7.3.1 Totstandkoming

292. De uiterste wilsbeschikking kan alleen door de erflater persoonlijk worden gemaakt, en slechts bij uiterste wil.1 Voor de totstandkoming van de uiterste wilsbeschikking geldt het algemene vereiste van art. 3:33 BW van een op rechtsgevolg gerichte wil die zich door een verklaring heeft geopenbaard. Nu de uiterste wilsbeschikking een eenzijdige ongerichte rechtshandeling is, kunnen erfgenamen geen beroep doen op art. 3:35 BW. De uiterste wilsbeschikking is immers geen ‘tot hem gerichte verklaring’.2 Art. 3:36 BW speelt evenmin een rol. Dat artikel beschermt een derde die redelijkerwijze het ontstaan, bestaan of tenietgaan van een rechtsbetrekking mocht aannemen en in redelijk vertrouwen op de juistheid van die veronderstelling heeft gehandeld, waarna degene om wiensverklaring het gaat, geen beroep kan doen op de onjuistheid van die veronderstelling. Degene om wiens verklaring het gaat, is de erflater, die is overleden op het tijdstip waarop dit artikel van belang zou kunnen worden. De pseudo-erfgenaam of -legataris kan art. 3:36 BW niet jegens de (andere) erfgenamen inroepen, nu op het artikel slechts een beroep kan worden gedaan jegens degene van wie de verklaring afkomstig was. De vraag of rechtsverkrijgers worden verhinderd zich op de onjuistheid van de veronderstelling van de derde te beroepen, wordt beheerst door andere beginselen, zoals het nemo plus-beginsel en het beginsel dat verkrijgers te goeder trouw worden beschermd.3