Einde inhoudsopgave
Het pre-insolventieakkoord 2016/4.2.4
4.2.4 Andere genoemde voordelen
N.W.A. Tollenaar, datum 16-10-2016
- Datum
16-10-2016
- Auteur
N.W.A. Tollenaar
- Vakgebied(en)
Insolventierecht / Faillissement
Voetnoten
Voetnoten
Zie bijvoorbeeld R.J. van Galen, De surseance als echte reorganisatieprocedure, TvI 2015/23.
H. Koster, Herstructurering bij insolventie: naar de pre-pack plus!, TvI 2013/7.
R.J. van Galen, De surseance als echte reorganisatieprocedure, TvI 2015/23; zie ook J. Payne, Schemes of Arrangement, Cambridge University Press, 2014, p. 282 en B.A. Markell, Clueless on Classification: Toward Removing Artificial Limits on Chapter 11 Claim Classification, Bankr.Dev.J. 1995, Vol. 11, p. 16. Zie in dit verband ook paragrafen 4.3.1, 6.8, 8.5, 8.9.2 en 8.9.6.2 hierna.
S. Madaus, Rescuing Companies Involved in Insolvency Proceedings with Rescue Plans, NACIIL Reports 2012, p. 22-23 onder verwijzing naar James Surowiecki, The Wisdom of Crowds, Why Many Are Smarter than Few (2004) en Stefan M. Herzog/Ralph Hertwig, The Wisdom of Many in One Mind, 20 Psychological Science 231 (2009): “The Wisdom of Many”.
Een ander praktisch voordeel dat een akkoord wordt toegedicht is dat, anders dan bij een activatransactie, contracten, vergunningen en andere rechten die zich niet (eenvoudig) laten overdragen, niet hoeven te worden overgedragen.1 Dit voordeel houdt echter niet zozeer verband met een democratisch beslismodel. Het houdt vooral verband met het feit dat de herstructurering binnen dezelfde vennootschap plaatsvindt. Een herstructurering zou in theorie ook door middel van een andere techniek (dan door middel van een akkoord) in dezelfde vennootschap kunnen plaatsvinden, bijvoorbeeld door middel van faillissementsafsplitsing, zonder democratisch beslismodel.2 Niet zelden voorzien akkoorden in een overdracht van de activa aan een nieuwe entiteit. Dan speelt dit voordeel niet.
Van Galen wijst verder nog op het voordeel dat een akkoord, waarbij in klassen wordt gestemd, de mogelijkheid geeft om bij de verdeling in zekere mate af te wijken van de wettelijke rangorde.3
Madaus lijkt te verdedigen dat een democratisch besluitvormingsproces zelfs tot de beste beslissing zou leiden onder verwijzing naar recente theorieën uit de psychologie bekend onder de noemer the “wisdom of crowds.”4