II.7.1 Inleiding

Dit hoofdstuk handelt over de heffing van omzetbelasting bij een alternatief voor financiering met eigen vermogen en financiering met vreemd vermogen: het verkopen van niet-productieve activa in de vorm van schuldvorderingen. Dergelijke verkopen leveren evenals financiering met eigen vermogen of vreemd vermogen liquide middelen op, waarmee een onderneming nieuwe bedrijfsmiddelen en voorraden kan aanschaffen, lonen kan betalen, etc.

Verkopen van schuldvorderingen kunnen plaatsvinden in het kader van – wat wordt genoemd – factoring, maar ook in andere context. Factoring vormt de primaire invalshoek van dit hoofdstuk, omdat dat bij uitstek vaak als financieringsinstrument wordt genoemd.1 Voor het beeld van een overname van schuldvorderingen maakt het echter niet zoveel uit of een overdracht en overname van schuldvorderingen factoring is of niet. In essentie ziet de transactie er als volgt uit:

In deze figuur geeft de eerste transactie (met ‘1.’ aangeduid) het ontstaan van de schuldvordering weer. De overdracht van de schuldvordering bewerkstelligt vervolgens dat de onderneming haar geld krijgt voordat de debiteur heeft betaald. De betaling van de debiteur komt ten slotte de koper van de schuldvorderingen toe.