2.3.3 De verbintenisscheppende eenzijdige rechtshandeling

22. De wetgever benadert de mogelijkheid van het eenzijdig scheppen van verbintenissen terughoudend. In de parlementaire geschiedenis bij art. 6:5 BW gaan de ontwerpers in op de vraag of de omzetting van een natuurlijke verbintenis in een afdwingbare bij een eenzijdige rechtshandeling kan geschieden. Overwogen wordt dat gezien het ontbreken van een bepaling daarvoor, uit artikel 6.1.1.1 (art. 6:1 BW) volgt dat volgens het ontwerp alleen door een overeenkomst en niet door een eenzijdige rechtshandeling van de schuldenaar de wederpartij een afdwingbaar vorderingsrecht kan verkrijgen.1 Een toezegging van de schuldenaar moet door de schuldeiser uitdrukkelijk of stilzwijgend aanvaard worden voordat tussen hen een volkomen verbintenis bestaat. Deze passage ziet in beginsel alleen op de omzetting van een natuurlijke verbintenis, maar in de Memorie van Antwoord bij art. 6:5 BW wordt in algemene zin opgemerkt dat een eenzijdige toezegging, die bindend is zonder dat zij wordt aanvaard, een weinig aantrekkelijke figuur is.2

Ondanks de afwerende houding in de parlementaire geschiedenis, wordt nergens expliciet overwogen dat eenzijdige rechtshandelingen geen verbintenissen kunnen scheppen. Sterker nog, er zijn verschillende voorbeelden van verbintenisscheppende eenzijdige rechtshandelingen, zoals blijkt in par. 2.4. Mijns inziens is er geen dogmatisch bezwaar tegen de erkenning van de eenzijdige rechtshandeling als bron van verbintenissen. Aan de zorgen van de wetgever kan op een andere manier worden tegemoetgekomen. Hierop ga ik nader in in nr. 415 e.v.