Aant. 1.1 Inleiding

De geschiedenis en achtergrond van artikel 25 is opgenomen in aant. 1.2 van de preambule. Artikel 25 bepaalt dat de bepalingen van een bilateraal belastingverdrag in geen enkel opzicht de fiscale voorrechten en immuniteiten aantasten die diplomatieke en consulaire ambtenaren ontlenen aan de afspraken die volkenrechtelijk (verdrag van Wenen inzake diplomatiek verkeer) zijn gemaakt.

Diplomaten die in een staat zijn geaccrediteerd (bijvoorbeeld de Nederlandse ambassadeur in Cyprus) zijn in Cyrus niet voor hun wereldinkomen aan de belastingheffing onderworpen. Zij worden daarom niet aangemerkt als inwoner van Cyprus. Zij blijven onderworpen aan het belastingregime dat geldt voor Nederland.

Zie verder art. 28 OESO-modelverdrag 1992, aant. 2.

Doordat de diplomaat niet wordt aangemerkt als een inwoner van de staat waarna hij wordt uitgezonden kan hij geen beroep doen op de bepalingen van de belastingverdragen die de staat waarnaar hij is uitgezonden heeft gesloten met andere staten.

Zie verder art. 28 OESO-modelverdrag 1992, aant. 3.

In de nationale wetgeving van vele landen is geregeld dat personeel van de diplomatieke vertegenwoordiging in het buitenland aangemerkt worden als binnenlandse belastingplichtigen. Zij kunnen dan wel een beroep doen op de bepalingen uit belastingverdragen die de zendstaat met andere staten heeft gesloten. Het OESO-commentaar bij artikel 25 bevat de mogelijkheid om in het belastingverdrag uitdrukkelijk te regelen dat de leden van de diplomatieke missies in het buitenland binnenlandse belastingplichtigen blijven.

Zie verder art. 28 OESO-modelverdrag 1992, aant. 4.

Naast leden van een diplomatieke missie zijn er vele andere internationale organisaties die een speciale status hebben in een staat. Hetzelfde geldt voor de personeelsleden van die internationale organisatie. Zij genieten ingevolge een overeenkomst tussen de staat van vestiging en de internationale organisatie fiscale privileges. Ook hier geldt dat de organisatie en de personeelsleden geen inwoner worden van die staat en dus dat hun fiscale voorrechten niet door het belastingverdrag worden aangetast.

Zie verder art. 28 OESO-modelverdrag 1992, aant. 5.

Honoraire consuls hebben gewoonlijk alleen maar recht op een belastingvrije vergoeding die zij van de zendstaat ontvangen voor hun kosten. Hun positie is dus niet vergelijkbaar met die van diplomatiek personen met fiscale voorrechten. Zij kunnen aan artikel 26 geen rechten ontlenen. Desondanks geeft het OESO-commentaar de mogelijkheid om honoraire consuls uitdrukkelijk van deze bepaling uit te sluiten.

Zie verder art. 28 OESO-modelverdrag 1992, aant. 6.