15

Opschortingsrecht. Het retentierecht is in de eerste plaats een opschortingsrecht. Als de opschorting bestaat in het niet-afgeven van een zaak, is het een retentierecht.1 Nu art. 3:290 BW dat met zoveel woorden zegt, lijkt dit een open deur. Toch benadruk ik het, omdat het relevant is voor de voorwaarden en voor de rechtsgevolgen van het retentierecht. De constatering dat het retentierecht in de eerste plaats een opschortingsrecht is, is onder meer relevant voor de ontstaansvoorwaarden. Het brengt mee dat afdeling 6.1.7 (opschortingsrechten) toepasselijk is, uiteraard met inachtneming van art. 6:57 BW.2 En ook de rechtspraak over opschortingsrechten in zijn algemeenheid is mede bepalend voor het retentierecht.3 De keuze om het retentierecht expliciet te gieten in de vorm van het opschortingsrecht is in mijn ogen niet willekeurig. Geen van de verschillende artikelen over retentierecht uit het Oud BW gebruikt deze terminologie. De (nieuw BW-)wetgever had bijvoorbeeld ook kunnen kiezen om het retentierecht nog verder te ‘verzakelijken’, bijvoorbeeld door het introduceren van een wettelijk pandrecht. Het feit dat het retentierecht een opschortingsrecht is, loopt als een rode lijn door mijn proefschrift en ik zal daar nog meermaals op teruggrijpen.4 In paragraaf 2.2.6 kom ik door middel van een vergelijking met de Duitse retentierechten uitgebreider terug op de keuze van de wetgever voor het retentierecht als opschortingsrecht.