschillend beantwoorden.4 In zijn arrest ING/Verdonk q.q.5 beantwoordde de Hoge Raad deze vragen, maar nog niet op alle vragen die kunnen worden gesteld over de inning van verpande vorderingen en verhaal op het geïnde, tijdens het faillissement van de pandgever, is het antwoord in de arresten van de Hoge Raad te vinden.