I.2.4.5 Implicaties en nuances

In zekere zin ligt in het voorgaande de veronderstelling besloten dat ondernemingen en consumenten elkaars tegengestelden zijn. Het kan worden gezegd dat zij verschillen doordat ondernemingen zich grosso modo op verwerving van inkomen richten door goederen en diensten op de markt te brengen (inkomensmaximalisatie) en consumenten op de besteding van het verworven inkomen door die goederen en diensten te kopen om die te kunnen verbruiken (nutsmaximalisatie). In werkelijkheid is de tegenstelling vaak minder scherp. Zuivere inkomensmaximalisatie en zuivere nutsmaximalisatie zijn waarschijnlijk eerder uitzondering dan regel. De meest duidelijke vermenging doet zich allicht voor bij natuurlijke personen met een eenmanszaak. Zij zijn tegelijk onderneming en consument. Bij deze personen is het noodzakelijk een ondernemingssfeer en een consumptiesfeer te onderkennen. Die sferen kunnen in de praktijk in meer of mindere mate in elkaar overlopen. Dat kan de afbakening van de sferen lastig maken.

Ook de veronderstelling dat elke overdracht van door ondernemingen voortgebrachte goederen en diensten aan een consument tot consumptie strekt, behoeft enige nuance. Ofschoon dit vaak het geval is, zijn uitzonderingen mogelijk. Zo kan een consument als belegging bepaalde activa aanschaffen die eigenlijk alleen bruikbaar zijn (en worden gebruikt) in de ondernemingssfeer. Te denken valt aan commercieel vastgoed, patenten en merkrechten die aan ondernemingen ter beschikking worden gesteld. Het is niet passend in deze situaties consumptie aan te nemen.